Berichten van 10 oktober 2011 tot 16 oktober 2011

 het zijn de kleine dingen

 
een briefje of een krabbel

bij ’t openslaan van een boek

een foto die me aanstaart

terwijl ik nét iets anders zoek

een herinnering of een droom

zelfs midden op de dag

als ik eigenlijk op dat moment

helemaal niet dromen mag

het zijn de kleine dingen

die mijn hart even warmt

juist dat moment voelt dan

alsof jij me even omarmt

(ééntje uit de oude doos,
Suske & Wiske in Fantasialand
bij de cow-boys)

De dood is niets!

Ik ben maar aan de andere kant ,ik ben mezelf

jij bent jezelf
Wat we waren voor elkaar, zijn we nog altijd!

Noem me zoals je me steeds genoemd hebt

Spreek tegen mij zoals weleer

Op dezelfde toon, niet plechtig, niet triest.

Lach, om wat ons samen heeft doen lachen!

Bid, glimlach, denk om mij

Spreek mijn naam uit thuis

Zoals je altijd gedaan hebt.

Zonder te benadrukken.

Zonder zweem van droefheid

Het leven is wat het altijd geweest is,
de draad is niet gebroken.

Waarom zou ik uit je gedachten zijn?
 Omdat je me niet meer ziet?

Nee, ik ben niet ver, juist aan de andere kant van de weg!

Zie je, alles is goed,

Je zult mijn hart opnieuw ontdekken

en er de tederheid in terug vinden.

Zuiverden dan ooit, dus droog je tranen

En ween niet als je van me houdt!
(onbekend)

Aan het strand stil en verlaten

Aan het strand stil en verlaten
Bij het klimmen van de maan
Ziet men daar een aardig paartje
Zeer van weemoed aangedaan
Liefste ‘k moet je gaan verlaten
Morgen ga ik weer naar zee
En dan trouw ik als ik thuiskom
Hier op Hollands stille ree
Maar zij sprak, ach liefste mijne
Spreek zo ver niet in’t verschiet
Want de zee is vol met mijnen
En die dingen zie je niet.
 
Dobb’rend op de woeste baren
Zeilde ’t scheepje eenzaam voort
Maar opeens wat er gebeurde
Een ontploffing werd gehoord
't Schip verging al in de diepte
Angstig keek hij om zich heen
Nergens kon hij redding vinden
Grote god waar moet dat heen.
Wijl hij worstelt met de baren
en de dood voor ogen ziet
Smeekt hij, God heb toch erbarmen
'k Heb haar lief vergeet dat niet
 
Aan het strand stil en verlaten
Ziet men daar een meisje staan
Die al turend en al smachtend
Wacht de komst van haren man
Hij zou immers wederkeren
Hij beloofde mij toch trouw
En dan krijgt ze zo’n verlangen
Wordt ik toch zijn lieve vrouw
Maar hij keerde nimmer weder
Want de dood waart om ons heen
En zij keerde telkens weder
Aan het strand stil en alleen