doelloos
ik heb al op vele wegen gestaan
vaak wist ik niet meer hoe te gaan
door zijwegen en bochten
heb ik me heen gevochten
op kruispunten en viaducten
heb ik lopen zuchten
ik liep daar maar te lopen
en stilletjes te hopen
dat ik eens zou weten
hoe mijn doel gaat heten
gehandicapt? Hoezo?
tgv de nationale gehandicaptendag
dit gedicht ingestuurd voor de blog van Reëlle Communicatie
Gehandicapt? Hoezo?
getandicapt, dat wel
maar ieder nadeel
heeft ook zijn voordeel
mijn derde gebit
heeft geen gaatjes!
ik mis geen handen
armen of benen
ik ben helemaal compleet
en toch ziet niemand
dat ook ik iets mankeer
nee, ik loop niet mank
mijn mankement zie je niet
er zit slechts een
schroefje bij mij los
hoezo schroefje los?
nou, weet je, het spookt
soms in mijn hoofd
ja, ik heb heus
wel een schroevendraaier
maar dat helpt niet
je kan het losse schroefje
niet zomaar vinden
in mijn brein
wat wel helpt?
gevoel en begrip
luisteren naar
en leren van elkaar
niet alleen vandaag
maar ook morgen
en ook volgend jaar
gehandicapt? nou en…
applaus!
foto's: beeld in stadswandelpark te eindhoven
dagjesmens
bij het fietsen
volgens knooppuntenkaart
kom ik een fietster tegen
zogezegd een dagjesmens
“dag mens”, zeg ik
tegen dat dagjesmens
dat, aandacht bij de kaart,
aldus zwijgend doorfietst
laat nou dat dagjesmens
zo in de knoop zijn geraakt
door de knooppuntenkaart
dat ze naar ‘t hiernamaals trapte
oei, nu is het echt
dag dagjesmens!
in het bos
in 't bos
ging het er
flink op los
takken kraakten
stammen braken
heel veel geweld
het bos geveld
niet langer vertikaal
maar horizontaal
liggende stammen
hierop groeien zwammen
de stormschade groot
maar het bos
is toch niet dood
door de bomen
door dit pad
in het bos
zag ik de
bomen weer
keek er naar
en raakte
zo ontroerd
door dit pad
niet één blad
die naaktheid
slechts de stam
zo prachtig
ik was er
zag het pad
daar lag het
nam het mee
slechts een blik
toen een klik
stralend licht
zonneklaar
er weg van
digitaal
vastgelegd
voor eeuwig
foto: gemaakt in april in het Houdringhebos, landgoed Beerschoten, De Bilt
de wind zucht
de wind zucht
het blad beweegt
het hout kreunt
een doffe klap
de aarde schudt
het blad draait
vangt de wind
waait zacht omhoog
kust de tak
de dauw valt
voedt de grond
een zaad ontkiemt
een boom groeit
het frisse blad
ontmoet de wind
de wind zucht
danst haar finale:
een wervelwind
foto's gemaakt in Burgers Bush, 2009
de zee zingt
de zee zingt
zacht haar lied
het heeft geen
coupletten
slechts refrein
eerst rollen
dan sissen
de zee zingt
hard haar lied
met bonken
en klappen
veel lawaai
aanzwellen
schuimbekken
een applaus
waterballet
eindeloos
doorgaan
hard of zacht
de zee zingt
zo haar lied
speeltijd
een kind met vrolijke vlechtjes
loopt aan de hand, heel netjes
ze kijkt haar moeder aan
luistert, is heel gehoorzaam
haar onschuldige onbevangenheid
ontwaakt de herinnering aan mijn kindertijd
heimwee naar dat pertinente rotsvaste geloven
in alles wat volwassenen je beloven
ach, was ik nog maar dat kind van toen
wat zou ik dan allemaal nog doen
dagdromen nemen me ijlings mee
ik bouw zandkastelen aan zee
pluk korenbloem en klaproos
werk aandachtig aan een kijkdoos
haasje over en zakdoekje leggen
geheimpjes, nee tegen niemand zeggen
een schommel hoog in de lucht
mijn kindertijd in vogelvlucht
nog een keer, nog een keer
hoe leuk, ik hoor mezelf weer.
