Archief

Na het ontbijt vertrek ik met Kebba naar Serrekunda, naar iemand die geïnteresseerd is in de auto. Het blijkt familie van Kebba te zijn, iemand die in onderdelen handelt, hij weet wel iemand voor mijn auto en zal ons later bellen. Hij probeert mij zover te krijgen om thuis onderdelen te zoeken en te verschepen, jammer voor hem maar hier heb ik echt geen tijd voor.

We gaan naar Tujereng, naar de compound van Kebba waar we de schoolspullen inladen. Samen met Kebba en Osman, zijn broer gaan we naar de basisschool in het dorp waar ik in het kantoor van het schoolhoofd ontvangen wordt.

Ik geef de spullen af, hij is in de wolken van de bureauleggers met wereldkaart, niet om op zijn bureau te leggen maar om de kinderen te leren waar de landen liggen. Ook voor de pennen en schrijfmateriaal blijft hij maar bedanken. Hij legt uit dat er vele kinderen niet eens een pen kunnen betalen en hij zal zorgen dat het bij degene komt die het nodig heeft.

Dan geeft hij mij een rondleiding door de school, Kebba en Osman hebben hier ook op school gezeten en vooral Osman verteld honderd uit en laat me de plek zien waar hij als kind zat, toen waarschijnlijk zonder al de gaten in het golfplaten dak. Het moet geen pretje zijn om hier te zitten tijdens het regenseizoen. De bankjes en tafeltjes zijn stuk, op de muren kun je tussen de schimmelvlekken nog zien dat er lang geleden verf op gezeten heeft. Aan 2 kanten van het klaslokaal is een uitsparing in de muur voor een raam, maar er zit geen raamkozijn in, aan 1 kant is er een betonmat in geplaatst

Op het terrein is iemand bezig om oude golfplaten recht te slaan, deze worden als luik in een klaslokaal geplaatst. Zo blijft de regen buiten, ik bekijk het lokaal waar de lasser nog bezig is met dit karwei, er is pas 2/3 is klaar en zelf nu komt er nog maar weinig licht binnen en ziet het er donker en somber uit. Bij het hoofd van de school is van somberheid niets te merken vol overgave verteld hij hoe blij hij is dat dit door sponsorgeld mogelijk is gemaakt dan vraagt hij of ik het computerlokaal wil zien, en natuurlijk wil ik dit.dit is volgens mij het beste lokaal van de school, er zitten geen gaten in het dak er staan oude pc’s die door iemand uit de U.K.gesponsord zijn. De storm heeft schade aan de elektrische kabels aangericht en daarom is er nu geen internet. Ik vraag me af hoe snel het internet hier zal zijn, want zelfs in het toeristengebied werkt het slecht tot niet.

Ik vraag nog wat het kost om een kind 1 jaar naar school te laten gaan, dit kost € 100,00 hiervoor krijgen ze dan ook een uniform, schoenen en schoolmateriaal.Aan een zijde van het schoolplein staat een nieuw gebouwtje dat bijna af is, dit is eveneens gesponsord door mensen uit de U.K.  Hier krijgen ± 45 kinderen les en het is zeker goed voor 20 jaar verteld hij, kosten 3000 Euro. Ze zijn er hier zo blij mee dat ze de namen van de sponsors op de muur zetten.

Het hoofd is heel begaand met de kinderen en staat erop mij een bedankmail met een stukje geschiedenis van de school te sturen zodra het internet weer werkt.

Terug in de compound relaxen we even, Osman en zijn 2 zusjes moeten naar Serrekunda terug naar school, ik breng ze even zodat ze niet in de overvolle bustaxi hoeven. Dan gaan Kebba en ik terug naar het guesthouse, Magreet die vandaag een fiets gehuurd heeft komt ook net aan, ze heeft de tickets, hoera!!!!!!!
We frissen ons op en gaan naar Sene-Gambia naar “ The Garden” alwaar we onder het genot van een etentje afscheid nemen van Jos, Wil, Willem en Arjan die morgen terugvliegen naar Nederland.

Als Willem de foto’s van de school ziet zegt hij dat ik enkele oude pc’s van hem kan hebben, als ik thuis kom moet ik maar eens gaan zoeken naar een goed doel hiervoor en naar de mogelijkheden om deze te verschepen.

