Traumadour: Wat mij raakt wekt mijn spraak.
Ark dieren.Ark dieren
Hoeveel dieren van elke soort nam Mozes mee in de ark ?
Stop het lezen en neem uw antwoord in ge dachten.
Zoek nu de fout in de zin.
Morgen volgt de openbaring.
kijk stilKijk stil.
Kijk naar de mensen
ze hebben voorgekauwde wensen
de reclame doet hen hopen
op iets nutteloos kopen.
Kijk naar de dieren
drukdoende zoals de mieren
alsof ze van een doel wisten
hoewel ze alle inzicht misten.
Kijk naar de planten
groeien en bloeien naar alle kanten
gestuwd door een onzichtbare kracht
naar het niets dat hen wacht.
Kijk naar de stenen
door stolling of afbraak verschenen
was de schoonheid ooit bedoeld
voor een wereld die niets voelt?
Kijk naar mijn kijken
en mijn gedachten bezwijken
en worden helemaal stil
op zoek naar wat ik wil.
Traumadour 3/1/2012
primingPriming : (zegt Daniel Kahneman) is het onbewuste aanpassen van gedrag aan onbewuste waarnemingen uit de omgeving. Bijna zoals het kleuren van je ingesteldheid.
Proeven tonen aan dat wie zich op ‘geld’ instelt, onafhankelijker wordt, minder hulp vraagt, zelfstandiger wil zijn, maar ook zelfzuchtiger, een grotere afstand houdt met de medemens, minder gesteld is op gezelschap.
Morgen wordt een bewijs geleverd, als de op voordeel (dus geld) ingestelde koopjesjagers (kenmerkend gedrag!) worden losgelaten op dit bedrieglijk mechanisme.
En hopelijk als we straks (in de lente, in de zomer) op reis gaan, ondervinden we het omgekeerde. Welke aangename sfeer kan er hangen bij culturen waar geld minder belangrijk is. Bij mensen uit de Provence voelen wij ons toch beter dan bij onze buur met zijn grote Mercedes?
Traumadour 2/1/2012
20122012 : Mijn moeder zou 100 jaar geworden zijn, dit jaar, mocht ze nog leven. Haar moeder nog veel ouder en mijn vrouw 66. Maar ze haalden het niet. Ze doen niet meer mee. Het bloed versleten of de zin of de toekomst.
Mijn vader was nooit alleen, mijn grootvader ook niet. Eenzaamheid heb ík geïntroduceerd in de familie. Door te overleven en koppig te weigeren opnieuw te beginnen.
Als er ruzie is zeggen ze: ‘Je bent altijd met twee om te ruziën.’
Als iemand uit het leven stapt denken ze: ‘Daar zal hij wel voor iets tussen zitten! Iets dat we niet weten, maar….’
Als je het tegendeel wil bewijzen, dan beloof je ‘trouw’ te blijven, op de begrafenis, in aanwezigheid van 600 mensen. Jouw belofte moet je onschuld bewijzen, maar wordt het zaad van die eenzaamheid.
Zoeken, hopen. Naar tekens. Die je meent te zien, toch links en rechts.
En om ze te verklaren en voor de zekerheid, zoek je bewijzen, getuigenissen, overeenstemming met de wetenschap. En de mensen die je volgden vallen weg. Je legt wonden bloot, doorprikt dromen.
Na jaren vindt je een mogelijke verklaring van het zijn, logisch uit de wetenschap afgeleid, in overeenstemming met esoterie. Maar niemand volgt nog.
En de onverwachte uitkomst van je theorie is een oplossen van het bewustzijn na de dood.
Ik heb dus trouw beloofd aan een leegte, aan een niet-meer-zijn. Tragisch.
En dat wordt 2012.
traumadour 1/1/2012
droomverlangenDroomverlangen.
Een grijs droomgevoel
draag je mee
door de ontwaakzone
en herinneringsdraden
tonen nog je vrouw
die je wegduwt
nadat je haar gevonden hebt
aan het moeilijk einde
van een lastig droomverlangen.
En je wakker ik
wil redens vinden.
Een extra dimensie?
Echt verwijt dan
voor je groeiende levensaandacht.
Of onderbewustzijn?
Reactie tegen
vervormde fantasieherinnering.
