Archief

Kebba komt om 11 uur aan in het guesthouse, hij heeft vanochtend op de nurseryschool(kleuterschool)de kleurpotloden e.d. die Willem me gegeven heeft gebracht. Op school vertelde de leerkrachten dat het op het juiste moment kwam, de kinderen hebben binnenkort een klein examen hiervoor kunnen ze de spullen gebruiken.

We zijn naar Sanyo ( degene die Wils auto verkocht heeft) in Serrakunda gegaan, samen hebben we enkele dealers afgereden, ik  vond het niet erg veelbelovend maar Kebba en Sanyo zijn optimistisch.

Op de terugweg naar Sene-gambia stoppen we bij een automonteur om de zijkant van de bumper die er tijdens de rit in het Kololipark was afgevallen te laten repareren. Dit wilde niet erg vlotten omdat de monteur alleen maar een combinatietang en enkele steeksleutels had, van deze sleutels paste er geen een op de moer die los moest, na 15 minuten klungelen vond ik het welletjes, de bumper moet maar wachten totdat ik een monteur met meer gereedschap tegenkom.

Kebba is oververmoeid en gaat slapen,Magreet die ook een middagdutje gedaan heeft ontwaakt ongeveer gelijk met Kebba..Samen gaan we naar de man gaan die ons gevraagd had 2 dagen te wachten omdat hij 20.000 Dalasi tekort kwam.. Onderweg nogmaals een stop bij een automonteur met gereedschap, hij maakt de bumper in no-time.

In Serrekunda treffen we de broer van de man, ik wil me voorstellen en wil hem een hand geven, hij negeert dit . Later legt hij me uit waarom , het is ter bescherming van hemzelf en van de vrouw, hij wil niet het gevaar lopen verkeerde gevoelens te krijgen.

Dan zie ik zijn broer aankomen, hij draagt een rugzak op zijn borst, het zit vol geld. We tellen het na en dan teken ik de letter of transfer en schrijf een kwitantie. De koop is rond!!

Magreet heeft de transactie gefotografeerd (helaas zijn ze niet zo goed gelukt)en de tijd genoteerd vrijdag 11 november 15.45 uur.

Nu loopt Kebba met een rugzak vol geld op zijn borst rond. We vertrekken( zonder handdruk) en nemen een taxi, als we net vertrokken zijn merkt Kebba dat zijn telefoon nog in de Strange Rover ligt, we stappen uit om terug te lopen dan horen we getoeter de nieuwe eigenaar komt zo trots als een pauw aanrijden en overhandigd Kebba zijn telefoon., we zwaaien nog eens en zitten weer in de taxi.

In Sene-Gambia gaan we naar “ The Garden” Vanavond ben ik de Bosswoman, dus dat wordt trakteren, ook al weet ik dat het na omwisselen maar een klein stapeltje Euro’s is toch geeft het een gevoel alsof je stinkend rijk ben zo’n een rugzakje vol Dalasi. Kebba heeft zo’n half jaar salaris verdiend en ik vraag hem wat hij ermee wilt doen.. Ik breng het naar de bank zegt hij want in de toekomst wil ik een bakkerijtje opzetten. Wil je dan ophouden als timmerman vraag ik, nee zegt hij ik wil er iemand anders inzetten. Het brood kan dan in de winkeltjes in Tujereng verkocht worden.

Ik ben blij te horen dat hij het niet aan luxe dingen wilt uitgeven, maar op een manier waarop hij geld kan verdienen om zijn familie te ondersteunen 

Vandaag vroeg uit de veren, om 6 uur zijn we vertrokken naar het vogelpark in

Abuko Natural Reserve, bij de Gambia rivier.

