Archief

Als we terugkomen in de compound is Kebba ook gearriveerd met een behoorlijke lading Ladyfish.

Magreet begint met het schillen van de aardappelen zowel de zoete als de normale en snijd  hier frites van. Ik bezigheden bestaan uit het schoonmaken en snijden van de tomaten en uien.

Dan komen we tot de ontdekking dat we geen olie hebben en samen met Osman ga ik nog eens naar de markt, de olie wordt in een maatbeker afgepast en in een plastic zakje gedaan.

We boffen want Kebba is de gelukkige bezitter van een gaspitje, deze luxe kunnen wij ons permitteren, normaal kookt men hier op een houtvuurtje.

Dan bestaat de maaltijd meestal wel alleen uit rijst met een beetje saus.

Het gaspitje wordt in het tuintje naast de tent opgezet,we hebben maar 1 kookpan,het wordt dus plannen wat eerst te doen, we besluiten eerst de frites te bakken,, dan gaat de vis in de olie en hierna wordt de tomatensaus gemaakt.

Kebba’s moeder kookt de rijst dus daar hoeven we ons niet druk om te maken.

De mannen hebben we ook aan het werk gezet ook een vriend die argeloos kwam binnengewandeld, ze zijn echt een grote hulp, zonder hen was het ons vast niet gelukt.

Nellie en Johan zijn ook in de compound gearriveerd,ze hebben nog een jong stel meegebracht, ze zijn hier voor de 1^e maal en Kebba heeft geregeld dat ze een bezoek aan de kleuterschool kunnen brengen.

Toen we vertelde wat er op het menu stond hoorde we dat enkele geen vis lusten, Kebba stond meteen klaar om zijn kip voor hen slachten, het beestje leeft naast onze tent en ik moet er niet aan denken dat hij zo het mes ziet, dus vraag ik of er niet een van de buren een kip te koop heeft. En ja hoor even later wordt er een mager scharminkeltje gebracht.

Gelukkig hebben we de vis nog niet in de olie gebakken en kan de kip er nu in, hierna wordt een gedeelte van de olie gebruikt om een tomatensaus te maken zodat er ook saus zonder vissmaak is.

Binta komt en neemt de regie over, phhhhhhh, zijn we ff blij, je kunt echt merken dat ze dit gewend is, nog snel even Osman naar de shop sturen voor wat ingrediënten en binnen no-time staat er een verrukkelijke maaltijd op tafel

Kebba heeft zoals gedurende mij heel verblijf in Gambia ook niet stilgezeten, hij heeft diep in zijn portemonnee getast en verzorgd ons van lekkere koele drankjes. Het valt mij op dat mensen hier héél inventief zijn, het water wordt in plastic zakjes ingevroren en verkocht, vele gebruiken het om te drinken ze bijten dan een hoekje af en zuigen hieraan

In mijn koelbox heeft Kebba zo’n blokken ijs gedaan en hij is druk doende om de koelbox steeds gevuld te houden.

Ik moet hem echt erbij roepen want hij cijfert zichzelf helemaal weg om het zijn gasten naar de zin te maken.

.

Na de maaltijd rusten sommige uit, Magreet en het jonge stel wandelt met Binta en Osman naar het nabije visserdorpje Tanji, ik blijf op de compound en bekijk het leuke tafereeltje als Nellie en Johan tevoorschijn komen met echte voetbalshirts voor de kinderen.

Overal vrolijke en lachende kids, even op de foto als echte profs en dan wordt er gevoetbald, al vlug is er de eerste blessure, hevige tranen lopen over een klein wangetje.

Als de groep terugkomt, vertrekken Nellie, Johan en het jonge stel, ze worden door de hele familie uitgezwaaid. Wij relaxen nog wat en genieten van een overheerlijke meloen.

Dan wordt het tijd om met het Omaatje naar de doktor te gaan, Osman gaat weer met ons mee, als we buiten de compound de bocht omgaan zien we een hele groep vrouwen staan.

Het blijkt dat ze samen een muzikant ingehuurd hebben, ze staan in een kring en de een na de ander springt in het midden om zijn danskunsten te toon te spreiden. Het is echt jammer dat mijn fototoestel sinds een paar dagen het niet meer goed doet, maar ook al is de kwaliteit slecht, ik denk dat het toch voldoende is om jullie een beeld van de situatie  te geven.

Het Omaatje zit al op ons te wachten, we lopen weer het hele stuk naar de compound van de arts, hij is er nu wel. Binnen is het pikdonker, de arts zit aan een tafel bij een kaarsje, als mijn ogen aan het donker gewend zijn zie ik nog een ziekenhuisbed tegen de muur staan met hierop enkele dozen.

