gelukkig zijn
leek zo moeilijk
nu weet ik pas
hoe kinderlijk
eenvoudig hier

je beleeft het
soms dagelijks
in simpelheid
zonder dat je
het echt beseft

snel likje van
smeltend ijsje
verdwaalde noot
uit open raam
lievelingslied

een zonnestraal
op winterhoofd
een bloem die bloeit
knipoog van jou
er is zo veel

focus anders
kijk met je ziel
dan voel je het
dicht om je heen
grijpbaar geluk

foto's:

processie tijdens de Semana Santa, Ayamonte, Andalusie, Spanje

Snurken

Vroeg in de ochtend loop ik over straat

Ik zie hoe de regen bellen blaast

Ze blijven op de plassen drijven

En vormen grillige lijnen

Ze brengen me in vervoering

Die over gaat in ontroering

Even ben ik weer dat kind

Dat die kleuren zo prachtig vindt

Die op hun bolling ontstaan

En mijn ogen niet ontgaan

Waarom ze zo plotseling knappen

Zal ik wellicht nooit snappen

De bellen, ze zijn zo mooi

En toch vallen zij ten prooi

Ze spatten uiteen in de plas

Die even hun schuilplek was

Onzichtbaar worden ze opgenomen

Zo kunnen ze zachtjes verder stromen

Op reis naar de zee via de rivier

Zo bijzonder, hun startpunt dat lag hier

de tijd staat niet stil

schoonheid ontstaat niet ineens

het levenswiel draait

door mij gemaakt beeld Beauty and the Beast

steensoort: speksteen

sokkel van belgisch hardsteen

Ben,

Ik ben

Zoals ik ben

Ben!

Ben,

Ben jij

Zoals ik ben

Ben?

Ben,

Ben jij

Zoals jij bent

Ben?

Ben

Waarom ben

Jij niet zoals

Ik ben

Ben?!

de zee zingt

zacht haar lied

het heeft geen

coupletten

slechts refrein

eerst rollen

dan sissen

de zee zingt

hard haar lied

met bonken

en klappen

veel lawaai

aanzwellen

schuimbekken

een applaus

waterballet

eindeloos

doorgaan

hard of zacht

de zee zingt

zo haar lied

bijna had ik het gedaan

en was ik op je gaan staan

het voetgangerspad

was van de regen nat

eerst rook ik je geur

en toen zag ik je kleur

je bent te ver van huis gegaan

hier hoor je immers niet te staan

je bent te teer en fijn

om hier alleen te zijn

heb je van de ondergang gered

en snel in het gras teruggezet

je bent me te lief

mijn straatmadelief

door mij gemaakte keramieken schaal Madelief

materiaal: chamotte klei 2000

glazuur: Madeliefje

Rome smelt

Ik niet

Koude gedachten

Aan romig ijs

Koelen mijn hoofd

Iedere stap

Onder bloedhete zon

Groeiend verlangen

Een visioen

Drie gifgroene bollen

Romige pistache

Krakendvers hoorntje

Druppels smeltend ijs

Hangen afwachtend

Wanneer komt

Die bevrijdende lik

van de tong?

Dit beeld

een beetklare verleiding

Houd mij ter been

De bevrijding...

Hoeveel slopende stappen

Nog verwijderd?

Druppels vloeien

Via lijf en leden

In gifgroene schoenen

Ik smelt

Rome niet!                                       

soms is de nacht

heel koud en hard

je hoort zelfs het kraken

van de sneeuw op de daken

soms is de nacht

heel zwoel en zacht

je hoort dan de krekels

dat geluid is zo hemels

soms is de nacht

heel vol met gedacht’

de slaap wil dan niet komen

verloren zijn je dromen

soms is de nacht

heel goed en tracht

met duizend hete kussen

je verlangen te sussen

altijd is de nacht

de dood van gisteren

eeuwig brengt de nacht

de geboorte van morgen

er zit een oude man

op een bank in het park

hij kijkt rond

hij ziet jeugd

heel veel jeugd

jeugd,

dat was hij eens

ook hij zong, sprong en genoot

van die zekere onbezorgdheid

die jeugd heette

maar nu…

telt hij niet meer mee

hij  is immers oud

zijn wilde haren kwijt

droevig

is zijn blik

hij denkt:

waarom wordt men eigenlijk oud?

en een versie in mijn dorpdialect Bests:

Ouwerdom

Dur zit un ouw menneke

op un benkske in ut park

Hij kêkt in ‘t rond

Hij anskouwt van dâ skon jong spul

Heul veul jeugd

Jeugd,

dà wâr ie lang geleeje

Ôk hij kwêkte, sprung en genoot

Van dieje zekere onbezorgdhiet

die Jeugd hêtte

Mâr nouw…

Telt ie nie mir mee

Hij is immers ouwd

Zunne wilde haren kweit

Drúúvig

Is zunne blik

Hij peinst:

Wààrum wordt unne mens toch ouwd?

 Uit: Bundel “Vroeger”, 1968

foto: Rodin bij het Van Abbemuseum te Eindhoven

de wind speelt

een symfonie

met de bladeren

in rake noten

de wind raakt

de boom zichtbaar

zodat ze plots

huilt van het lachen

de wind wiegt

als een moeder

takken in slaap

totdat de boom droomt

de wind staakt

haar wilde bui

de boom komt tot rust

de laatste noot valt

foto Stadswandelpark te Eindhoven, beeld ter herinnering aan de 1e radioverbinding

als edele ridders staan zij

langs de waterkant  in een rij

jarenlang staan zij daar te treuren

zijn door niemand op te beuren

echter de lente kleurt hun hout

met fijn groen en fonkelend goud

in deze groengouden sluier glinsteren

de tranen die de wilgen al zolang hinderen

verdriet omdat zij alleen naar beneden kunnen groeien

niet in staat in de blauwe lucht te bloeien

traan voor traan treuren zij hun verdriet

de vervulling van hun wens nimmer in het verschiet

niet alles is echter zo hopeloos als het lijkt

want alleen iemand die heel goed kijkt

ziet in het water de weerspiegeling

van wilg en horizon in tedere omstrengeling

foto: Valkenburg, Dame bij de Geul

nooit geweten dat

het geluk zo dichtbij was

dat ik zo nieuwsgierig kon zijn

zo kon verlangen

naar ieder moment

dat komen gaat

iedere dag opnieuw

me verheugen op

de nieuwe dag

die komen gaat

telkens weer opnieuw

nooit geweten dat...

mijn werk: schaal Drijffiguur (synchroonzwemmen)

materiaal: chamotte klei fijn

glazuur: onderglazuur blauw, signaalrood, wit GL1101, terracotta

woekeren

is groei

moet positief zijn

behalve bij een woekerpolis

schande!

foto mozaik op muur in Villa Real de San Antoinio, grensplaats Algarve, Portugal

vis in een viskom

uitvinder van rotonde

zwemt rondjes rondom

foto: vis in trottoir in grensdorp Villa Real de San Antonio, Algarve, Portugal