Het dompert
mijn dagdroom
van terugzien.
Traumadour 21/12/2011
kerstwensen 2011Kerstwensen
wat zijn wij toch ‘goede’ mensen
elk jaar geven we al die wensen
zomaar gratis aan de ‘goedewils’ zielen
opdat ze onze wereld niet zouden vernielen?
de staat moet maar voor stervend Afrika zorgen
hierin zit ‘onze’ vrijgevigheid verborgen
en ze moeten ook voor Indische slavenkinderen
de uitbuiting weten te verhinderen.
maar dat wil nog niet zeggen
dat we daar persoonlijk veel bijleggen
en dat we extra belasting willen betalen
of stukjes van ons comfort laten weghalen!??
want is er sprake van een uitgesteld pensioen
of wat men aan solidariteit zou moeten doen
dan gaan we toch prompt staken
zodat we die ‘naaste’ met verWENSingen raken.
Traumadour 20/12/2011
rechtspraakvraag.groot dictee der Nedrlandse taaldictee
Het groot dictee der Nederlandse taal.
Superintelligentie, maar dan verbaal.
Je mag geen regels vergeten,
moet alles exact en op elk moment weten.
Of je ’t met ka of ce moet schrijven
en woorden met een trema samenblijven.
Je moet niet alleen een kofschip kennen
maar ook plots aan panneNkoeken wennen.
Het is een olympische prestatie die prijs te behalen
en jaren studie, een basis om niet te falen.
Maar is het Nederlands dan niet voor de gewone man?
Die al die wisselende regels niet onthouden kan?
Is het bestaan van zo’n moeilijkheidsgraad
geen aanwijzing dat er iets misgaat?
Dat men er niet in slaagt eenvoud te betrachten
in het noteren van woorden en gedachten?
Heb ik hier misschien een nieuwe stelling
dat een moeilijk dictee wijst op een ‘slechte’ spelling?
Traumadour 14/12/2011
EenzaamNu sta ik aan de deur van de eenzaamheid. En wel als resultaat van mijn consequenties, van mijn eigenzinnig anders leven. Ik heb de laatste jaren geleefd volgens zelf opgelegde regels, vooral met het oog de wereld zo weinig mogelijk te belasten en anderen niet te hinderen.
Maar ’t gevolg is dat ik bij de doorsnee mens niet meer pas. Ik kan geen poes aaien en tegelijk konijn eten. Ik kan niet met een vervuilende auto gaan strijden voor het overleven van zeehondjes. Ik kan niet betogen voor het regenwoud en het vliegtuig namen naar Egypte. Ik kan geen medische verzorging verantwoorden als ik mijn lichaam met alcohol vergiftig. Kortom ik kan niet meer ‘normaal’ leven. Dus val ik uit de boot.
En zo wordt je een uitzondering die voorlopig nog gedoogd wordt en af en toe lastig is als mensen al te egoïstisch optreden. Hoe meer je op die manier je standpunt verdedigt, hoe meer je door anderen vermeden wordt. Want je maakt het toch allemaal zo lastig! Het is toch veel aangenamer ‘niet’ te denken dan te weten dat je iets verkeerd doet!
Het resultaat is dat je zwijgt over je gedachten, maar toch niet kunt meedoen met het economisch rampscenario. En dat dus eenzaamheid voor de deur staat.
Traumadour 20/10/2011
Nog eentje van de nacht-natuur wandelingMondo lymnae
Ik ben slak,
ik hou me liefst op het platte vlak.
Wat een slijmplezier te kunnen glijden,
en contact met die vuile grond vermijden,
en er doorheen toch plots iets proeven
waar ik mijn rasptong in kan groeven.
Voedsel vind ik meest op geur,
maar mijn echte cultuur komt uit kleur
wat mijn ogen kunnen zien
naast schoonheid van licht en donker bovendien.
Ik sta dus hoger dan mijn vriend de pier
want die van ‘cultuur’ kent die echt geen zier.
Soms zie ik zelfs iets bewegen
een extra dimensie, wat een zegen!
Een soortgenoot, trekt wat op mij,
heeft een mooie, aantrekkelijke holte in ‘haar’ zij.
Met slijmgenot er tegenaan
ben ik bij haar binnen gegaan.
