zomerzonderzon

Ik ben deze zomer ( in juni was het nog zomer) tot mijn meest natuurlijke bestaansvorm over gegaan. Ik heb namelijk een 2000km lange reis gemaakt, een fietsreis. Weigerend om gemotoriseerd tot een zekere startplaats gevoerd te worden, is de meest voor de hand liggende richting van het ‘buitenland’ natuurlijk Frankrijk. Weigerend, ja! Want ik wil daarbij terugvallen om mijn natuurlijke fysieke mogelijkheden, de kracht van mijn benen.

Maar omdat ik het geduld niet heb om echt te voet te stappen gebruik ik een moderne uiterst comfortabele fiets, een ligfiets. Ja mijn geduld is gevormd door de gewoonte aan onmiddellijke bevrediging. Wij lijden toch geen honger, geen minuut. We wachten niet op een briefvormig antwoord. We eten ook in de winter zomergroenten. Het is alsof de tijd voor ons verder opgesplitst is dan ze was voor onze grootouders. Onze eenheid van geduld is nu veel kleiner geworden. Opvallend is hoe we dan die tijd trachten te sparen en te winnen. Hoewel er geen enkel schuif, kast of kluis is waar we hem kunnen bewaren.

Nu, terug naar mijn geadrenaliseerd geduld. Ik neem dus de fiets omdat ik met voetverplaatsingen van laat ons zeggen 30km per dag, niet altijd voorbij de horizon komt. En die wil je toch weer telkens verleggen. Te voet kom je er niet, want we zien toch de Kemmelberg vanop 40km! Dus gebruik ik die moderne techniek waardoor mijn capaciteit ongeveer verdrievoudigt, toch wat de afstand betreft. Snelheid, x4, betekent dat mijn geduldstijd een vierde is van het natuurlijke stappen. Maar toch wel een stap (figuurlijk dan) in de goede richting, als ik vergelijk met de autobestuurder die op een twintigste zit en de TGV reiziger zelfs op een zestigste.

Nu goed, we kunnen toch niet zomaar helemaal uit ons cultureel bestaan springen. Naast de motorische voortbewegingsmiddelen laat ik ook de digitale contacten in rust thuis achter. Geen internet op de fiets, geen mails die mijn ritme zouden onderbreken. Los dus van die elektronische wereld, als een schip dat de kade verlaat.

Wat niet echt wil zeggen dat ik niets elektronisch mee heb. Uiteraard een GSM. .. Als je dit laatste zinnetje normaal vindt, wil dat zeggen dat je een GSM eigen vindt aan de aard van het menszijn. Was ooit wel anders hoor. In mijn jeugdjaren was telefoneren een gelegenheidsartikel. Vertel nu maar eens aan jonge mensen hoe je 40jaar geleden je liefje opbelde vanuit Antwerpen naar Veurne. Ze denken dat je fantaseert of vermoeden iets van Altzheimwee. Geen telefoon thuis, dus de fiets op naar de aangrenzende gemeente, waar het RTT-gebouw, een soort expo-barak,  neergepoot was op een stukje grond naast de spoorweg. Het op te roepen nummer invullen op een papiertje en dan afgeven aan de bediende en dan nog wachten. “Nummer drie voor Veurne” riep die man dan vijf minuten later. Nummer drie stond voor een stinkend houten hokje met glazen deur, geluid afgesluitende wanden met gaatjes, met een voelbare bacterielaag op de hoorn die je dan toch heel dicht met je lippen moest benaderen. “Dag, tante van…, kun je haar even gaan halen?”  “Ja!” en weg was tante de straat over, want dat was de dichtstbijzijnde telefoon in Veurne. En weer wachten. En dan na dit lange voorspel het eindelijk… contact.

Ja, dat is niet meer van deze tijd. Nu is er een altijd bestaande lijn met het thuisfront, die je binnen seconden kunt openen, onze nieuwe natuur!.

