Nu zit ik er mee.
Met cijfers. Met vaststellingen. Met beweringen.
En spreken ze mekaar tegen? Niet echt, ze bestaan naast
elkaar.
Vormen ze een probleem?....
Door het samen bestaan, verhinderen ze een oplossing en dat
is een leegte die ik voel als ik aan de toekomst denk.
Over welke cijfers? Die van de wereldbevolking, wat betreft
mensen dan. Zeven miljard in 2013 berekende de Club van Rome. We zijn er al
over!! Maar zeven miljard Ethiopiërs gebruiken niet meer dan de zeshonderd
miljoen van de US en Europa samen. Als alle mensen dus dezelfde (onze)
levenkwaliteit moeten krijgen dan is de verbruikerscurve nog afschrikwekkender
dan de groeicurve. Die cijfers doen me niet vrezen voor onze generatie, maar
voor die van onze kleinkinderen. Kunnen we sparen voor hen? Vrijwillig of onder
dwang? Wie bepaalt de verbruiksnormen? Neutraal?
En dan stel je vast (de vaststelling dus) dat bijna niemand
die cijfers ernstig blijkt te nemen. Dat bijna iedereen ze met een “Ja, maar…”
weg wuift. En als je het nu eens nagaat, van wie zou je begrip mogen verwachten? De kinderen, kun je daar
toch niet mee belasten. Adolescenten zijn geconcentreerd op hun eigen zijn,
later misschien eens…. Jong volwassenen bouwen hun nest en hun zekerheid. Daar
verwacht je toch geen zelfopgelegde beperkingen? Boven de 50 heb je zoveel
gewerkt, dat je toch wel mag genieten zeker. En in je oude dag is het toch te
laat om je daar zorgen over te maken.
Dit is zo algemeen geldend dat mijn maag ineenkrimpt.
Iedereen is met ‘veel belangrijker’ persoonlijke problemen bezig zeg. Er blijkt
geen mogelijkheid tot bewustmaking. Ze zijn ziende blind, heeft er ooit ene
gezegd. En als je er teveel over zevert, wordt je gewoon uitgesloten,
vermoedelijk speuren ze dan nog na welk profijt je eraan hebt. En ik moet
eerlijk toegeven dat het lastig is te genieten met die cijfers in je
achterhoofd.
‘En waarop baseert gij u (ik dus) om te beweren dat de
wereld de mensengroei niet aankan?’
Op beweringen, van anderen, van wetenschappers, van
nieuwsberichten, van mensen. Beweringen die je gelooft. Waarom? Omdat ze door
de tijd standvastig blijven.
In 1960 leerden we op school dat we met drie miljard waren.
Af en toe in de loop van de verlopen 50 jaar kwam er een melding van meer,
exponentieel meer. Exponentiele groei kan toch niet blijven duren. Dat wist de
schaakspeler van koning Shirham al.
Omdat je weet van jezelf dat gewone hygiëne 10-20 keer meer
water vereist dan vroeger. Omdat de verpakking…. Omdat de reizen…. Omdat de
voeding…. Omdat ijskappen en gletsjers (kun je zelf vaststellen!) verdwijnen…
Omdat de economie niet zonder groei kan…
Maar er is niet veel dat je zelf kunt vaststellen. Het
blijven voor een groot deel beweringen. En vermits er zoveel tegenstrijdige
beweringen de ronde doen, ‘moeten’ er zijn die liegen, die de waarheid
verkrachten, die bedriegen. En een sterk argument dat in die richting wijst is
als men uit de bewering voordeel haalt. Dat maakt het op zijn minst verdacht.
Maar ik zit er dus mee, met die pat-stelling.
Traumadour 12/9/2011
2012
2 reacties op dit bericht
Misschien...
Afspraken en beloftes kunnen ook veranderen met de tijd.
Ze werden gedaan vanuit een gemoed dat nog in shock was ooit.
Opnieuw beginnen geeft een totaal ander perspectief
Oei!
Een jaar dat misschien toch mooie dingen voor je zou kunnen brengen. Dat hoop ik voor je en ik wens je dan ook van harte toe, dat dit jaar mooier en beter zal zijn dan dat je er van verwacht.