Maar zij, werd plots een hij
en drong ook door in mij.
Een dubbel orgasme! Transcultureel vermaak!
Sindsdien is eieren deponeren mijn finale taak.
Traumadour 26/8/2011
Nachtelijke belofteNacht van duisternis.
Duisternis
afspreken om sterren te zien.
Internet
stilleggen voor een echt gesprek.
GSM
uitschakelen om goed te luisteren.
Alsof techniek
horen,zien en spreken verhindert.
Maar bomen
doen van natuurkrachten dromen,
en water
van gevoelsgeklater,
en het groen
verwacht een lentezoen,
want achter die harde gedachten
zit een gevoelsmens te wachten.
Wachten op bevrijding
van mensenwetten
van altijd meer
van geld vergaren
van natuur verkrachten.
Durven beslissen
niet alles voor zich te nemen
het een ander te gunnen
en vertrouwen te hebben
in de duisternis.
Traumadour 16/9/2011
Een duistere nachtSlingerstaatCijfers en >> letters.Hà! Eindelijk!!Wiskunde politiekEr bestaat een paradox van Russell (jawel, Bertrand) die zegt dat een verzameling van alle verzamelingen die zichzelf niet omvatten, niet bestaat. Want als die verzameling wel zichzelf omvat, dan behoort ze niet tot die reeks en als de verzameling zichzelf niet omvat dan zou ze per definitie in zichzelf moeten zitten. Twee contradicties, een paradox.
Normale mensen zetten zich daar sprakeloos bij neer. Er kan dus gewoon geen verzameling bestaan van alle verzamelingen.
Maar wiskundigen ‘moeten’ een oplossing vinden! En die vinden ze in de vorm van een klasse, die eigenlijk een verzameling is die verschillende soorten verzamelingen kan bevatten. Dus , eureka!, er bestaat een klasse van alle verzamelingen! Maar, aker(dj)ue, er kan wel geen klasse bestaan van alle klassen.
Wat zeggen ze? Je moet geestelijk actief blijven om geestelijk gezond te blijven!? Ik denk dat ik stilaan spataders op mijn hersenen krijg van die kronkels die me erg veel (te veel) aan de politiek doen denken.
Traumadour 27/9/2011
triggersIk dacht dat het niet meer kon, dat na zeven jaren alle mogelijke ‘triggers’ hun effect verloren hadden door veelvuldig gebruik. Eerst waren er de foto’s, maar je wordt ze gewoon. dan de video’s die misschien nog vlugger hun traanverwekkend vermogen verliezen. Plots kwam het uit een andere hoek. Muziek pakte, soms haar voorkeur, soms een al te toepasselijke inhoud. Tien keer twintig keer Joe Cocker, en je verliest het weer. Het pakt je niet meer. En je voelt je schuldig omdat ‘het’ niet meer lukt. En de plaatsen waar we ooit op reis waren, ik zag ze ondertussen bijna allemaal terug, alleen natuurlijk. Op een plaats sliep ik zelfs in hetzelfde bed, zonder effect. Maar op een ander plaats stond haar geschrift in de ‘Livre d’Or’: “Het was hier goed. We komen zeker terug”. En dat was een zware ‘trigger’.
Ik heb ze dus gezocht in die zeven jaar en dacht dat ze uitgeput waren. Maar vanavond bij mijn dagelijks bezoek aan mijn schoonouders, zapte mijn schoonmoeder wat rond en bleef hangen op een film ‘Carmen’. En dan, als plots op de achtergrond de muziek van Bizet speelt, wordt het mij teveel. Ja, het is wel een gevoelige dag, op datum zeven jaar sinds de begrafenis en we zouden vandaag veertig jaar gehuwd zijn. En blijkbaar is er niemand die dit beseft, je kan er nergens mee weg. En dan die muziek: ik moest weg en besloot nog eens naar het kerkhof te gaan, in alle rust, onder de sterren. Daar werd ik bewust waarom ‘Carmen’ mij ontroert. Ooit in een onbezorgde gouden tijd, speelde mijn vrouw op een feest die rol uit de Championetten. Helemaal niets hoogstaand, maar wel een van de weinige keren dat we samen zoiets opbouwden. Een gouden moment, rustend in mijn onderbewustzijn, tot…
Traumadour 24/9/2011
winterploegenMeeuwen
Op het land zat een rij meeuwen
helemaal niet te schreeuwen
maar te wachten
verzonken in meeuwengedachten
tot de tractor weer voorbij reed
en nieuwe wormen bloot smeet.