Nu moet ik even biechten, want ik heb nog een tweede GSM mee, een Franse, één om plaatsen te reserveren in ‘Chambres d’Hôtes’, want via België bellen is me wat te duur. Ja ‘Chambre d’hôtes’ voor het comfort van een stof- en zweetafspoelende douche, een goed bed, een stuk privacy, een verzorgd ontbijt en als het kan een gezellige ‘Table d’hôtes’. Dat mis ik toch niet graag. Misschien laat ik dan wel wat van mijn natuurlijk zijn vallen? Maar ja. En weer is vroeger daar! Ik weet niet meer hoe we het toen deden? Maar na een rit van Atnwerpen naar Veurne, toen ook reeds met de fiets, was er geen douche, zelfs geen badkamer bij mijn grootouders. Aan de pomp het stof wat afspoelen van gezicht, armen en knieën en voldoende klaar was deze kees. Zou onze neus dan anders gefunctioneerd hebben?

Nu in ieder geval heb ik dus twee onnatuurlijke GSM’s , die beroep doen om de onnatuurlijke masten van het ‘réseau’ en waarvoor ik twee even onnatuurlijke niet verwisselbare laders in mijn bagage stop.

Vroeger leerden we namen van de steden van buiten waar we moesten doorrijden en we volgden de wegwijzers. Voor de jonge mensen die dit fenomeen niet meer kennen: dit zijn plakkaten die de richting aangeven die je moet volgen om ergens te geraken. Zo ‘kon’ je vroeger door Gent gemakkelijk naar Deinze of naar Brugge zonder de weg te verliezen. Nu kan dit niet meer. Af en toe zie je nog een restant, maar dan kom je bijna zeker op een autoweg uit (autostrade zeiden we vroeger, want al de andere wegen zijn ook voor auto’s) Meestal valt dit niet in de smaak van de andere weggebruikers als ik me door die autowegwijzers laat misleiden, met mijn fiets. Een situatie die ik toch zo vlug mogelijk tracht te ontvluchten.

Maar bij gebrek aan fietswegwijzers moet ik beroep doen op een ander middel. Mooi woord hé ‘fietswegwijzer’! Weg de wijzer voor de fiets! Ik moet dus mijn vertrouwen geven aan een GPS en laat me dus leiden door de satellieten. Een nieuwe vorm van zich op de sterren richten. Maar, hoeveel kilometer zou ik met de fiets moeten rijden om de energie uit te sparen voor het lanceren van zo’n satelliet? En soms ziet mijn GPS er twaalf tegelijk.

Nu voor het psychisch comfort is het wel een zeer aangewezen instrument. Adresje invullen van volgende gereserveerde slaapplaats. Even kijken of er iets van de voorgeschreven weg moet bijgepast worden, daarvoor heb ik een papieren detailkaart van heel Frankrijk bij, de digitale zit thuis op rust onder Google. En daar gaan we, eerste straat links, dan drie verder rechts enz. Weg die wijzers, weg het van buiten leren, weg het zoeken. Hoe ver weg van het natuurlijk steunen op oren, ogen en gevoel voor richting. Hoewel de wind wat die richting betreft soms veel verduidelijkt. Natuurlijk is er weer zo’n lader en een reden te meer om te overnachten met elektriciteit, dus geen kampeertentje.

Zo’n terug-naar-de-natuur-belevenis wil je natuurlijk vastleggen in een aantal beelden. Nu, ik heb geen tijd of geduld om tekeningen te maken of omslachtige beschrijvingen. Daarvoor komen de indrukken trouwens te vlug. Dus dan maar een digitaal fototoestel. Duizend foto’s op één kaartje, waar is de tijd van “24 of 36 meneer?” Met natuurlijk weer nog een onnatuurlijke en specifieke lader.

Om mijn biecht volledig te maken, ik heb nog een speeltje mee, een digitale voice recorder, om indrukken onderweg vlug vast te leggen. Een hele geruststelling voor mijn geheugen dat alles vrij mag vergeten. Alleen mag ik dan de lader voor de herlaadbare batterijtjes niet vergeten! Maar die dient ook voor de batterijtjes van mijn MP3-radiotje.

Hoe zou ik overleven in de echte natuur? En hoe lang, vraag ik me ‘s avonds af op de ‘tempur’ matras van de kamer. Hoe zou het gaan zonder al mijn comfort dragers? En toch koester ik mij in een gevoel van ‘back to basic’. Of is het daar ‘back to Orange’?

 

 

Traumadour              14/7/2011

In opdracht van vrienden schreef ik deze vertaling.

