Lange lijst voor soepele overgang. (WMO Breda)

Donderdag 9 november 2006 - De lijst is bekend. Breda gaat met 27 aanbieders in zee voor huishoudelijke verzorging. Op basis van kwaliteit en om de klanten tegemoet te komen. Ze kunnen bij dezelfde aanbieder blijven. Maar hoe kwetsbaar is de aanbesteding?

In zorgland werd de aanbesteding, of de gunning, met toenemde spanning afgewacht. Wethouder Marja Heerkens maakte gisteren bekend dat alle inschrijvers op de lijst terecht zijn gekomen. Op één instelling na, die had problemen met de bankgarantie.

Met de lange lijst met instellingen wil de wethouder vooral de rust bewaren in de stad. Ze spreekt van een soepele overgang, van mensen die als ze dat willen bij hun vertrouwde aanbieder kunnen blijven. Het wordt toch al spannend genoeg.

In dit eerste jaar van de WMO wordt het vooral aftasten. Bijvoorbeeld: hoeveel mensen gaan straks gebruik maken van de huishoudelijke zorg?

Afgaande op het zorgkantoor worden dat er vijf- tot zesduizend. Maar het kunnen er ook minder of juist veel meer zijn.

Is het gemeentelijke budget van elf miljoen euro voldoende? En blijft de nu geldende maximale eigen bijdrage die Breda van het Rijk overneemt ook na 2007 gehandhaafd?

Heerkens zei vooral te streven naar kwaliteit. Ze zegt er niet bang voor te zijn dat de schoonmaakbranche met lage kostprijzen zal infiltrereren in de huishoudelijke zorg. Ondanks dat er inmiddels gemeenten zijn waar thuiszorg-instellingen op de achterste benen staan en ontslag van honderden medewerkers vrezen.

Gemeenten gaan steeds vaker over op goedkopere aanbieders voor de thuiszorg. Heerkens wijst erop dat de gemeente niet puur op de prijs heeft geselecteerd, maar ook op andere criteria. Vooral om die kwaliteit te waarborgen. Want hulp in het huishouden is meer dan schoonmaken alleen, er is vaak sprake van eenzaamheid, van psycho-sociale klachten. De aanbieders moeten zich volgens Heerkens bewijzen.

De aanbesteding wordt daarom na een jaar geëvalueerd.

Het is wel wennen dat de zorg ook bij niet--Bredase instellingen terecht komt, zoals van een instelling als Actief Zorg uit Waalwijk, nummer één op de voorkeurslijst.

De vraag is hoe deze Waalwijkse club de zaken gaat regelen in Breda. Gaat deze instelling werken met ‘onder-aannemers’? Hoe dan ook zal de zorg steeds meer een prijsvechtersverhaal worden. Een goede gemeente die de kwaliteit dan nog weet te waarborgen.

Gisteren naar de begrafenis van Jos geweest, een neef van Sjef. Ja hij zit in zaken en zodoende een hele drukte, ze konden niet allemaal in de "Kamer" en moesten ook nog in de ontvangsthal staan.
Hij was pas 62 jaar, zo jong. Zijn moeder is bijna 94 geworden en zijn vader 87 als ik het goed heb, maar zijn broer ook jong gestorven op 63 jarige leeftijd.

Dan wil de overheid beweren dat de mensen zo oud worden en maar moeten blijven werken tot hun 67 jaar. Ja er zijn er wel die ouder worden, wij zelf zijn n.l. 74 en 78 jaar, dus mogen we niet mopperen.
In de krant staan echter ook heel veel jonge mensen, en daar sluit de overheid de ogen voor.

tonnie

Anita Meijer is dé ontdekking van ‘Cats’

Dinsdag 10 oktober 2006 - ROTTERDAM – De nieuwe uitvoering van de ooit baanbrekende en nu klassieke musical ‘Cats’ is een triomf met een aanloop.