Zodra die was gepasseerd
en het land omgekeerd
sprongen ze in de voren
en geen worm ging verloren.
En toen werd het weer wachten
met reeds de volgende beurt in gedachten.
Traumadour 21/9/2011
lachnieuwsLachnieuws
Wat heb ik gisteren gelachen toen ik hoorde dat mijn gemeente was uitverkozen tot de groenste en meest ecologische gemeente, van Europa nog wel. Onmiddellijk kreeg ik een visioen van gemeentewerkers die kilometers lange stroken struiken verwijderen en verhakselen, die toch alleen maar stof en geluid van de voorbijrazende auto’s tegenhielden en nestgelegenheid gaven aan massa’s hinderlijke vogels. En een visioen van een bestuur dat een politiek voert tegen het plaatsen van windmolens. En een visioen van anti-fietspaden, waar fietsers gehinderd, weggeduwd, zoveel mogelijk vermeden worden, waardoor 18 jarigen eindelijk met een zucht hun fiets inruilen voor een ecologische auto. Maar bloemen hebben we wel, oogverblindend, evenals de ecologische vuurwerken. Zou ik mij vergist hebben en ‘economisch’ verkeerd begrepen?
Traumadour 20/9/2011
Natuurliefhebbers!De wereld zat deze namiddag weer vol welwillende natuurliefhebbers.
Tientallen ‘wandelaars’ reden met hun auto door de ‘natuur’ van onze industriële landbouw. Ze houden toch zo van die BBR’s (body building runderen) of GUK’s (gedisproportioneerde uier koeien). En wat een tegenslag ook nog! Het was ALLEEN autoloze zondag in de steden. Onze landelijke gebieden zijn toch altijd verwaarloosd bij die culturele evenementen. Je bent dus wel verplicht om er niet aan mee te doen ‘te lande’! Hier en daar een uitzondering wordt wel door de vingers gezien.
Maar er waren nog natuurliefhebbers, die zelfs hun kledij aanpassen wegens hun liefde voor de dieren. Groene rubberen botten om ze in de open velden te kunnen benaderen. Groen-bruin gevlekte broek en vest om ze niet op te schrikken. Wat een kosten om de rust van die dieren niet te storen. En dan nog een aangepaste groene hoed, een soort onderling herkenningsteken, vooral om te velde het verschil te zien met …, nou ja…, met de doelgroep. En over de arm dragen ze een geknikt toestel dat met een ‘kruitig’ mengsel het loden bewijs van de liefde overdraagt naar de doelgroep. Ze verplaatsen zich meestal met een zestien (4X4) en om eigen inspanningen en ongewenste nattigheid te vermijden brengen ze hondjes mee die de liefdesobjecten aan ‘baasjes’ voeten leggen. Gereed voor die kunstzinnige ‘tableau’. Of dat echt nodig is? Zeker! Want de laatste paar dagen is er een opvallende ware invasie van fazanten in de streek. Trekfazanten, denk ik, want een week geleden waren ze er niet. Misschien met die westerstormen aangevoerd? Vergeet niet dat die dieren een echt gevaar zijn, want ze dwarsen zomaar de landelijke wegen waar je in stilte op fietst. Het is opvallend hoeveel hanen er tussen zitten, je zou haast denken dat de natuur een voetje is gelicht.
Nu terwijl ik moest opletten voor dat wild gevaar, hoor ik (op mijn fietsradiootje) een reclame over een smakelijke ‘côte à l’os’. Als je ’t hoort denk je: die is in de pan geraakt zonder een dier te doden. Maar dan loopt je tijdswekker af die je laat beseffen dat er nog een paar honderd jaar zullen verlopen voor we een ‘in vitro côte à l’os’ zullen kunnen eten.
Maar ja! Wie denkt er nu aan dat er een link is tussen die rustig herkauwende kolossen met mooi bewimperde vriendelijke ogen en een culinair genoegen? En daarbij ook dat is toch een vorm van liefde voor de natuur!
Traumadour 18/9/2011