Schimmenspel

Donderdag 7 juni 2007

Een stem

'k Ben bijna doof, en toch is het
    alsof ik horen kon,
dat uit der linden kruin, een en-
    kel blad, dat door de zon
verguld, zich van zijn twijg heeft los-
    gerukt, wegzweven gaat,
onwetend van het lot, dat hem,
    hier op de grond te wachten staat.

Ik hoor een stap, als 'k wakker schiet,
   beneden op het grind,
en 'k vraag wie het mag zijn, die net
   als ik, geen slaaprust vindt?
Wie zou het zijn, die onverwacht,
   van waar is weergekeerd,
en waakt, opdat er mij vannacht
   geen kwaad, of schijn van onrust deert?

Als ik nog dover word, hoor ik,
   in mij, niets anders meer,
dan wat de stem van heel mijn voor-
   geslacht, mij telkens weer
belooft, dat het mij niet verstoot
   en ik bij hen mag gaan,
als ik, voor deze wereld dood,
   als duts alleen,
op straat zal gaan .

              André Demedts

Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 juni 2007

De opruim woede nog lang niet ten einde,en god weet wat ik nog voor kostbaarheden tegenkom op moeders zolder.
Ditmaal was het een boek ,een klein beetje beschadigd weliswaar en water was hier de boosdoender.
Gelukkig maar was de binnenkant intact gebleven.

Leo Op de Beeck stelt voor :
Volk uit de kempen prachtig werk, met medewerking van de "Vereniging van Kempische Schrijvers"; Mei 1941. Dit boek "Volk uit de Kempen" werd samengesteld uit bijdragen van Kempische kunstenaars. Het werd uitgegeven ten bate van "Winterhulp" in een oplage van 1000 gewone exemplaren . Deel I. Vers en proza - Deel II. Muziek. Tekst en noten. - Deel III. Illustraties. met o.a. 2 tekeningen van Kallist Fimmers, 3 van Remi Lens, 1 van Theo Op de Beeck, 2 van Broeder Maximinus, 3 etsen van Dirk Baksteen en schilderijen van Jef Claesen en Frans Van Giel

Hier volgt een gedicht van Jozef Simons uit "Bonte Garve"

Heide

Vaalgroen omkranst
   door het loofdichte bosch
Purper de heide
   in zomerschen dos

Geelwit de weg
   waar, op de kriepende maat,
dwars   door het landschap
   de wagen inslaat

Hoog in het blauw
   boven ' t dennengeruisch
Kringende sperwer
   als zacht-zwevend kruis

Hellicht de ruimte,
   van zonbrand doorgloeid,
Vuurglans die schilfert
   op alles wat bloeit

Stil is de vlakte,
   een stilte die suist,
Zoals een zee
   in de verte verbruist..

Zwijgzame vrede,
   o tijdloos genot...
Voelbaar aanwezig
   de adem van god
                        Jozef Simons

1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 29 mei 2007

Emiel Fleerackers

Tijdens de opruimingswoede van mijn moeder , waar ik een handje toestak kwamen we bij een krantenknipsel uit van lang vervlogen tijd .Een gedicht van Emiel Fleerackers , de In Turnhout geboren (1877)jezuïet en leraar
Hier volgt nog een gedicht van Emiel, over Turnhout en hun herkomst van hun bijnaam 'De muggeblussers'

6 juni 1755.Op een zomeravond. “BRAND! De toren van de Sint-Pieterskerk staat in brand! Alle hulpbare mannen snellen toe. Ook de Bruine Paters, de pompiers hebben een waterpomp en emmers bij. Er wordt een lange rij gevormd en emmers water doorgegeven…En dan zien ze het: het is een zwerm muggen; de toren is helemaal niet aan het branden.

Hooger-op ligt Turnichalt,
oud en vrij en nooit omwald,
waar ze, krek als die van Brugge,
meenen bij een zwermke muggen
of als ’t simpel maantje gloeit,
dat er brand is mee gemoeid;
waar een mensch zit op den toren,
die een teuterke laat hooren,
dat u tij en telkens wekt
met den wensch : in éénen trek
gansch den nacht goed door te slapen.
Emiel Fleerackers

3 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 16 april 2007

JE SCHADUW

je hebt de schaduw
van je eigen ik doorzocht
en het licht gevonden

vreemd
hoe je schaduw
blijft
nu je bent heengegaan

Ik hou hem stevig vast
zoals de aarde vasthoudt aan de zon
en door de zwaartekracht van dit verlies
bijft hij mij altijd bij.

