kennen

is

weten

bekennen

is

vergeven

ontkennen

is

nooit vergeten…

foto's: glas in lood ramen in de Dom van Keulen

drie dagen, bovenal nachten

vol kwalijke gedachten

proppen in mijn hoofd

onsmakelijk dodelijk ooft

zij dwingen mij te geloven

dat er een einde moet komen

zij staan me naar het leven

Maar ik wil dit overleven

nee, beslist geen einde voor mij

die eigenliefde maakt me blij

ik wil eindelijk gaan leven

stoppen moet het overleven

door mij gemaakte steen in hartvorm

materiaal: serpentijn uit china

sokkel: belgisch hardsteen

ga ik nuchter voor de spiegel staan

kijken twee ogen mij treurig aan

ogen waaruit glans is verdwenen

pretlichtjes niet schijnen maar schenen

ik verlang naar ontwaken zonder verdriet

naar de dag dat ik weer van het leven geniet

zo op het oog een simpele wens

van een diep ongelukkig mens

ogenblikkelijk soep

soep uit een literblik

in een ogenblik klaar

dat is werkelijk waar

de ogen in de soep

drijven er zichtbaar op

oogopslag is helder

en niet oppervlakkig

werp een blik op de soep

ga er niet mee werpen

een helder ogenblik?

pak een blikopener

een blik heldere soep

echte eye-opener

dit oog is door door mij in opdracht vervaardigd

gebruikt materiaal: chamotte klei

glazuur: wit glanzend GL1101, koningsblauw, zwart, baliblauw

ik heb nooit geweten dat

het geluk zo dichtbij was

dat ik zo nieuwsgierig kon zijn

zo naar iets kon verlangen

naar ieder moment

dat komen gaat

iedere dag opnieuw

me verheugen op 

die nieuwe dag

die komen gaat

telkens weer opnieuw

nooit geweten dat …

deze handen van moeder en kind zijn door mij in opdracht gemaakt

gebruikt materiaal: klei chamotte

gebruiktglazuur: terracotta steen, signaalrood, wit glanzend GL1101

ga met me mee

naar een ander land

waar zilveren klanken klinken

en gouden stralen glinsteren

laat me je leiden

naar zoet gevoosde woorden

afgewisseld met akkoorden

brandstof voor je vermoeide geest

pauzeer nu met mij

neem even wat rust

voel je een moment zorgenvrij

en dadelijk weer uitgerust

je bent omsloten door duisternis

het voelt alsof er geen licht meer is

je verlangt naar betere tijden

het lijkt alsof je steeds moet lijden

je beseft dat dit niet waar kan zijn

dat er een einde komt aan die pijn

kom maar naar Mij, kom naar het Licht

laat Mij het zijn die je pad verlicht

laat Mijn hulp over je neerdalen

zodat Mijn Licht altijd zal stralen

geen donkere tijden meer voor jou

omdat Ik voor altijd van jou hou

niets is zo hartverscheurend

als de schreeuw van een meeuw 

het gaat je door merg en been

je weet niet meer waarheen

alsof je van de wereld bent

je hart staat stil op dit moment 

je bent in dagdromen verstrikt

totdat je weer wakker schrikt

door de schreeuw van een meeuw

zo ontstellend hartverscheurend

in onze tuin

staat een oude vlinderstruik

prachtig te bloeien

deze vlinderstruik

stond eerst in de tuin

van mijn ouders

iedere zomer verspreiden

deze paarse bloemen een

intens vertrouwde geur

als een vlinder

op een bloem neerstrijkt

raken zij me even aan

een tedere begroeting

van hen die zo troostend

voelbaar aanwezig zijn

onbereikbaar ver weg

door deze vlinderstruik

toch heel dichtbij

in de nazomer

groeit de natuur in schoonheid

een waar meesterwerk

de zomer sterft af

haar laatste stralen teder

herfst wordt geboren

in jouw gelaat

zie ik de blik

van beantwoorde liefde

tot de dood ons raakt

als dan de dood

ons plots wreed scheidt

dan verbindt onze liefde

hart en gedachten

door de dood heen

zijn wij nog een

tot in volgend leven

jouw gelaat ontwaakt

door mij vervaardigd beeld:  de gebroken mens

materiaal: chamotte klei

glazuur: tiffany groen

 na jou

zo rauw

heel koud

de rouw

voel me zo ontheemd

van mezelf vervreemd

niets is hetzelfde

ik ben niet dezelfde

die jouw leven deelde

nu voel ik die weelde

van met jou te zijn

gedachtes doen pijn

zal verder gaan

zal anders in

’t leven staan

dan voor jou

 na jou

voel ik nog

steeds heel veel

van jou

foto: Barcelona

foto: marathon te Brussel 2008

vaderdag

mijn vader

nam de benen

vaderdag was dus moederdag

dubbel

foto: stadswandelpark te eindhoven

voetbalwedstrijd

gierende zenuwen

minuten kruipen voorbij

komt er nog wat?

goal! 

door mij vervaardige schaal in tulp vorm

materiaal: machotte klei fijn

geglazuurd met klaproosrood, citroengeel, oranje, signaalrood 

voetballen

nationale aangelegenheid

iedereen neemt vrij

Nederland kijkt massaal TV

hysterie

er was er eens een knaap

die heette kortweg Jaap

hij was een leuke jongen

die door ieder meisje werd bezongen

hij was niet knap

hij was niet lelijk

hij was begeerlijk

ieder meisje dat naar hem keek

voelde meteen een steek

maar onze Jaap was nog zo groen

hij wist niet wat te doen

daarom is hij doorgelopen

en blijven hopen dat eens

zijn ontgroeningstijd zou komen.

1969

ik heb een goede vriend gehad

heus, geen één was zoals hij

telkens als ik aan die tijd terugdacht

wist ik dat ik nu ongelukkig ben

ik heb een goede vriend gehad

die heb ik nu niet meer, maar toch

heb ik een goede vriend gehad

daarom doet mijn hart nu zo zeer

ik heb een goede vriend gehad

ach mijn dierbare liefste vriend

ik vraag je uit mijn hart

wanneer heb ik je weer?

 oktober 1966

door emoties overspoeld

maar niet weggespoeld

ik ben overeind blijven staan

heb haar door me heen laten gaan

van binnen niet langer geblokkeerd

heb ik mezelf vrouwmoedig geweerd

in staat om mijn verdriet te uiten

dat proces is niet meer te stuiten

door bij mijzelf te blijven

en met mijn ziel te schrijven

heb ik me opengesteld

me heel kwetsbaar opgesteld

sterk genoeg om zwak te zijn

ook een ander zag nu mijn pijn

mijn onmacht niet verdrongen

ik ben eindelijk doorgedrongen!