Anders?

Kennis

Ik worstel met de kennis

omdat ze mijn vreugden steelt

omdat ze mijn genot neerhaalt

omdat ze mijn doelen wegvaagt

en de redens, en de bron, en het ontstaan.

Ik worstel met de kennis

omdat zij, eens ontwaakt,

mij niet meer loslaat

en steeds verder stuwt

naar kennisuitbreiding.

Ik worstel met de kennis

omdat mijn gevoel afsterft

omdat mijn medeleven uitdroogt

omdat mijn liefde verdampt

en de schoonheid uitdijt.

Traumadour              18/1/2012

Straatontmoeting.

En de hoop

haar te zien

haar te spreken

haar te zeggen

haar te tonen

hoe het is

hoe het groeit

hoe het doelt

hoe het uitzaait

om te kennen

om te weten

om te ergeren

om te schrikken

wekt verstomming

wekt stilte

wekt afstand

wekt achterdocht

over doelen

over ego’s

over sekten

over elites

en wist haar hand

wist haar oog

en wist haar oor

en de hoop.

Traumadour             10/1/2012

Windstilte

windstilte

lost wind op

geen kleur, geen lijn

maar geur, een ander zijn

wat windstil waait

wordt overal gezaaid

als een geurplant van grond

of van bossegezond

maar ook van rotting

uit elk afgestorven ding

afgeschreven gedachten

reuk die stilte kan verwachten

je had ze weggehoopt

maar aan geur is herinnering geknoopt

laat het dan maar waaien

en nieuwe kleurgedachten rond me draaien

Traumadour                          7/1/2012

Wind

Als je de wind kon zien

in kleuren, lijnen en vlakken

en vertraging bovendien

de intensiteit deed verzwakken,

dan was de storm als een feest

met kronkelende helrode slurven

en een lentebries een zacht beest

dat bedeesd wat geelzijn zou durven,

dan was de hoek van de straat

bedekt met verrassend blauw,

een windenconcentraat

dreef regenschermen in het nauw,

dan was de open lucht

met statig oranje gevuld

van ongestoorde oostenvlucht

waardoorheen een groene straalstroom krult,

dan was een kus een paarse inzucht

die roze verlegengloed ontdooit

en over de tanden wegvlucht

en wit kristalpoeder in het oor strooit,

dan maakte het lopen gevonk

in het licht turkoois geluwd

en als lachen dan klonk

zag je roze bellen uitgespuwd.

Maar de natuur heeft anders beslist,

we zullen die schoonheid nooit zien,

alles kleurloos uitgewist.

Tenzij een schilder misschien?...

Traumadour              6/1/2012

Mozes ?

Niet Mozes, maar Noach was de fiere eigenaar van een doe-het-zelf ark.

Het feit dat we ons laten vangen (ikzelf in ieder geval) komt door de associatieve werking van de geest. Ark-dieren en Mozes zijn bijbelbegrippen en het samen voorkomen in dezelfde zin is dus normaal. Daardoor wordt die zin niet meer op waarheid getest. Pas dus op als bekende begrippen in nieuwe combinaties worden aangeboden.

Traumadour                 5/1/2012

Ark dieren

Hoeveel dieren van elke soort nam Mozes mee in de ark ?

Stop het lezen en neem uw antwoord in ge dachten.

Zoek nu de fout in de zin.

Morgen volgt de openbaring.

Kijk stil.

Kijk naar de mensen

ze hebben voorgekauwde wensen

de reclame doet hen hopen

op iets nutteloos kopen.

Kijk naar de dieren

drukdoende zoals de mieren

alsof ze van een doel wisten

hoewel ze alle inzicht misten.

Kijk naar de planten

groeien en bloeien naar alle kanten

gestuwd door een onzichtbare kracht

naar het niets dat hen wacht.

Kijk naar de stenen

door stolling of afbraak verschenen

was de schoonheid ooit bedoeld

voor een wereld die niets voelt?

Kijk naar mijn kijken

en mijn gedachten bezwijken

en worden helemaal stil

op zoek naar wat ik wil.

Traumadour              3/1/2012

Priming : (zegt Daniel Kahneman) is het onbewuste aanpassen van gedrag aan onbewuste waarnemingen uit de omgeving. Bijna zoals het kleuren van je ingesteldheid.

Proeven tonen aan dat wie zich op ‘geld’ instelt, onafhankelijker wordt, minder hulp vraagt, zelfstandiger wil zijn, maar ook zelfzuchtiger, een grotere afstand houdt  met de medemens, minder gesteld is op gezelschap.

Morgen wordt een bewijs geleverd, als de op voordeel (dus geld) ingestelde koopjesjagers (kenmerkend gedrag!) worden losgelaten op dit bedrieglijk mechanisme.

En hopelijk als we straks (in de lente, in de zomer) op reis gaan, ondervinden we het omgekeerde. Welke aangename sfeer kan er hangen bij culturen waar geld minder belangrijk is. Bij mensen uit de Provence voelen wij ons toch beter dan bij onze buur met zijn grote Mercedes?

Traumadour                 2/1/2012

2012 : Mijn moeder zou 100 jaar geworden zijn, dit jaar, mocht ze nog leven. Haar moeder nog veel ouder en mijn vrouw 66. Maar ze haalden het niet. Ze doen niet meer mee. Het bloed versleten of de zin of de toekomst.

Mijn vader was nooit alleen, mijn grootvader ook niet. Eenzaamheid heb ík geïntroduceerd in de familie. Door te overleven en koppig te weigeren opnieuw te beginnen.

Als er ruzie is zeggen ze: ‘Je bent altijd met twee om te ruziën.’

Als iemand uit het leven stapt denken ze: ‘Daar zal hij  wel voor iets tussen zitten! Iets dat we niet weten, maar….’