Als we het straatje bij Kadjendo guesthouse uitlopen komt er net een taxi aan, Kebba spreekt een prijs af en weg zijn we. Daar de taxichauffeur te veel geld verliest als hij zonder passagiers terugrij, nemen we hem mee het park in

Als we in Lamins Lodge  aankomen is het nog vloed dus broekspijpen opgestroopt en door het water waden, zelfs het houten bruggetje staat nog grotendeels onder water.Het is het begin van de Gambiarivier is en het water is hier nog brak er leven dan ook geen krokodillen, wel oesters deze zitten op de mangrovewortels en worden bij laag water door vrouwen geplukt. De oesters zijn voor de consumptie en de schelpen worden vermalen tot metselspecie.

We lopen naar de boten en Magreet vraagt naar de gids van de vorige keer, iemand meld zich, Magreet zegt dat het niet de gids is die ze had, ik heb zo mijn twijfels omdat hij precies weet te zeggen met wie ze hier was en wat ze gezien heeft.  Ondanks dat Magreet blijft volhouden stappen we toch maar in de boot, we glijden over het water naar de mangrove toe, stappen uit en maken een wandeling door het bos. Al snel blijkt dat Magreet gelijk had, deze gids is beslist geen goede, de enkele vogels die we zien spotten we nog voor hem bovendien is hij de hele tijd aan het praten met de chauffeur en Kebba, jammer, zelfs zonder vogels te zien is het hier zo mooi dat je van de rust moet genieten, tja,” a other Gambian experiences “denken we. 
 

Om 12 uur zijn we terug in het guesthouse, Magreet gaat een dutje doen en Kebba en ik gaan naar een hotel in Sene-Gambia om kennis te maken met Nelly en haar zoon Johan, vrienden van Dikkie en Kebba, die hier gisteren gearriveerd zijn.
Als we bij het hotel aankomen, komen we nog een Gambiaanse vriend van hun tegen, wat mij opvalt, is dat zowel Kebba als hij zich moeten registreren en een pasje krijgen terwijl ik zo kan doorlopen, volgens mij heeft dit met de huidskleur te maken.
We treffen Nellie en Johan aan het zwembad, kletsen wat en spreken af elkaar maandag in Kebba’s compound in Tujereng te treffen.

Dan gaan we terug naar het guesthouse, Kebba voelt zich ziek, hij krijgt een paracetamol en wordt naar bed gestuurd.

Rond 19.00 uur is Kebba zover opgeknapt dat hij mee uit eten kan, we gaan naar een lokaal restaurantje, terwijl we van het eten genieten komt er een band binnen. We raken met ze in gesprek en ze vertellen dat ze uit Guinea-Bissau komen.
De instrumenten zijn prachtig, ik zie dat er op 1 instrument halve ijzerzaagjes bevestigd zijn, De muziek klinkt heel goed, vrolijk en vol met passie. Wij krijgen een uitnodiging om morgen naar de repetitie te komen. We beloven dit zeker te doen en wandelen terug naar ons guesthouse.

Hier houden mijn aantekeningen op, jullie moeten het doen met wat ik me nog herinner.

Ergens midden in de ochtend zijn we met de bush- taxi naar Banjul vertrokken, het zijn onze laatste dagen hier en het wordt tijd om wat voor de mensen thuis te zoeken.

We gaan naar de markt,eerst struinen we in het gedeelte met groenten en op de vismarkt dan gaan we naar het gedeelte met huishoudelijke spullen en dan zijn we aanbeland bij de  kleding en het houtsnijwerk.

De keuze is beperkt, veel souveniertjes, waarvan ik zeker weet dat ze ergens achter in een kast zouden verdwijnen als ik ze zou meebrengen, een enkele keer zie ik  een mooi houtsnijwerk maar dan is het weer te groot om mee te nemen.

Na wat rond snuffelen vind er een voetbalshirt van de Gambiaanse ploeg,  Tja ,Jeroen het is niet Feyenoord maar volgens mij zul je het toch wel leuk vinden,.

Voor mijn kleinkinderen, zie ik leuke Afrikaanse kleding, broeken en hesjes omzoomt met schelpjes, hierbij nog een fleurige ketting en armband en ik weet zeker dat ze er blij mee zullen zijn.  