Bijna alles in deze voorstelling getuigt van klasse, zoals het overweldigende decor (de vuilnisbelt waar de katten samenkomen), de prachtige katachtige choreografie en natuurlijk de indrukwekkende, geschakeerde muziek van Andrew Lloyd Webber.

Alleen de eerste scènes grijpen de toeschouwer nog niet in de nek. Ze hebben te lijden onder een zekere ruis. Dat komt mede door Lloyd Webber zelf, die van ‘Cats’ een doorgecomponeerde musical maakte. Het gebrek aan dialogen vereist dat het verhaal wordt voortgedragen door de liedteksten. Die moeten dus perfect verstaanbaar zijn. Dat zijn ze niet. De woorden van T.S. Eliot in de vertaling van Gerrit Komrij zijn soms te moeilijk als liedtekst. En als die tekst dan ook nog door het ensemble wordt gezongen met een krachtige orkestbegeleiding, gaat hij langs je heen. Uit ‘De oude stijfselkat’:

Je kent de Stijfselkat toch wel, haar naam is Spikkelpikkelmies.

Ze draagt een soort van roodbont vel, met tijgerstreep en luipaardbies.



Zonder tekstboek tast je in het duister. Komrij doet soms rare dingen. Hij schijnt te denken dat ‘handen’ op ‘toestanden’ rijmt. Dat is niet zo, althans niet in een liedtekst.

De energieke dans van het hele ensemble is vanaf het begin fabuleus, maar de katten komen pas als personages tot leven bij de solonummers. De verstaanbaarheid is dan wel goed en je leert het personage kennen. Vanaf de eerste solo is de voorstelling meeslepend. Anita Meijer als de afgetobde, door iedereen versmade, ooit gloriërende glamourkat Grisabella zingt met prachtige, warme stem de hit ‘Memories’. Vroeger was ze mooi en ze verlangt naar een liefdevolle aanraking. Meijers fysieke spel is misschien matig, maar haar stem en intentie maken alles goed. Zij is de revelatie van deze voorstelling.

Van alle dansers is er één de ster. De Engelsman Mark John Richardson als Dr. Diavolo springt en pirouetteert virtuoos en met ongehoorde kracht. Gino Emnes als Tuk-stuk-rukker bezingt deze Diavolo in een gloedvol soulnummer met een knallende hoge noot op de uitroep ‘O’.

Zeker ná de pauze rijgt zich de ene prachtscène aan de andere. De vormgeving bereikt hier een hoogtepunt, als met simpele middelen een stoomtrein wordt geformeerd. Ook hier geldt: solozang treft je het hardst. En als tegen het einde Anita Meijer terugkeert om nog eenmaal haar verlangen te bezingen en dat ook wordt vervuld, slaat een golf van ontroering door de zaal. Dan weet je: ‘Cats’ is een triomf.



Jos Bloemkolk

‘Cats’

- musical van T.S. Eliot en Andrew Lloyd Webber door Joop van den Ende Theaterproducties. Gezien: 7 oktober in Rotterdam (première). Reizende voorstelling, van 9 t/m 27 mei 2007 te zien in Breda (Chassé Theater).

Onze schoonzus is 2 oktober jarig en daar zijn we 1 oktober geweest. We doen dat aan mijn kant altijd op zondag, omdat we dat al heel lang doen, want vroeger namen we de kinderen gewoon ook mee, wat een verschil als je zo even nadenkt, zeg, al 2 broers en 2 zussen minder, de kinderen hebben zelf een gezin, dus dat groepje wordt wel steeds kleiner. Vorig jaar september Naan (Adriana) haar man, mijn broer overleden aan longkanker, dat was niet niks, hij was wel 81 jaar maar toch, zij staat nu wel alleen. Gelukkig gaat het met haar beter met de gezondheid, want ze hoeft niet meer in de rolstoel en fietst zelfs weer af en toe. Alleen met lopen als het wat verder is een rollator.

Het is te hopen dat we het toch zo nog jaren vol mogen houden.

tonnie