Wind

Mozes ?

 

Niet Mozes, maar Noach was de fiere eigenaar van een doe-het-zelf ark.

Het feit dat we ons laten vangen (ikzelf in ieder geval) komt door de associatieve werking van de geest. Ark-dieren en Mozes zijn bijbelbegrippen en het samen voorkomen in dezelfde zin is dus normaal. Daardoor wordt die zin niet meer op waarheid getest. Pas dus op als bekende begrippen in nieuwe combinaties worden aangeboden.

 

Traumadour                 5/1/2012

Ark dieren

 

Hoeveel dieren van elke soort nam Mozes mee in de ark ?

 

Stop het lezen en neem uw antwoord in ge dachten.

 

Zoek nu de fout in de zin.

 

Morgen volgt de openbaring.

Kijk stil.

 

Kijk naar de mensen

ze hebben voorgekauwde wensen

de reclame doet hen hopen

op iets nutteloos kopen.

 

Kijk naar de dieren

drukdoende zoals de mieren

alsof ze van een doel wisten

hoewel ze alle inzicht misten.

 

Kijk naar de planten

groeien en bloeien naar alle kanten

gestuwd door een onzichtbare kracht

naar het niets dat hen wacht.

 

Kijk naar de stenen

door stolling of afbraak verschenen

was de schoonheid ooit bedoeld

voor een wereld die niets voelt?

 

Kijk naar mijn kijken

en mijn gedachten bezwijken

en worden helemaal stil

op zoek naar wat ik wil.

 

Traumadour              3/1/2012

Priming : (zegt Daniel Kahneman) is het onbewuste aanpassen van gedrag aan onbewuste waarnemingen uit de omgeving. Bijna zoals het kleuren van je ingesteldheid.

Proeven tonen aan dat wie zich op ‘geld’ instelt, onafhankelijker wordt, minder hulp vraagt, zelfstandiger wil zijn, maar ook zelfzuchtiger, een grotere afstand houdt  met de medemens, minder gesteld is op gezelschap.

Morgen wordt een bewijs geleverd, als de op voordeel (dus geld) ingestelde koopjesjagers (kenmerkend gedrag!) worden losgelaten op dit bedrieglijk mechanisme.

En hopelijk als we straks (in de lente, in de zomer) op reis gaan, ondervinden we het omgekeerde. Welke aangename sfeer kan er hangen bij culturen waar geld minder belangrijk is. Bij mensen uit de Provence voelen wij ons toch beter dan bij onze buur met zijn grote Mercedes?

 

Traumadour                 2/1/2012

2012 : Mijn moeder zou 100 jaar geworden zijn, dit jaar, mocht ze nog leven. Haar moeder nog veel ouder en mijn vrouw 66. Maar ze haalden het niet. Ze doen niet meer mee. Het bloed versleten of de zin of de toekomst.

Mijn vader was nooit alleen, mijn grootvader ook niet. Eenzaamheid heb ík geïntroduceerd in de familie. Door te overleven en koppig te weigeren opnieuw te beginnen.

Als er ruzie is zeggen ze: ‘Je bent altijd met twee om te ruziën.’

Als iemand uit het leven stapt denken ze: ‘Daar zal hij  wel voor iets tussen zitten! Iets dat we niet weten, maar….’

Als je het tegendeel wil bewijzen, dan beloof je ‘trouw’ te blijven, op de begrafenis, in aanwezigheid van 600 mensen. Jouw belofte moet je onschuld bewijzen, maar wordt het zaad van die eenzaamheid.

Zoeken, hopen. Naar tekens. Die je meent te zien, toch links en rechts.

En om ze te verklaren en voor de zekerheid, zoek je bewijzen, getuigenissen, overeenstemming met de wetenschap. En de mensen die je volgden vallen weg. Je legt wonden bloot, doorprikt dromen.

Na jaren vindt je een mogelijke verklaring van het zijn, logisch uit de wetenschap afgeleid, in overeenstemming met esoterie. Maar niemand volgt nog.

En de onverwachte uitkomst van je theorie is een oplossen van het bewustzijn na de dood.

Ik heb dus trouw beloofd aan een leegte, aan een niet-meer-zijn. Tragisch.

En dat wordt 2012.

 

 

traumadour                  1/1/2012

Droomverlangen.

 

Een grijs droomgevoel

draag je mee

door de ontwaakzone

en herinneringsdraden

tonen nog je vrouw

die je wegduwt

nadat je haar gevonden hebt

aan het moeilijk einde

van een lastig droomverlangen.

 

En je wakker ik

wil redens vinden.

Een extra dimensie?