We maken het allen niet te laat en om 23.00 lig ik weer lekker in mijn bedje op het dak.

Vanochtend samen met Kebba weer naar Serrekunda gereden, naar iemand die geïnteresseerd is in de auto, hij doet een bod maar ik vind het wat weinig en wijs het bod af.

We gaan terug naar Sene-Gambia naar een internetcafé, Kebba wil me laten kennismaken met een vriendin van Dikkie  die hier werkt, ze is er niet.

Ik gebruik de tijd om wat op mijn blog te zetten, de verbinding is vreselijk langzaam als na 45 minuten ook nog de stroom uitvalt, geef ik dit op.

wel wil ik nog even de Letter of Transfer typen en printen, deze heb ik nodig voor de verkoop van de auto, helaas ook de  printer doet het niet, dus op naar een ander internetcafé dat wel werkt.

Als de letter of Transfer uitgeprint is gaan we terug naar het guesthouse om Magreet op te halen om samen naar de markt in Serrekunda te gaan. 

Serrekunda is een leuke stad is om te winkelen, maar de straten, vreselijk, Magreet heeft een oplossing voor het slechte wegdek, als iedereen nu elke dag een emmer steentjes meeneemt en in de gaten gooit, is het binnen no time stukken beter zegt ze.

In de stad ga ik op zoek naar een cap voor Dutch, maar wederom niets te vinden met Gambia erop, er is wel iemand die me verzekerd dit erop te kunnen drukken, hij laat me een T-shirt zien, “kijk zo wordt het “zegt hij. Ik vraag de prijs voor 4 stuks 1.1 met Gambia, 1 met Mauritanië, 1 met Senegal en1 met Mali erop.We onderhandelen en worden het eens over de prijs, ik doe een aanbetaling en hij gaat de caps bij een ander winkeltje halen en dan lopen we naar degene die het erop zal drukken. “Kom over 1 uurtje maar terug dan zijn ze klaar”.

Op het terras in Lana’s bar drinken we een koud pilsje en brengen de tijd door met het kijken naar het verkeer,het is nog leuker dan op het Vrijthof in Maastricht, auto’s trekken zich niets aan van verkeersregels en rijden kris kras door elkaar, dit kan ook niet anders want iedereen pronbeert de gaten te vermijden, dit lukt trouwens nooit helemaal, met wat geluk krijg je de kans om de kleinere te nemen .Veel mannen lopen met een kruiwagen en vervoeren zo hun spullen de vrouwen dragen het gewoon op hun hoofd.

Na 1 uur gaan we terug, wat blijkt de namen zijn gewoon op de caps geverfd en nog erg slecht ook.

Ik protesteer, dit is niet afgesproken, hier betaal ik niet voor zeg ik. Er volgt een hele discussie, degene die de caps aan de man verkocht heeft mengt zich ook in het gesprek.

Het is een drukte van jewelste de politie komt erbij, ik leg de situatie uit en vraag of de man het T-shirt wil halen om te laten zien wat de bedoeling was, deze doet dit niet en de politie wil dat ik aangifte doe.

De man die de caps aan hem verkocht heeft is helemaal kapot ervan, hij verwacht problemen met zijn baas. Om hem tegemoet te komen en omdat ik nog een afspraak heb met iemand die in de auto geïnteresseerd is betaal ik de caps.

Tja Dutch, jammer nu heb je alleen Marokko en Kenia voor je verzameling.

De man lijkt echt geïnteresseerd in de auto en zegt dat hij in 1 of 2 dagen wat laat horen, afwachten dus maar.

De rest van de avond breng ik rustig lezend door in het guesthouse.

Kebba is vannacht in zijn compound gaan slapen en dus rij ik na het ontbijt naar Tujereng om hem op te halen, het is 11 uur als ik er aankom, Kebba zit nog aan zijn ontbijt. 
Ik heb deze ochtend kleding uitgezocht en uitgedeeld vertelt hij, ik drink samen nog een kopje koffie met hem en dan vertrekken we maar niet voordat ik nog een meloen ,vers van het land en sinaasappelen, vers van de boom meekrijg.