Zeven

 

Ik denk dat zeven

een getal is dat iets nieuws kan geven.

Tenminste uitgedrukt in jaren

gaan we verandering ervaren.

Denk aan de veelvouden van dit getal

waarbij telkens een nieuwe fase zich openen zal.

Zijn we zeven jaar oud

dan wordt een echt schoolkind gebouwd.

Ergens rond veertien

komt de puberteit plots zien

en bij eenentwintig

spreekt plots de levensernst voor zich.

Je hoeft zelf maar verder te gaan

maar ’t kan ook los van de ouderdom bestaan.

Zelf ondervind ik dat zeven jaar verdriet

zich nu voordoet als een soort limiet.

Nu ik die grens overschrijd

worden herinneringen van harde gevoelens bevrijd.

Toch kan ik mij niet voorstellen

wat de komende zeven dan voorspellen.

Misschien moet ik genieten weer leren

want daarna zou het lot zich wel eens kunnen keren.

 

 

Traumadour                          28/6/2011

Net terug van een drieweekse fietsreis. 

De moeilijkste dagen van het zomergebeuren zijn er nu. 

Fabeltjeskrant

addendum

 

Chimpansees zijn sociale dieren. Wij ook.

Chimpansees uiten emoties, duidelijk herkenbaar. Wij ook.

Chimpansees rouwen om vrienden. Wij ook.

Chimpansees helpen behoeftigen. Wij ook.

Chimpansees leren hun kinderen handigheden. Wij ook.

Chimpansees kennen een hiërarchie. Wij ook.

En voelen er zich goed bij. Wij ook.

Chimpansees onderwerpen zich aan dominantie. Wij ook.

En strijden voor een betere plaats. Wij ook.

Chimpansees bestraffen onaangepast gedrag. Wij ook.

En gebruiken dan agressie en geweld. Wij ook.

Chimpansees vinden de groep belangrijker dan zichzelf. Wij niet.

 

 

Traumadour                  12/5/2011

Een gedachteproef

 

Stel een wereld van mensachtige wezens die gevoel, reuk en gehoor ontwikkelend hebben, maar geen zicht. De elektromagnetische straling van licht gaat gewoon nutteloos door hun ruimte, wordt niet waargenomen, maar bestaat, onvermoed. De mogelijkheden die wegvallen, zien wij duidelijk, maar zijn voor hen ook onvermoed, niet voorstelbaar. Maar vermits er in die wereld wordt gegeten, gedronken en gekweekt, loopt alles goed.

Stel dat er één is die als mutant licht waarneemt, alleen het verschil licht-duisternis, een mutatie van enkele zenuwen die anders warmtegevoelig waren. Hij zal dit in termen van voelen of horen of zelfs ruiken willen omschrijven. ‘Ik voel iets dat mooi is zonder aanraken, in de verte. Ik weet op voorhand dat het daar goed zal zijn, warm.’ Gek, denken en zeggen zijn medemensen. En hij zwijgt, tot hij er op een of ander manier voordeel uit haalt. Hij weet bijvoorbeeld zijn ‘kweekbak’ beter in het licht te zetten en heeft daardoor een beter resultaat. Voor hem een goddelijk geschenk, hij is wat uitverkoren. Anderen bewonderen helm, spreken dus van wonderen of geloven het niet en vermoeden valsspelerij.

Zienden en niet zienden gaan in die wereld een soort steekspel aan. Enerzijds geloven, anderzijds ontkennen wegens onbewijsbaarheid.

 

Kan er in ‘onze’ wereld geen trilling (iets) zijn die enkelen waarnemen en beschrijven als helder’zien’. Iets dat voor de gewone sterveling moeilijk aanvaardbaar is?

 

Kan omgekeerd de onmogelijkheid hiervan bewezen worden?

 

Wetenschappers gebruiken een gelijkaardige gedachteproef over een tweedimensionale wereld om meerdere ongekende dimensies te introduceren. Maar het bovenstaande aanvaarden ze niet, want er is geen kwantumtheorie die het nodig heeft!

 

Traumadour                 11/5/2011

Hoe lang kan een merel leven zonder bek ?

Die vraag bezorgt mijn maag telkens een trek,

want sinds vier dagen loop zij hier rond.