De maat klopt niet maar dat is geen probleem zegt de verkoopster, ze kan het zo vermaken, ik stem in en ze vertrek naar de kleermaker
 .

Wij wachten op een gezellig terrasje midden op de markt totdat het klaar is, dan gaan we naar de winkelstraat waar Magreet haar hart kan ophalen in een muziek winkel.

Het is er druk, vooral veel cassettebandjes gaan er over de toonbank, Kebba heeft een goede prijs voor Magreet weten te bedingen.

Het is leuk om te zien hoe men  hier te werk gaat,wat ze niet hebben, maken ze wel even, illegale cd’s wat is dat??

Terwijl ik op een bankje voor het winkeltje wacht totdat de cd’s gebrand zijn, struint Magreet de winkels af.

Plotseling komt me een winkelier waarschuwen, ik moet naar Magreet toegaan en haar zeggen dat 2 mannen haar al de hele tijd volgen, hij maakt zich ongerust.

Zo gedaan en de rest van de tijd heeft Magreet braaf met mij op het bankje gekeken naar het fleurig straattafereel.
We zien 4 meisjes met grote schalen vol bananen op het hoofd, we kopen wat van ze en maken een foto, vlak voor ons op de stoep kleed een vrouw zich om, haar fleurig zondagse jurk wordt opzij gelegd, ze verschoond nog vlug haar baby en is dan klaar om de groenten die ze voor zich uitgestald heeft te verkopen.

Onze magen beginnen te knorren als de cd’s eindelijk klaar zijn, iemand wijst ons de weg naar het restaurant van een familielid, hier is het goed eten zegt hij. Helaas gesloten, de meeste eettentjes blijken gesloten te zijn en net als we besluiten om dan maar naar Sene-Gambia te gaan zien we een shoarmatent die open is. Hier hebben we het goedkoopste en het lekkerste gegeten van onze hele reis.

Zo nu kunnen we er weer een hele tijd tegen, we nemen een taxi naar Serrekunda, hier hebben we een tijdje terug een  winkeltje ontdekt met zowel oud als nieuw spul uit Mali,hier vinden we enkele stukken voor de familie/vrienden thuis.

Iemand van de band van gisteren heeft al gebeld waar we bleven, dus stappen we weer in de taxi en gaan naar Sene-Gambia om de repetitie bij te wonen.

Hij staat ons al op te wachten en we volgen hem door een stoffig straatje, gaan de hoek om, daar zitten de boy’s onder de boom, klaar om te beginnen.

Al vlug is de lucht vervult met vrolijke muziek, er komen veel mensen op af, ik loop wat rond om foto’s te maken te dicht bij een jongetje met een kleintje op de arm, het kleintje is schijnbaar bang voor de Toubak en zet het op een brullen.
Dit is echt heel leuk en het is jammer dat we niet lang kunnen blijven maar bij de familie op de compound door zit Binta al op ons te wachten met het avondeten.
We nemen afscheid van de boy's, halen onze spullen op in Kadjendo guesthouse, nemen afscheid van Lamin en Els, nog een klein berichtje in hun gastenboek en vertrokken zijn we naar Tujereng, waar we meteen kunnen genieten van een heerlijke omelet. Nog even de tent in het tuintje van Kebba opzetten, Kebba heeft nog een 2 persoonsmatras dat percies in het 1 persoonstentje past.
Nog even wat gezellig babbelen met iedereen die de compound komt binnengelopen en dan hup de tent in, maar niet voor lang, ik krijg het benauwd en vertrek naar buiten op mijn gelmatrassje .
Net voor ik bijna vertrokken ben hoor ik: "Tiny, Tiny," ik kijk op en Kebba staat er, hij vind het maar niets dat ik zo buiten lig en zegt dat ik in zijn bed moet gaan slapen, protesteren helpt niet, hij kruip op de bank en ik slaap opgelucht met de deur open in zijn bed,  want ik was toch wel een beetje bang voor al de insecten, kikkers etc. die s'nachts op de grond konden rondkruipen.