Onderweg stoppen we bij zijn werkplaats, hij laat me kennismaken met zijn baas en de anderen  timmermannen die er werken een mooie gelegenheid om de baas te bedanken dat hij Kebba vrij heeft gegeven tijdens mijn verblijf in Gambia.( zie foto)
Dan stoppen we een dorp verder in Tanji, een visserdorp, ook hier kent Kebba weer verschillende mensen en ik krijg een rondleiding in de stokerij, drogerij etc.
De volgende stop is een hotel in aanbouw, hier heeft Kebba het dak gemaakt en vol trots leidt hij me in het gebouw rond en laat me alles zien wat hij gemaakt heeft.

De stap is Arriet ophalen, zij is de vriendin van Kebba, ze zit nog op school en leert naaien, de Singer handnaaimachine ( van Dikkie ) die ik meegebracht heb is voor haar. Arriet zit in haar examenjaar en  terwijl we samen ergens wat drinken, is ze vlijtig met haar examenstuk bezig.

S' middags gaan we naar Serrakunda, de taxichauffeur die ons zaterdag van de disco thuis bracht heeft iemand gevonden die geïnteresseerd is in de auto. als we in Serrakunda aankomen staat hij ons al op te wachten en we volgen hem door vele stoffige straatjes naar een autodealer. Ik ben benieuwd hoe dit afloop, volgens mij wordt het niets, want de taxichauffeur, de autodealer, en Kebba zullen een commissie willen, samen met de autodealer rijden we weer door een wirwar van straatjes naar de geïnteresseerde, deze bekijkt de auto en we spreken af morgen  om 11  uur weer bij de dealer te zijn, hij brengt dan zijn monteur mee.

We hebben nog even tijd en ik vraag Kebba wat hij graag zou willen, hij zegt dat hij wilt leren emaillen en auto rijden, nou kies maar wat wil je het liefste zeg ik.
Autorijden is het antwoord, o.k. dan krijg je nu je eerste les.
Ik leer hem schakelen, als hij dit een beetje onder de knie heeft, zeg ik rij maar een stukje, hij start de motor deze valt meteen uit, de 2e keer gaat het goed, hij zet hem in de 1e versnelling laat de koppeling komen en daar gaan we dan………….. recht op een boom af, remmen roep ik, phhhhhhhhhh net op tijd trap Kebba op de rem. Hij was zo geconcentreerd bezig met de koppeling en gaspedaal dat hij vergat te sturen.

Ik had nu wel even genoeg van lesgeven, een andere dag zoeken we een stille weg op zonder bomen zeg ik en dan proberen we nog eens.

Om 19.30 heb ik een afspraak met degene die de auto voor Wil verkocht heeft, Kebba neem ik natuurlijk mee.
Ik denk dat het tijd wordt om een meer ervaren iemand erbij te halen, tenslotte heb ik niet meer zoveel tijd voor dat ik weer naar België vertrek.
We hebben afgesproken in "The Garden" er ontwikkeld zich een leuk gesprek over van alles en nog wat, maar natuurlijk ook over de auto en we spreken af dat hij zijn winst met Kebba zal delen.
Op een gegeven moment zijn beide in het Mandinka met elkaar in gesprek, plotseling beginnen ze te lachen en vertellen dat ze net ontdekt hebben dat ze neven zijn, echte vraag ik, want hier noemt men iedereen brother/sister, Ja echte!!.
na een poosje nemen we afscheid ,Kebba neemt de bush taxi naar Serrekunda en overnacht bij zijn broer Osman en ik ga naar Kadjendo guesthouse.

In de binnenplaats van het guesthouse zit Magreet en ik aan het ontbijt als Kebba komt binnengewandeld. Magreet verteld dat ze gisteren Jimmy ontmoet heeft hij heeft beloofd om haar om 10 uur de fiets van zijn broer te brengen, ze kan deze veel goedkoper huren dan ze tot nu toe betaald heeft. Jimmy komt op tijd maar zonder fiets, de ketting was gebroken..

Kebba kent Jimmy al, ik kijk hier al niet meer van op, hier schijnt iedereen iedereen te kennen. Nu Magreet niet kan gaan fietsen spreek ze af dat Jimmy haar gids naar het vogelpark zal zijn.

