Lichtjaren.

Heel ver,

voorbij de horizon op acht lichtjaren,

zie ik niets.

Maar ik kan nog een beeld vormen

van de binnentuin

met stenen tafel, rond

en ronde koude banken,

waar de laatste echte gevierd werd.

Een afscheidsverjaardag.

…

Heb jij dat uitgevonden?

Verblindende verjaardag.

Wij allemaal blind!

Een nabeeld op mijn netvlies.

…

Een vrouw verstoot haar kind,

lees ik,

het nabeeld troebelt

en verdrinkt in onbegrip.

Traumadour                  4/8/2012

halveliefde

een halve liefde

rolator

daarop zittend een oude man

kijkt opzij

naar zijn opgebaarde vrouw, oude vrouw

de tranen gestopt

de vrede van zijn, samenzijn

een genoegen

genieten bijna, toch nog één keer

van het woord, het gegeven woord

samen

een glimlach

vertraagt de tijd

tot stilleven.

Traumadour 28/4/2012

Monsterkring

‘t Is erg dat hij nog leeft

en het dan over zelfverdediging heeft,

die man die eerst acht

en dan nog eens 69 mensen om het leven bracht.

Misschien was hij ontoerekeningsvatbaar

of met zijn moeilijke jeugd nog niet klaar?

Misschien was het een onweerstaanbare drang

of vinden ze ander drog van belang?

Moeten wij ons niet bedenken

voor we zo iemand verder leven schenken

en hem eerder uit ‘zelfverdediging’

pijnloos bijzetten in de uitgestorven monsterkring?

Traumadour 17/4/2012

Kennis

Ik worstel met de kennis

omdat ze mijn vreugden steelt

omdat ze mijn genot neerhaalt

omdat ze mijn doelen wegvaagt

en de redens, en de bron, en het ontstaan.

Ik worstel met de kennis

omdat zij, eens ontwaakt,

mij niet meer loslaat

en steeds verder stuwt

naar kennisuitbreiding.

Ik worstel met de kennis

omdat mijn gevoel afsterft

omdat mijn medeleven uitdroogt

omdat mijn liefde verdampt

en de schoonheid uitdijt.

Traumadour              18/1/2012

Straatontmoeting.

En de hoop

haar te zien

haar te spreken

haar te zeggen

haar te tonen

hoe het is

hoe het groeit

hoe het doelt

hoe het uitzaait

om te kennen

om te weten

om te ergeren

om te schrikken

wekt verstomming

wekt stilte

wekt afstand

wekt achterdocht

over doelen

over ego’s

over sekten

over elites

en wist haar hand

wist haar oog

en wist haar oor

en de hoop.

Traumadour             10/1/2012

Windstilte

windstilte

lost wind op

geen kleur, geen lijn

maar geur, een ander zijn

wat windstil waait

wordt overal gezaaid

als een geurplant van grond

of van bossegezond

maar ook van rotting

uit elk afgestorven ding

afgeschreven gedachten

reuk die stilte kan verwachten

je had ze weggehoopt

maar aan geur is herinnering geknoopt

laat het dan maar waaien

en nieuwe kleurgedachten rond me draaien

Traumadour                          7/1/2012

Wind

Als je de wind kon zien

in kleuren, lijnen en vlakken

en vertraging bovendien

de intensiteit deed verzwakken,

dan was de storm als een feest

met kronkelende helrode slurven

en een lentebries een zacht beest

dat bedeesd wat geelzijn zou durven,

dan was de hoek van de straat

bedekt met verrassend blauw,

een windenconcentraat

dreef regenschermen in het nauw,

dan was de open lucht

met statig oranje gevuld

van ongestoorde oostenvlucht

waardoorheen een groene straalstroom krult,

dan was een kus een paarse inzucht

die roze verlegengloed ontdooit

en over de tanden wegvlucht

en wit kristalpoeder in het oor strooit,

dan maakte het lopen gevonk

in het licht turkoois geluwd

en als lachen dan klonk

zag je roze bellen uitgespuwd.

Maar de natuur heeft anders beslist,

we zullen die schoonheid nooit zien,

alles kleurloos uitgewist.

Tenzij een schilder misschien?...

Traumadour              6/1/2012

Mozes ?

Niet Mozes, maar Noach was de fiere eigenaar van een doe-het-zelf ark.

Het feit dat we ons laten vangen (ikzelf in ieder geval) komt door de associatieve werking van de geest. Ark-dieren en Mozes zijn bijbelbegrippen en het samen voorkomen in dezelfde zin is dus normaal. Daardoor wordt die zin niet meer op waarheid getest. Pas dus op als bekende begrippen in nieuwe combinaties worden aangeboden.

Traumadour                 5/1/2012