Osman legt uit wat er aan de hand is en dan wordt de vrouw onderzocht, conclusie: inderdaad malaria, de arts verlaat ons en komt na + 10 minuten terug met 3 injectie’s, antibiotica en een pijnstiller, hij geeft de vrouw een injectie en zegt dat ze morgenochtend terug moet komen voor de volgende injectie en dan s’avonds nog een keer. Ik zeg de arts dat ik haar morgenochtend wel wil spuiten dan hoeft ze die lange weg naar hem toe niet te maken. Hij vindt dit prima, we vertrekken en brengen Oma terug naar haar compound.

Aan de overkant van ons compound staat een palmboom, ik vraag Osman of hij hierin kan klimmen, ja zegt hij en voegt meteen daad bij woord.

Kebba en een vriend wikkelen onze cadeautjes in het cementpakpapier en Magreet pakt al vast haar tas in.

Ik ben niet van plan om nog veel mee naar huis te sjouwen en laat het pakken tot morgen Gezellig kletsend met Osman breng ik de avond in Kebba’s tuintje door.

Al vroeg in de morgen is Kebba naar Serrekunda gegaan om mijn overgebleven Dalasi te wisselen naar Euro. Ik veeg de vloer wat aan, dit is hier wel nodig met het stoffige binnenplaatsje en tuintje.

Dan vertrek met Osman naar het Omaatje om haar de 2^e malaria injectie te zetten, ze wacht al op ons en in haar taal ( Mandinka) vertelt ze Osman dat het al beter met haar gaat, als ze haar injectie gekregen heeft neem ik afscheid van haar en haar familie en we wandelen terug naar de compound.

In de compound maakt Osman het ontbijt en ik begin met pakken, ongeveer op dezelfde tijd zijn we hier mee klaar en kunnen we eten.

Dan relaxen we nog wat in het tuintje en ik vraag Osman waarom hij niet op school is.

Hij verteld me dat hij weggestuurd is omdat het schoolgeld betaald moest worden, hij heeft met zijn vader gepraat, maar deze heeft het niet, zijn vader is n.l. ziek en kan niet meer werken.

Kebba heeft gezegd dat het goed komt maar hem gevraagd hier te blijven om voor ons te zorgen als hij er niet is. Lief hé.

Als Kebba terugkomt van Serrekunda praat ik nog even met hem en omdat ik het jammer vindt dat hij zijn doel, de bakkerij langer moet uitstellen en omdat ik toch nog wat over heb van het budget dat bedoelt was om hier te besteden, geef ik hem het schoolgeld voor Osman.

Dan is de tijd aangebroken voor een allerlaatste foto met de hele familie.

Een vriend die taxichauffeur is, is door Kebba ingehuurd als privé chauffeur, hij is net gearriveerd en het is tijd om naar het vliegveld in Banjul te vertrekken.

We nemen afscheid en worden uitgezwaaid door iedereen, als we langs de compound van het Omaatje rijden zien we haar zitten onder de Mangoboom, een goed einde van ons verblijf in het Tujereng.

In het vliegveld zien we Lian al inchecken, wij gaan ook in de rij staan en als alles geregeld is gaan we als afscheid nog even met de boys wat drinken.

De terugvlucht verloopt voorspoedig en thuis als ik zit te bibberen van de kou maak ik de balans van de reis op, ik kom tot de conclusie dat ik heel blij ben dat ik de reis heb doorgezet, ik heb prachtige natuur gezien, veel cultuur, zeer lieve en behulpzame mensen ontmoet en een klein steentje kunnen bijdragen om het leed van sommige mensen in Gambia wat te verzachten.

Van harte wil ik dan ook graag alle sponsors, familie en vrienden bedanken, jullie hebben dit mede mogelijk gemaakt.

Kom af en toe toch nog eens op dit blog kijken, niet alleen worden er nog foto’s geplaatst er komt vast ook nog eens een vervolg, zoals jullie hebben kunnen lezen, krijg ik van Willen nog een aantal computers. Het vervoer is al geregeld, ze gaan met de volgende container van Stichting Kairakaffoo Foundation ( zie links)

1 jaar lang heb ik niets van me laten horen, maar hier ben ik dan weer.met mijn nieuwe (oude ) busje dat mij hopelijk met minder car- troubels naar Gambia zal brengen,

Ik nodig u allen uit om met me mee te reizen via het blog
2Care and 4Fun



https://blog.seniorennet.be/anitaentiny