eekhoorntje
ineens spring je tevoorschijn
prachtig beest, klein en fijn
je bent haast tam
even zit je stil en dan...
met het zonlicht op je staart
spring je met gezwinde vaart
razendsnel over de muren
naar de tuin van de buren
op een zonovergoten tak
ga je geheel op je gemak
zitten knabbelen aan een nootje
dat je vastklemt met je pootje
in een stadstuin verwacht je niet
dat je zomaar een eekhoorntje ziet
je hebt me in mijn ziel geraakt
van deze dag iets heel bijzonders gemaakt.
bellenblazende regen
vroeg in de ochtend loop ik over straat
ik zie hoe de regen bellen blaast
ze blijven op de plassen drijven
en vormen grillige lijnen
ze brengen me in vervoering
die over gaat in ontroering
even ben ik weer het kind
dat die kleuren zo prachtig vindt
die op hun bolling ontstaan
en mijn ogen niet ontgaan
waarom ze zo plotseling knappen
zal ik wellicht nooit snappen
de bellen, ze zijn zo mooi
maar toch vallen zij ten prooi
ze spatten uiteen in de plas
die even hun schuilplek was
onzichtbaar worden ze opgenomen
zo kunnen ze zachtjes verder stromen
op reis naar de zee via de rivier
zo bijzonder, hun startpunt dat lag hier
moederdag
moederdag
onze moeders
zijn niet meer
vandaag missen we hen
verlies
dingen
als mijn gemoed overloopt
van ont- of beroering door
de alledaagse dingen
dan vloeien uit mijn vulpen
veel woorden die hopelijk
eens groeien tot stijlbloempjes
de put
Voor Jan, Linda, Manuel
als ik in jouw ogen kijk
dan herken ik die vreselijke pijn
de somberte die jou gevangen houdt
maken jouw ogen nu zo akelig koud
echt, ik weet waar jij nu bent
die plek is mij ook bekend
jij ziet de ladder nog niet staan
waarmee je uit de put kunt gaan
angst en paniek slaan toe
je bent deze episode moe
hoe lang moet dit nog doorgaan?
wanneer komt hier een einde aan?
alle energie heb je nodig om te overleven
je kunt niets meer met een ander delen
het lijkt alsof je niet in je lichaam staat
dat het leven buiten jou om doorgaat
die somberte hult je in een cape van afschuw
haar zwaarte drukt pijnlijk op iedere zenuw
probeer ondanks dit alles verder te kijken
niet alles zal voor altijd uitzichtloos blijken
wat jij nodig hebt is geduld, kracht en tijd
vertrouw me, je krijgt hiervan beslist geen spijt
je doorleeft deze periode niet zomaar
want naast de schaduwkant ligt licht voor je klaar!
zondag
zondag
een rustdag
hopelijk met zon
fijn fietsen of wandelen
buitenlucht
zaterdag
zaterdag
vrije dag
hoi, morgen ook
zalig, twee vrije dagen
niksen
donderdag
woensdag
woensdag
's-middags vrij
dat was genieten
midden van de week
heerlijk
ben
Ben,
ik ben
zoals ik ben
Ben!
Ben,
ben jij
zoals ik ben
Ben?
Ben,
ben jij
zoals jij bent
Ben?
Ben
waarom ben
jij niet zoals
ik ben
Ben?!
dagjesmens
bij het fietsen
volgens knooppuntenkaart
kom ik een fietser tegen
zogezegd een dagjesmens
“dag mens”, zeg ik
tegen dat dagjesmens
dat, aandacht bij de kaart
aldus zwijgend doorfietst
laat nou dat dagjesmens
zo in de knoop zijn geraakt
door de knooppuntenkaart
dat ze naar ‘t hiernamaals trapte
oei, nu is het echt
dag dagjesmens!
doelloos
ik heb al op vele wegen gestaan
vaak wist ik niet meer hoe te gaan
door zijwegen en bochten
heb ik me heen gevochten
op kruispunten en viaducten
heb ik lopen zuchten
ik liep daar maar te lopen
en stilletjes te hopen
dat ik eens zou weten
hoe mijn doel gaat heten