Samen met Kebba vertrek ik naar Serrekunda waar we de geïnteresseerde met zijn monteur bij de autodealer zullen treffen., na veel gehobbeld en gestommel zijn we er mooi op tijd maar er is nog geen geïnteresseerde te bekennen, er wordt getelefoneerd en ik hoor dat hij onderweg is. Na ½ uur nog niemand gezien en ik vraag waar hij blijf, er volgt weer een telefoontje, hij is hier in de buurt aan het wachten op zijn monteur, de dealer gaat erheen en komt terug met de boodschap dat ze zo komen. Weer een ½ uur later vind ik het wel welletjes en geef er de brui aan, ik ben niet Afrikaans genoeg om rustig zittend op het stoepje af te wachten.

We rijden maar weer eens naar Lana’s bar om van het leuke uitzicht te genieten, terwijl we op het terras van een koud pilsje genieten, wordt voor onze neus een fietser door een taxi aangereden. Niets aan de hand, vanwege de gaten in de weg is de snelheid zo langzaam dat de schade meevalt, een beetje mopperen en weer verder rijden en fietsen. Stress, wat is dat????

Na een tijdje word ik onrustig en wil wat gaan doen, Kebba heb je zin in je 2^e autorijles vraag ik, jazeker is het antwoord.

Een vriend in het café legt ons uit waar een rustige plek zonder bomen is.

We vertrekken, na 2 km en 10 minuten hobbelen, moet ik stoppen omdat er een grote witte jeep achteruit de weg oprijdt. Kijk zeg ik hij heeft de Mauritanische vlag voorop, vandaag bezoekt de Mauritanische president Gambia zegt Kebba. Bij de 1^e kruising gaat de witte jeep links, ik moet ook links en volg hem. De politie die op de kruising staat vertrouwt het schijnbaar niet en haalt me van de weg af.Hij vraagt om mijn Laissez-passer , ik snuffel door mijn autopapieren en geef hem dit, fout zegt hij dit is van Mali, ik weer zoeken, zoeken maar vind niks.

We moeten mee naar het bureau, de agent stapt in en wijs me de weg. Ik rij de binnenplaats van het bureau op en zie er enkele auto’s staan die schijnbaar in beslag zijn genomen, in gedachten zie ik de mijne hier ook al staan. Binnen in het bureau kiep ik mijn papieren uit op een tafel en vind het benodigde document in mijn paspoort. Dan vragen ze om het verzekeringsbewijs, in Mali hebben we een verzekering afgesloten die ook hier geldig is, alleen hij was maar tot 5 november en het is nu 10 november. Ik heb 2 papieren gekregen, 1 met einddatum deze heb ik in Gambia weggegooid en 1 waar geen einddatum op stond, nu volgt de vuurproef, ik krijg het er warm van. Gelukkig het wordt goed gekeurd en we kunnen weer vertrekken, nog even de politie terug naar de kruising brengen.

De zin in autorijles is bij ons beide over en we besluiten terug naar het guesthouse te gaan.

Kebba houd een siësta en ik ga wat lezen, Kebba wordt gewekt door een telefoontje van de dealer, hij komt met een ander geïnteresseerde om de auto te bekijken, deze brengt een bod uit maar we wijzen dit af omdat Kebba net een telefoontje gekregen heeft van iemand die de auto al gezien heeft en meer bied. Hij had ons eerder gevraagd om 2 dagen te wachten omdat hij de 20.000 Dalasi die hij te kort kwam dan zou ontvangen. Ik ben benieuwd, voor mij maakt het niets uit maar voor Kebba is het beter hij hoeft de dealer geen 5% te betalen. We brengen de dealer en geïnteresseerde terug naar Serrekunda en treffen daar weer een taxichauffeur, een rasta boy die ons naar iemand brengt die de auto wilt zien, soms heeft Kebba van alles geregeld zonder dat ik er erg in heb.

Helaas hij zoekt een lichtere auto, een Suzuki Vitara of i.d. de rasta boy wilt in mijn auto terugrijden, forget it!! als er in deze wegen vol gaten iemand de auto stuk rijd zal ik het zelf zijn. We passeren weer een politiepost, deze keer willen ze de stempel in mijn pasport zien, alles o.k we kunnen verder rijden.

In Sene-Gambia aangekomen neemt Kebba een taxi naar Tujereng en ik ga verder in mijn boek.

Vol enthousiasme komt Magreet terug van het vogelpark, ze had een heel goede gids gehad en veel vogels gezien.

We spreken af om zodra de auto verkocht is er samen nog eens in alle vroegte heen te gaan