ik heb nooit geweten dat

het geluk zo dichtbij was

dat ik zo nieuwsgierig kon zijn

zo naar iets kon verlangen

naar ieder moment

dat komen gaat

iedere dag opnieuw

me verheugen op 

die nieuwe dag

die komen gaat

telkens weer opnieuw

nooit geweten dat …

deze handen van moeder en kind zijn door mij in opdracht gemaakt

gebruikt materiaal: klei chamotte

gebruiktglazuur: terracotta steen, signaalrood, wit glanzend GL1101

ga met me mee

naar een ander land

waar zilveren klanken klinken

en gouden stralen glinsteren

laat me je leiden

naar zoet gevoosde woorden

afgewisseld met akkoorden

brandstof voor je vermoeide geest

pauzeer nu met mij

neem even wat rust

voel je een moment zorgenvrij

en dadelijk weer uitgerust

je bent omsloten door duisternis

het voelt alsof er geen licht meer is

je verlangt naar betere tijden

het lijkt alsof je steeds moet lijden

je beseft dat dit niet waar kan zijn

dat er een einde komt aan die pijn

kom maar naar Mij, kom naar het Licht

laat Mij het zijn die je pad verlicht

laat Mijn hulp over je neerdalen

zodat Mijn Licht altijd zal stralen

geen donkere tijden meer voor jou

omdat Ik voor altijd van jou hou

niets is zo hartverscheurend

als de schreeuw van een meeuw 

het gaat je door merg en been

je weet niet meer waarheen

alsof je van de wereld bent

je hart staat stil op dit moment 

je bent in dagdromen verstrikt

totdat je weer wakker schrikt

door de schreeuw van een meeuw

zo ontstellend hartverscheurend

in onze tuin

staat een oude vlinderstruik

prachtig te bloeien

deze vlinderstruik

stond eerst in de tuin

van mijn ouders

iedere zomer verspreiden

deze paarse bloemen een

intens vertrouwde geur

als een vlinder

op een bloem neerstrijkt

raken zij me even aan

een tedere begroeting

van hen die zo troostend

voelbaar aanwezig zijn

onbereikbaar ver weg

door deze vlinderstruik

toch heel dichtbij

in de nazomer

groeit de natuur in schoonheid

een waar meesterwerk

de zomer sterft af

haar laatste stralen teder

herfst wordt geboren

in jouw gelaat

zie ik de blik

van beantwoorde liefde

tot de dood ons raakt

als dan de dood

ons plots wreed scheidt

dan verbindt onze liefde

hart en gedachten

door de dood heen

zijn wij nog een

tot in volgend leven

jouw gelaat ontwaakt

door mij vervaardigd beeld:  de gebroken mens

materiaal: chamotte klei

glazuur: tiffany groen

 na jou

zo rauw

heel koud

de rouw

voel me zo ontheemd

van mezelf vervreemd

niets is hetzelfde

ik ben niet dezelfde

die jouw leven deelde

nu voel ik die weelde

van met jou te zijn

gedachtes doen pijn

zal verder gaan

zal anders in

’t leven staan

dan voor jou

 na jou

voel ik nog

steeds heel veel

van jou

foto: Barcelona

foto: marathon te Brussel 2008

vaderdag

mijn vader

nam de benen

vaderdag was dus moederdag

dubbel

foto: stadswandelpark te eindhoven

voetbalwedstrijd

gierende zenuwen

minuten kruipen voorbij

komt er nog wat?

goal! 

door mij vervaardige schaal in tulp vorm

materiaal: machotte klei fijn

geglazuurd met klaproosrood, citroengeel, oranje, signaalrood 

voetballen

nationale aangelegenheid

iedereen neemt vrij

Nederland kijkt massaal TV

hysterie

er was er eens een knaap

die heette kortweg Jaap

hij was een leuke jongen

die door ieder meisje werd bezongen

hij was niet knap

hij was niet lelijk

hij was begeerlijk

ieder meisje dat naar hem keek

voelde meteen een steek

maar onze Jaap was nog zo groen

hij wist niet wat te doen

daarom is hij doorgelopen

en blijven hopen dat eens

zijn ontgroeningstijd zou komen.

1969

ik heb een goede vriend gehad

heus, geen één was zoals hij

telkens als ik aan die tijd terugdacht

wist ik dat ik nu ongelukkig ben

ik heb een goede vriend gehad

die heb ik nu niet meer, maar toch

heb ik een goede vriend gehad

daarom doet mijn hart nu zo zeer

ik heb een goede vriend gehad

ach mijn dierbare liefste vriend

ik vraag je uit mijn hart

wanneer heb ik je weer?

 oktober 1966

door emoties overspoeld

maar niet weggespoeld

ik ben overeind blijven staan

heb haar door me heen laten gaan

van binnen niet langer geblokkeerd

heb ik mezelf vrouwmoedig geweerd

in staat om mijn verdriet te uiten

dat proces is niet meer te stuiten

door bij mijzelf te blijven

en met mijn ziel te schrijven

heb ik me opengesteld

me heel kwetsbaar opgesteld

sterk genoeg om zwak te zijn

ook een ander zag nu mijn pijn

mijn onmacht niet verdrongen

ik ben eindelijk doorgedrongen!

ik heb al op vele wegen gestaan

vaak wist ik niet meer hoe te gaan

door zijwegen en bochten

heb ik me heen gevochten

op kruispunten en viaducten

heb ik lopen zuchten

ik liep daar maar te lopen

en stilletjes te hopen

dat ik eens zou weten

hoe mijn doel gaat heten

tgv de nationale gehandicaptendag

dit gedicht ingestuurd voor de blog van Reëlle Communicatie

Gehandicapt? Hoezo?

getandicapt, dat wel

maar ieder nadeel

heeft ook zijn voordeel

mijn derde gebit

heeft geen gaatjes!

ik mis geen handen

armen of benen

ik ben helemaal compleet

en toch ziet niemand

dat ook ik iets mankeer

nee, ik loop niet mank

mijn mankement zie je niet

er zit slechts een

schroefje bij mij los

hoezo schroefje los?

nou, weet je,  het spookt

soms in mijn hoofd

ja, ik heb heus

wel een schroevendraaier

maar dat helpt niet

je kan het losse schroefje

niet zomaar vinden

in mijn brein

wat wel helpt?

gevoel en begrip

luisteren naar

en leren van elkaar

niet alleen vandaag

maar ook morgen

en ook volgend jaar

gehandicapt? nou en…

applaus!

foto's: beeld in stadswandelpark te eindhoven

bij het fietsen

volgens knooppuntenkaart

kom ik een fietster tegen

zogezegd een dagjesmens

“dag mens”, zeg ik

tegen dat dagjesmens

dat, aandacht bij de kaart,

aldus zwijgend doorfietst

laat nou dat dagjesmens

zo in de knoop zijn geraakt

door de knooppuntenkaart

dat ze naar ‘t hiernamaals trapte

oei, nu is het echt

dag dagjesmens!

in 't bos

ging het er

flink op los

takken kraakten

stammen braken

heel veel geweld

het bos geveld

niet langer vertikaal

maar horizontaal

liggende stammen

hierop groeien zwammen

de stormschade groot

maar het bos

is toch niet dood