Echt verwijt dan

voor je groeiende levensaandacht.

Of onderbewustzijn?

Reactie tegen

vervormde fantasieherinnering.

 

Het dompert

mijn dagdroom

van terugzien.

 

Traumadour        21/12/2011

('t Is niet mijn schuld dat er niet veel verbetering in zit.)

Als er voorwaarden moeten worden gesteld om iemand in vrijheid te stellen, betekent dat dan niet dat men WEET dat die persoon zal hervallen in zijn boosheid op de te vermijden plaatsen, bij de te vermijden personen of in bepaalde situaties?

dictee

 

Het groot dictee der Nederlandse taal.

Superintelligentie, maar dan verbaal.

Je mag geen regels vergeten,

moet alles exact en op elk moment weten.

Of je ’t met ka of ce moet schrijven

en woorden met een trema samenblijven.

Je moet niet alleen een kofschip kennen

maar ook plots aan panneNkoeken wennen.

Het is een olympische prestatie die prijs te behalen

en jaren studie, een basis om niet te falen.

Maar is het Nederlands dan niet voor de gewone man?

Die al die wisselende regels niet onthouden kan?

Is het bestaan van zo’n moeilijkheidsgraad

geen aanwijzing dat er iets misgaat?

Dat men er niet in slaagt eenvoud te betrachten

in het noteren van woorden en gedachten?

Heb ik hier misschien een nieuwe stelling

dat een moeilijk dictee wijst op een ‘slechte’ spelling?

 

 

 

Traumadour              14/12/2011

Nu sta ik aan de deur van de eenzaamheid. En wel als resultaat van mijn consequenties, van mijn eigenzinnig anders leven. Ik heb de laatste jaren geleefd volgens zelf opgelegde regels, vooral met het oog de wereld zo weinig mogelijk te belasten en anderen niet te hinderen.

Maar ’t gevolg is dat ik bij de doorsnee mens niet meer pas. Ik kan geen poes aaien en tegelijk konijn eten. Ik kan niet met een vervuilende auto gaan strijden voor het overleven van zeehondjes. Ik kan niet betogen voor het regenwoud en het vliegtuig namen naar Egypte. Ik kan geen medische verzorging verantwoorden als ik mijn lichaam met alcohol vergiftig. Kortom ik kan niet meer ‘normaal’ leven. Dus val ik uit de boot.

En zo wordt je een uitzondering die voorlopig nog gedoogd wordt en af en toe lastig is als mensen al te egoïstisch optreden. Hoe meer je op die manier je standpunt verdedigt, hoe meer je door anderen vermeden wordt. Want je maakt het toch allemaal zo lastig! Het is toch veel aangenamer ‘niet’ te denken dan te weten dat je iets verkeerd doet!

Het resultaat is dat je zwijgt over je gedachten, maar toch niet kunt meedoen met het economisch rampscenario. En dat dus eenzaamheid voor de deur staat.

 

 

Traumadour                          20/10/2011

Mondo lymnae

 

Ik ben slak,

ik hou me liefst op het platte vlak.

Wat een slijmplezier te kunnen glijden,

en contact met die vuile grond vermijden,

en er doorheen toch plots iets proeven

waar ik mijn rasptong in kan groeven.

Voedsel vind ik meest op geur,

maar mijn echte cultuur komt uit kleur

wat mijn ogen kunnen zien

naast schoonheid van licht en donker bovendien.

Ik sta dus hoger dan mijn vriend de pier

want die van ‘cultuur’ kent die echt geen zier.

Soms zie ik zelfs iets bewegen

een extra dimensie, wat een zegen!

Een soortgenoot, trekt wat op mij,

heeft een  mooie, aantrekkelijke holte in ‘haar’ zij.

Met slijmgenot er tegenaan

ben ik bij haar binnen gegaan.

Maar zij, werd plots een hij

en drong ook door in mij.

Een dubbel orgasme! Transcultureel vermaak!

Sindsdien is eieren deponeren mijn finale taak.

 

Traumadour                 26/8/2011

Nacht van duisternis.

 

Duisternis

afspreken om sterren te zien.

Internet

stilleggen voor een echt gesprek.

GSM

uitschakelen om goed te luisteren.

Alsof techniek

horen,zien en spreken verhindert.

 

Maar bomen

doen van natuurkrachten dromen,

en water

van gevoelsgeklater,

en het groen

verwacht een lentezoen,

want achter die harde gedachten

zit een gevoelsmens te wachten.

 

Wachten op bevrijding

van mensenwetten

van altijd meer

van geld vergaren

van natuur verkrachten.