Als je het tegendeel wil bewijzen, dan beloof je ‘trouw’ te blijven, op de begrafenis, in aanwezigheid van 600 mensen. Jouw belofte moet je onschuld bewijzen, maar wordt het zaad van die eenzaamheid.

Zoeken, hopen. Naar tekens. Die je meent te zien, toch links en rechts.

En om ze te verklaren en voor de zekerheid, zoek je bewijzen, getuigenissen, overeenstemming met de wetenschap. En de mensen die je volgden vallen weg. Je legt wonden bloot, doorprikt dromen.

Na jaren vindt je een mogelijke verklaring van het zijn, logisch uit de wetenschap afgeleid, in overeenstemming met esoterie. Maar niemand volgt nog.

En de onverwachte uitkomst van je theorie is een oplossen van het bewustzijn na de dood.

Ik heb dus trouw beloofd aan een leegte, aan een niet-meer-zijn. Tragisch.

En dat wordt 2012.

traumadour                  1/1/2012

Droomverlangen.

Een grijs droomgevoel

draag je mee

door de ontwaakzone

en herinneringsdraden

tonen nog je vrouw

die je wegduwt

nadat je haar gevonden hebt

aan het moeilijk einde

van een lastig droomverlangen.

En je wakker ik

wil redens vinden.

Een extra dimensie?

Echt verwijt dan

voor je groeiende levensaandacht.

Of onderbewustzijn?

Reactie tegen

vervormde fantasieherinnering.

Het dompert

mijn dagdroom

van terugzien.

Traumadour        21/12/2011

dictee

Het groot dictee der Nederlandse taal.

Superintelligentie, maar dan verbaal.

Je mag geen regels vergeten,

moet alles exact en op elk moment weten.

Of je ’t met ka of ce moet schrijven

en woorden met een trema samenblijven.

Je moet niet alleen een kofschip kennen

maar ook plots aan panneNkoeken wennen.

Het is een olympische prestatie die prijs te behalen

en jaren studie, een basis om niet te falen.

Maar is het Nederlands dan niet voor de gewone man?

Die al die wisselende regels niet onthouden kan?

Is het bestaan van zo’n moeilijkheidsgraad

geen aanwijzing dat er iets misgaat?

Dat men er niet in slaagt eenvoud te betrachten

in het noteren van woorden en gedachten?

Heb ik hier misschien een nieuwe stelling

dat een moeilijk dictee wijst op een ‘slechte’ spelling?

Traumadour              14/12/2011

Nu sta ik aan de deur van de eenzaamheid. En wel als resultaat van mijn consequenties, van mijn eigenzinnig anders leven. Ik heb de laatste jaren geleefd volgens zelf opgelegde regels, vooral met het oog de wereld zo weinig mogelijk te belasten en anderen niet te hinderen.

Maar ’t gevolg is dat ik bij de doorsnee mens niet meer pas. Ik kan geen poes aaien en tegelijk konijn eten. Ik kan niet met een vervuilende auto gaan strijden voor het overleven van zeehondjes. Ik kan niet betogen voor het regenwoud en het vliegtuig namen naar Egypte. Ik kan geen medische verzorging verantwoorden als ik mijn lichaam met alcohol vergiftig. Kortom ik kan niet meer ‘normaal’ leven. Dus val ik uit de boot.

En zo wordt je een uitzondering die voorlopig nog gedoogd wordt en af en toe lastig is als mensen al te egoïstisch optreden. Hoe meer je op die manier je standpunt verdedigt, hoe meer je door anderen vermeden wordt. Want je maakt het toch allemaal zo lastig! Het is toch veel aangenamer ‘niet’ te denken dan te weten dat je iets verkeerd doet!

Het resultaat is dat je zwijgt over je gedachten, maar toch niet kunt meedoen met het economisch rampscenario. En dat dus eenzaamheid voor de deur staat.

Traumadour                          20/10/2011

Mondo lymnae

Ik ben slak,

ik hou me liefst op het platte vlak.

Wat een slijmplezier te kunnen glijden,

en contact met die vuile grond vermijden,

en er doorheen toch plots iets proeven

waar ik mijn rasptong in kan groeven.

Voedsel vind ik meest op geur,

maar mijn echte cultuur komt uit kleur

wat mijn ogen kunnen zien

naast schoonheid van licht en donker bovendien.

Ik sta dus hoger dan mijn vriend de pier

want die van ‘cultuur’ kent die echt geen zier.

Soms zie ik zelfs iets bewegen

een extra dimensie, wat een zegen!

Een soortgenoot, trekt wat op mij,

heeft een  mooie, aantrekkelijke holte in ‘haar’ zij.

Met slijmgenot er tegenaan

ben ik bij haar binnen gegaan.

Maar zij, werd plots een hij

en drong ook door in mij.

Een dubbel orgasme! Transcultureel vermaak!

Sindsdien is eieren deponeren mijn finale taak.

Traumadour                 26/8/2011

Nacht van duisternis.

Duisternis

afspreken om sterren te zien.

Internet

stilleggen voor een echt gesprek.

GSM

uitschakelen om goed te luisteren.

Alsof techniek

horen,zien en spreken verhindert.

Maar bomen

doen van natuurkrachten dromen,

en water

van gevoelsgeklater,

en het groen

verwacht een lentezoen,

want achter die harde gedachten

zit een gevoelsmens te wachten.

Wachten op bevrijding

van mensenwetten

van altijd meer

van geld vergaren

van natuur verkrachten.

Durven beslissen

niet alles voor zich te nemen

het een ander te gunnen

en vertrouwen te hebben

in de duisternis.

Traumadour                          16/9/2011