UIT U ZIET MAAR WAT U ZIET
GEDICHTEN VAN MARC ZWIJSEN EN VERTAALDE GEDICHTEN
VAN BRYAN WALTERS EN ETIENNE SCHOONHOVEN

1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 april 2007

EENZAAM AAN ZEE

Eenzaam aan zee, zo groeit in mij weer
wat verloren was, de tedere golfslag poëzie
die zich in het koele noorden keer op keer
te pletter joeg apathie.

Het water dat in al zijn trouw
terugkeert naar het land, drijft in mijn hart
het antwoord dat ik zoek.En als een eeuwige vrouw
legt het zijn vingers rond mijn smart.

Eenzaam aan zee, zo moet de stilte zijn.
Treurige stilte in een weids gebied.
Eenzaam aan zee, zo goed is de pijn
en traag de tranen van mijn simpel verdriet

door J.M De Smet
www.poeziecentrum.be

Reageer op dit bericht

Woensdag 11 april 2007

LOF DER EENZAAMHEID

O eenzaamheid der ziel, wat zou ik U ontvluchten?
Ik voel het altijd weer, hoe ver, en van u heen,
ik maar een wezen ben dat om zichzelf moet zuchten,
een heeal, klein en blind, in duisternis alleen.

Ik weet, ik heb bij u me meer dan waar te duchten,
doch 't is aan u dat de moed en levensaâm ik leen:
Gij waait de wereld weg, gij laat het hart verluchten,
en in uw suiseling herschept de ziel zich één.

Ik zoek u niet uit angst het mensenlot te delen:
Ik heb, van wie ik lief, de troost in iedre nood;
ook niet uit droef verlies, waarvan zich
' t hart moet
helen,
die pijn vergroeit lijk al wat nadert tot de dood,
doch 'k moet soms weg, ver weg, een zuivere werels
in,
waar ik , verblind van klaart de levenszin herwin!

Marnix van Gavere

1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 9 april 2007

De nooit voltooide zee

Alvorens ik terugkeer naar mijn droef paleis
en langzaam als een lang traag konvooi
luister hoe mijn lichaam vraagt naar moeheid

wanneer ik met de ogen van een oude engel nadenk
over alles wat voltooiing mist: vooreerst
mijn lichaam - zelfs met mijn zo handige handen
nog geen middelmatig tovenaar-
en dan over mijn onherroepelijk onvolledige geest,

op die terugweg lees ik in jonge palmen van mijn handen

een oud geruis van vroege ouderdom,
op die terugweg kijk ik om
en zie het heilige water, maar zelfs dit water
kan men nog verwijten dat het vloeibaar is,

zoals men mij verwijten kan
dat ik terugkeer naar mijn droef paleis

door: Paul Snoeck

2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 8 april 2007

De zon is een vader

De zon
is mijn oudste vriend en hij weet het.
Zacht als hij zwijgt is zijn stem en
als een schaduwdragende linde berustend.

Soms wij praten al vliegend heel ver
in de dag tot het dons op de avond
geluidloos loslaat in talrijke waaiers
en moeilijke sterren her en der reeds
in hun moederloze webben koeren.

De zon is mijn oudste vriend en hij weet het
dat ik haat met alle adem van mijn hart
wat hatelijk is en gemaskerd met krozige parels,
dat ik eet wat drinkbaar en drink wat mooi
en vloeibaar is als de waarheid.

Groot als een zon is de zon,
goed is de zon en bewonderenswaardig.
De zon is immers een vader.

door: Paul Snoek

1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 april 2007

Ik weet U reeds

Ik weet u reeds als door een ander licht gewonnen,
ik weet u reeds als van uw diepste zelf ontdaan,
ik voel gij wordt een luttle druppel in de bronnen
waaruit de tranen die wij wenen zijn ontstaan...
Gij ligt als vreemd reeds aan uw eigen zwijgen,
gij zijt reeds ver van u maar dicht bij wat gij ziet,
gij trekt een schaduw aan die teer om u komt zijgen
als smolt ze uw broze lijf waaruit uw ziel ontvliedt...
O mocht uw ziel, die naar het donker wordt
gedreven,
o mocht uw ziel in vondel en in licht vergaan,
hoe zou 't geheim waarmee ge op aarde waart
omgeven
in gods verhelderend licht als tot zijn oorsprong
gaan .