 

Durven beslissen

niet alles voor zich te nemen

het een ander te gunnen

en vertrouwen te hebben

in de duisternis.

 

 

Traumadour                          16/9/2011

Zoals op vele plaatsen was vorig weekend de 'nacht van de duisternis' ook bij ons geprogrammeerd met een wandeling. Om de boel wat op te frissen werd ik gevraagd mijn stemgeluid in te zetten onderweg. Het zou een soort natuurwandeling worden met uitleg door een gids over de planten en bomen (had men mij gezegd). Dus enkele voordraagbare gedichtjes gekozen en/of geschreven. Maar in de duisternis valt niet veel te lezen, dus heb ik mijn geheugen eens ferm opgepoetst om die woorden te etaleren. Valt niet mee. 'On the limit' was ik klaar om drie luistermomenten te vullen. Maar....

Ooit stond de staat er financieel slecht voor

(Uit Quest)

Ha! Eindelijk!!

Er bestaat een paradox van Russell (jawel, Bertrand) die zegt dat een verzameling van alle verzamelingen die zichzelf niet omvatten, niet bestaat. Want als die verzameling wel zichzelf omvat, dan behoort ze niet tot die reeks en als de verzameling zichzelf niet omvat dan zou ze per definitie in zichzelf  moeten zitten. Twee contradicties, een paradox.

Normale mensen zetten zich daar sprakeloos bij neer. Er kan dus gewoon geen verzameling bestaan van alle verzamelingen.

Maar wiskundigen ‘moeten’ een oplossing vinden! En die vinden ze in de vorm van een klasse, die eigenlijk een verzameling is die verschillende soorten verzamelingen kan bevatten. Dus , eureka!, er bestaat een klasse van alle verzamelingen! Maar, aker(dj)ue, er kan wel geen klasse bestaan van alle klassen.

Wat zeggen ze? Je moet geestelijk actief blijven om geestelijk gezond te blijven!? Ik denk dat ik stilaan spataders op mijn hersenen krijg van die kronkels die me erg veel (te veel) aan de politiek doen denken.

 

Traumadour                 27/9/2011

Ik dacht dat het niet meer kon, dat na zeven jaren alle mogelijke ‘triggers’ hun effect verloren hadden door veelvuldig gebruik. Eerst waren er de foto’s, maar je wordt ze gewoon. dan de video’s die misschien nog vlugger hun traanverwekkend vermogen verliezen. Plots kwam het uit een andere hoek. Muziek pakte, soms haar voorkeur, soms een al te toepasselijke inhoud. Tien keer twintig keer Joe Cocker, en je verliest het weer. Het pakt je niet meer. En je voelt je schuldig omdat ‘het’ niet meer lukt. En de plaatsen waar we ooit op reis waren, ik zag ze ondertussen bijna allemaal terug, alleen natuurlijk. Op een plaats sliep ik zelfs in hetzelfde bed, zonder effect. Maar op een ander plaats stond haar geschrift in de ‘Livre d’Or’: “Het was hier goed. We komen zeker terug”. En dat was een zware ‘trigger’.

Ik heb ze dus gezocht in die zeven jaar en dacht dat ze uitgeput waren. Maar vanavond bij mijn dagelijks bezoek aan mijn schoonouders, zapte mijn schoonmoeder wat rond en bleef hangen op een film ‘Carmen’. En dan, als plots op de achtergrond de muziek van Bizet speelt, wordt het mij teveel. Ja, het is wel een gevoelige dag, op datum zeven jaar sinds de begrafenis en we zouden vandaag veertig jaar gehuwd zijn. En blijkbaar is er niemand die dit beseft, je kan er nergens mee weg. En dan die muziek: ik moest weg en besloot nog eens naar het kerkhof te gaan, in alle rust, onder de sterren. Daar werd ik bewust waarom ‘Carmen’ mij ontroert. Ooit in een onbezorgde gouden tijd, speelde mijn vrouw op een feest die rol uit de Championetten. Helemaal niets hoogstaand, maar wel een van de weinige keren dat we samen zoiets opbouwden. Een gouden moment, rustend in mijn onderbewustzijn, tot…

 

 

Traumadour                 24/9/2011

Meeuwen

 

Op het land zat een rij meeuwen

helemaal niet te schreeuwen

maar te wachten

verzonken in meeuwengedachten

tot de tractor weer voorbij reed

en nieuwe wormen bloot smeet.

Zodra die was gepasseerd

en het land omgekeerd

sprongen ze in de voren

en geen worm ging verloren.

En toen werd het weer wachten

met reeds de volgende beurt in gedachten.

 

Traumadour              21/9/2011