Naar de inhoud

Traumadour: Wat mij raakt wekt mijn spraak.

Omdat ik niet altijd mijn mond kan houden.
akke.beakke.be

Reciproke indruk

slijmstroom

 

Ik wil niet in uw ogen blinken

of goed in uw oren klinken

maar wel in uw gedachten verzinken.

 

Ik wil in uw onderbewuste doordringen

en daar toch van gevoelens zingen

en op uw innigste trommelvlies springen.

 

‘k Zou iedereen willen wakker maken

uit die slapende   mensenzaken

om uit dat moeras weg te geraken.

 

Want zuigen doet het communicatie moeras

als een mooi gekleurde slijmenplas

waardoor je vergeet wat ooit zuiver water was.

 

Maar ik denk dat ik daarin zwemmen opnieuw moet leren

om mij tegen de slijmstroom in te keren

en dat ik in alle eerlijkheid  moet beweren

 

dat, hoewel ik de waarheid niet ken

en ik geen onmisbaar radertje ben

ik mezelf met uw reacties wat verwen.



Dit is ontstaan na een eerste indruk van webloggen op mij. Ik zag het allemaal blinken en vond het mooi klinken. Maar in feite wou ik wat meer, of beter anders. Het nieuw communicatie medium geeft me misschien een middel om meer mensen te bereiken? Ben nog onwennig en op zoek naar wat meer decoratie. Maar vergeet niet dat voor mij eigenlijk alleen de betekenis telt.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door traumadour om 10:54 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Ietsje over mezelf

Ze zeggen dat ik gedichten schrijf
maar voor mij zijn het meer gedachten
en die van vroeger noem ik gedochten.
Zijn ze een beetje mislukt, dan worden het gedrochten,
en de agressieve zelfs geduchten!
Vanuit wat gevechten wordt soms iets gevlochten,
maar ik hou niet van ver gezochten.
Misschien trek je wat rare gezichten
maar bedelf mij niet onder zware gewichten.


Straks misschien een voorbeeld!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door traumadour om 10:36 Reageer op dit bericht

Nieuwe buren


Ik vind het prachtig, die life-show. Sinds een half uur is ze bezig, met de verhuis, moeder rat.

Eerst zag ik voorzichtig haar kopje van onder de verste bloembak verschijnen. Rondspeurend naar een veilig moment om met een soort hink-stap-sprong de tweede bloembak te bereiken. Of ten minste de ruimte eronder die waarschijnlijk speciaal aan haar hoogte is aangepast. Daaronder moet voor haar een echte sporthall liggen. Zeggen we 2,5m x 1,5m onder elke bak?

En hoe verrast was ik toen ze een half minuutje later de terugweg nam, maar nu eerder dravend, met een grijs balletje in de bek. ’t Is rustig, middag, in de omgeving en ze schijnt het te weten, moeder  rat!

Zonder te tellen schat ik dat ze nu minstens 12 omlopen heeft genomen, de ingang duidelijk verschillend van de uitgang.

Die laatste bal was duidelijk groter! Kan dat?

Toch schattig, vooral omdat die dierentuin zich midden in de stad bevindt. De stad waar katten (als een pest) bestreden worden. Ze bevuilen immers alles en durven onze overschotten uit vervuilniszakken halen!

Weg met de kat! Leve de rat, want die zie je meestal niet.

Met een glimlach stel ik vast dat het wel twee families moeten zijn, want zoveel tepels heeft een rat toch niet? Denk ik?

 

Traumadour 31/12/2010

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door traumadour om 17:47 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Traumadour: Wat mij raakt wekt mijn spraak.

↑ Terug naar de berichten