Zodra ik wakker werd en de tuin inliep zag ik Oma en Fanta, een meisje van ± 12 jaar oud net terugkomen met een grote teil water op het hoofd, die op diverse plekken in de compound in grote kruiken worden gedaan, zo heeft de familie altijd water in voorraad.

In gedachte zie ik mijn oudste kleindochter Carmen  dit voor schooltijd doen en ik denk," wat hebben wij het toch luxe.”

Ik ga naar het toilet, hiervoor moet ik een golfplaten deurtje in Kebba’s de tuin opendoen en een smal paadje inlopen, achteraf in de openlucht ligt het toilet, dit is een plek van ± 2 m² omgeven door verdorde palmbladen en met een golfplaat als deur, deze hangt met een ijzerdraadje vast aan een paal.

In het midden ligt een betonnen tegel met een gat in het midden, om deze tijd valt het nogal mee, maar als je in het midden van de dag, als de zon lekker warm schijnt zonodig moet, tja dan krijgen de vliegen die in het gat in luilekkerland leven een gratis douche en als dank vliegen ze massaal om je billen.

Na een lekker bakje oploskoffie en een ontbijtje, doe ik een greep in mijn met geld beladen rugzak en stuur Kebba naar Tanji om verse vis te kopen. Magreet en ik gaan samen met Osman( Kebba’s broer) naar de plaatselijke markt, waar ook Oma straks haar spulletjes uit de tuin gaat verkopen.

Het valt niet mee om de ingrediënten voor een warme maaltijd voor de hele familie en het bezoek bij elkaar te krijgen. Ik dacht hier zo een paar kilo tomaten e.d. te kopen, was ik even mis!!

Ik moet 4á 5 kraampjes aflopen om een magere kilootje bij elkaar te sprokkelen, ik neem alleen grote tomaten, daar verstaat men hier onder 2-4 cm doorsnee, gekneusd en gebarsten maar waarschijnlijk wel zonder chemicaliën. Voor de uien geld weer hetzelfde liedje, voor de aardappelen idem dito, het kost wel tijd om hier boodschappen te doen. Osman stelt ons nog voor aan verschillende vrouwen, het is hier wel een gezellige boel, een dame wil persé op de foto, deze moet ik later naar Kebba mailen, maar helaas hij is mislukt.

Als we terug naar de compound lopen stelt Osman voor om meteen papier te kopen om de cadeautjes in te pakken, we lopen een compound in waar betonnen stenen gemaakt worden.

Ik ben verbaasd als we  enkele lege cementzakken kopen, niet aan gedacht maar hier heeft men geen krant of reclamefolders, het plastic wordt eraf gehaald even schoonkloppen en je hebt prima pakpapier.

We komen nog een Oma tegen waar Osman schijnbaar een goed contact mee heeft, liefdevol zie ik hem met haar praten, even later verteld hij mij dat ze malaria heeft en geen geld voor de doktor en medicatie.

Nog voor we de spullen naar de compound brengen vraag ik of ze nu naar de arts wil, ik zal wel de rekening betalen. Natuurlijk wilt ze dat en zo ziek als ze is loopt ze met ons mee, het is nog een heel eind het dorp in, de doktor is niet in zijn compound. Hij is onderweg om kinderen een vaccin voor polio te geven, hiervoor gaat men naar de steden en deelt dit in de vorm van druppels uit. Gisteren in Banjul zijn we nog zo’n groep tegen gekomen..

Onverrichter zaken lopen we terug, we geven het Omaatje een paar paracetamol en beloven vanavond terug te komen.

Ik vraag of de doktor niet via zijn telefoon te bereiken is, nee is het antwoord, maar wat als er een spoedgeval is. Nou dan ga je naar Tanji en hoopt dat de doktor wel daar is anders moet je nog een dorp verder. Natuurlijk kun je ook nog altijd naar de grote stad, alleen een auto in het dorp is zeldzaam en voor een taxi moet je naar de hoofdstraat lopen en hopen dat er vlug eentje komt die niet propvol zit.