SEXY & HOT COMMENTS
CLICK HERE!
Goede morgen lieve mensen,welkom bij Lipske!
Al hadden ze het niet belooft,momenteel schijnt het zonneke,
al zie ik in de verte wolken verschijnen..
Gisteren...zalig op 't terras beneden ons...
maar ineens de vlucht naar Egypte..werd zo donker als de hel,
en viel er ineens met bakken uit,
dus...Petra...je had nog gelijk ook
Gisteren was het ook de verjaardag van Suske,
zou 74 geworden zijn,je staat daar wel bij stil,
maar uiteindelijk moet het niet speciaal die dag zijn...
hij komt elke dag wel eens in mijn gedachten ,
hij was ..en is tenslotte een deel van mij!
Mijn jongste dochter dan weer is naar het ziekenhuis,
ze had weeën,ben dus benieuwd of het zover is,
want het is een desilussie als je dan nog naar huis gestuurd word,
ik wachtte dan ook altijd zolang mogelijk,
met het gevolg dat het meer dan eens haastje-rep je was
Ik ben nu dus in blijde verwachting
Seffens komt zoon 1 ,begint hij aan de plafond;
gaan we eindelijk wat vooruitgang zien
Jullie wens ik een gezellige dag toe,
en niet vergeten:
GENIET VAN HET LEVEN,JE HEBT HET MAAR EVEN!
ANTWOORD OP DE VRAAG VAN DE DAG:
In welke roman van DIMITRI VERHULST vertelt
de schrijver over zijn jeugd in het fictieve dorpje
REETVEERDEGEM?
En dat was inderdaad 'DE HELAASHEID DER DINGEN'
(nogal een titel he)
KUS VAN DE JUF VOOR:
RIA--PIETJE-BOB--NATOKEN en AMOR-FATI!
De Helaasheid der Dingen (Dimitri Verhulst)
In De helaasheid der dingen keert de schrijver terug naar zijn geboortegrond in Reetveerdegem. We maken kennis met zijn vader, Pierre, die zijn paar uur oude zoontje in een postzak op zijn fiets langs alle kroegen van het dorp rijdt om hem aan zijn vrienden te tonen; zijn grootmoeder, wier nachtrust al te vaak verstoord wordt door de politie als die weer eens één van haar dronken zonen thuis komt afleveren: en niet te vergeten de werkloze nonkels Potrel, Witten en Zwaren, voor wie een wereldkampioenschap zuipen het hoogst haalbare is en die leven volgens het adagium 'God schiep de dag en wij slepen ons erdoorheen'.
De helaasheid der dingen is zowel een gevoelige ode aan als een hilarische afrekening met het dorp van een jeugd. Verhulst is een sterk stilist, die met veel gevoel voor timing en vertelkracht de aandacht van zijn lezers vasthoudt van de eerste tot de laatste bladzijde.
Dimitri Johannes Marjolein Verhulst werd op 1 mei 1972 in de buurt van Aalst geboren als zoon van Jefke en Germaine Verhulst-Van Looverenbosch, een stelletje dat kort na de oorlog opgroeide voor galg en rad. Maar zij wisten zich uit hun beklemmende milieu op te werken en Jefke werd plaatslager en Germaine vloerlegster. Aldus wisten zij hun zoon in relatieve welstand op te laten groeien. Dimitri deed het aanvankelijk niet goed op school en wist met name van toeten of blazen. Het duurde tot het derde jaar eer hij de dt-regel begreep en dan slechts in bepaalde omstandigheden. In wiskunde was hij al helemaal een ramp, bijvoorbeeld de stelling van Pythagoras.
Van lieverlede ging Dimitri van school en begon aan een reeks van twaalf stielen.
Het boek “ de helaasheid der dingen” was nog maar net uit of Dimitri werd overal gevraagd in de media en z’n roman schoot naar boven in de boekentoptien. Z’n droom was uitgekomen.
Het is een schitterende vertelling, over een jongen die te maken krijgt met verderf en ellende in het fictieve dorpje Reetveerdegem, niet ver van Aalst, en aldus is het een typisch Vlaams jazelfs een typisch Belgisch boek. Waar anders dan in België kunnen de personages in een boek op z’n manier hun eigen volksaard uitdragen? Nergens anders! Sterker nog, ik vind het het Belgischste boek sinds de werkjes van Louis Paul Boon.
BEDANKT AMORREKEN!
(jij kon niet binnen...
ik laat pertang de deur altijd open staan zenne )
VOLGENDE VRAAG VAN DE DAG:
Zijn TROMBOCYTEN rode bloedcellen,
witte bloedcellen of bloedplaatjes?
Zaterdag!