door : Marnix Van Gavere

Reageer op dit bericht

Woensdag 28 maart 2007

Tekst op vake's gedenkplaatje

Als een rups al mag vlinderen

De boom nieuwe knoppen krijgt

Als een graankorrel brood wordt

En de druif klare wijn

Wat zal er dan wel voor de mensen,de mensen

Wat zal er dan wel voor ons weggelegd zijn

Als een knop al mag bloesemen

De bloesem weer vruchten draagt

Als de nacht opnieuw dag wordt

En in ‘t zonlicht verdwijnt

Wat zal er dan wel voor de mensen, de mensen

Wat zal er dan voor ons weggelegd zijn.

door : Yvonne van Emmerick

Reageer op dit bericht

Maandag 26 maart 2007

Tom Lanoye

Het is een magere troost

dat alles moet verdwijnen
en ik hoe dan ook op een keer
toch zou moeten missen , bij voorbeeld
door de dood. Ik hou van je,
al kunnen we waarschijnlijk niet meer
worden wat we vroeger waren of dachten
te zijn.Geen verhalen over afkeer,
over waanzin of grote trouw:ik
verlang naar toen terwijl
ik ouder word. Ik denk
nog veel aan jouw

Tom Lanoye

Reageer op dit bericht

Maandag 26 maart 2007

Om te vergaan
dood, maak mij zoet;
ik ben een lichaam zonder naam,
neem het, wanneer het moet;
die mij in U is voorgegaan
bezit mijn bloed

Dood maak mij voor de aarde goed,
waarin zij ligt;
geef ons hetzelfde soortelijk gewicht,
opdat ik ben geboet
en met haar stof in evenwicht
bij het opstaan;
wij waren samen één gedicht,
doe het om de waan
doe het met de ogen dicht.

Door Gerrit Achterberg

http://nl.wikipedia.org/wiki/Gerrit_Achterberg

Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 maart 2007

Er is een boom geveld, met lange, groene lokken
Hij zuchtte ruisend als een kind
terwijl hij viel, nog voor de zomerwind
Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

O, als een jongeman, als Hector aan de zegewagen
met slepend haar en met de geur van jeugd
stromend uit zijn schone wonden
het jonge hoofd nog ongeschonden
de trotse romp nog onverslagen

door: M Vasalis (pseudoniem van Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans)

http://nl.wikipedia.org/wiki/M._Vasalis

Reageer op dit bericht

Donderdag 22 maart 2007

Een mooi en warm mens

Vake

Vake was een mooi en warm mens

Goedheid, eenvoud, dat was zijn kenmerk,zijn gave

Zijn wijze woorden waren vaak ………

“Wat mooi of schoon is moet eenvoudig zijn”

Kort voor hij overleed zei hij nog “ik ben gelukkig geweest

En als ik het op voorhand geweten had dat je zo weinig nodig

had om gelukkig te zijn , ik zou nog met minder tevreden zijn geweest

Want geluk moet je niet ver zoeken, je hoeft alleen maar over

den drempel van je zelfzucht te gaan

Alleen wijze mensen durven een zo’n eenvoudige stijl te hebben, en vake was wijs

Hij deed meer dan van hem verwacht werd

Kon gelukkig zijn met het geluk van andere,….meer nog dan om het geluk van zichzelf

In mensen helpen was hij onvermoeibaar,…. Grote woorden had hij hier niet voor nodig,

Zijn woorden waren daden

Veel mensen vonden in een ontmoeting met vake een

hulpverlener, een luisterend oor, een idealist,

een zinzoeker ne verwenner , een gulle schenker ,een vriend

Een , vriendelijke buur en zoveel meer

Maar zijn bezorgdheid voor moeke stond steeds voorop

We hebben leuke en blije dagen gekend en veel gelachen om zijn stoere verhalen

Wij herkende in hem een liefhebbende echtgenoot , een gegradueerde vader,een

fantastische grootvader en sinds kort een super gelukkige overgrootvader

En vanuit zijn voorbeeld willen wij nu verdergaan, zijn warm hart in ons meedragend

AVE

Reageer op dit bericht

Donderdag 22 maart 2007

vragen die knagen

Wat heb ik meer nog dan vragen?
Met enkel nog het beeltenis van
jou laatste dagen.Ben je mogen
gaan zonder teveel pijn?
Kende je de weg? wist
je waarheen?Was het
wel genoeg wat ik
deed?kon ik echt
niet dat..beetje
meer ?

ave

Reageer op dit bericht

Woensdag 21 maart 2007

Vaarwel Vake mijn beste maat ,misschien tot ooit!!