Ik strooi wat kruimels op de grond,

maar is het voor haar wel gezond?

Verleng ik daarmee haar voedingspijn

want sterven zou nu toch natuurlijk zijn?

Die bek is gewoon afgekraakt

misschien in een rattenval geraakt?

Zou zo’n bek gevoelig zijn

of is frustratie erger dan de pijn?

Grijpen naar de kruimel die je ziet

en telkens beseffen: het lukt me weer niet.

Het is dan nog duidelijk een merelwijfje

misschien met eieren in dat pluimenlijfje.

Straks kan ze zelfs haar nest niet bouwen

en de jongen geen worm voorhouwen.

Ik groet haar eerbiedig, om het pijnlijk streven

om desondanks toch verder te leven

en met een gesnoerde bek niet op te geven.

 

Traumadour                          7/5/2011

 

paaspieker

 

Pasen, blije mensen,

paaseieren, zelfs gelukwensen.

Elk jaar is het feest

om wat ooit is geweest

of om wat men heeft verteld

van wat toch was voorspeld.

Het lijk dat verdwijnt,

de verrezene die verschijnt,

dat moet de mensen tonen

dat in god geloven zal  lonen.

Vergeet men dan de stervenspijn

en ’t onrecht, die van deze wereld zijn?

Pasen toont evengoed

het levensdrama dat je doorstaan moet.

Het ieder jaar herdenken

moet een gevoel van vrede en aanvaarding schenken.

Wie krijgt het echte paaslicht

nu in zijn gezicht?

Als we een verhaal steeds herhalen

kan het de hardste werkelijkheid vermalen

tot een kneedbaar deeg van gedachten

dat past bij ons verlangen, bij ons verwachten.

 

Traumadour              24/4/2011

Beelden.

Een documentaire van Rudy Vranckx toont het huidige Congo. En als we zouden uitspreken wat er in onze gedachten komt, dan zijn we racist. Nee, ze kunnen toch niet minderwaardig zijn, toch niet meer in onze tijd! Maar de volwassen soldaat, die dreigend mikt met een houten plankje in de vorm van een mitraillette gezaagd, wekt toch vragen. Verbijstering omdat dit mogelijk is, want het was echt geen spel! Een soort priester (bisschop?) roept zichzelf uit tot reïncarnatie van Patrice Lemumba. Hij is de zwarte Christus die Afrika gaat bevrijden van… Honderden, duizenden(?) volgelingen dansen, zingen voor hem, wensen zijn zegen te krijgen. Hij is de grote leider, de heilige man. En er zijn soldaten gewapend met ‘houten’ namaaktuig, met munitie van ‘heilig water’ in plastieken pillenflesjes. Geen enkel auteur is modern genoeg om zo’n samenhangende en onlogische opera in mekaar te steken. Hoe kan het? Onderwijs doet het of beter gebrek aan onderwijs. Die mensen zijn van nature leergierig en het enige dat hen geboden wordt is het verhaal van hun bevrijding. Ze grijpen zich vast.

Woorden.

In die rivier dreven overal lijken rond. Een jongen naast mij werd geschoten en zijn darmen vielen uit zijn buik. Hij was niet dood toen ze hem wegvoerden naar de kliniek. Ik had geluk.

Gedachten.

Hoe zou het zijn om plots doodgeschoten te worden? Zou er pijn zijn? Of is daar geen tijd voor? Zou er schrik zijn? Of blijf je ook dan geloven in redding? Zou er besef zijn, of een soort relativeren? En dan daarna? Niets of toch iets of helemaal opnieuw? Wil je dat wel, nog eens opnieuw?

Beelden.

Kinderen in een Koranschool moeten alleen Koranteksten leren, gedurende 6-7 jaar. Fouten worden lichamelijk bestraft. Ouders laten die kinderen over aan de zorgen van de leraars, die zelf niets anders dan de Koran hebben geleerd, en ja misschien wat Frans en wat praktische zaken buiten de school. Om te leven moeten de kinderen bedelen en vermits er een straf wacht als ze onvoldoende binnenbrengen, lonkt er overal een kleine stap, een eerste misstap. En als ze de liefde die ze kregen ooit zelf geven, dan zal de wreedheid welig tieren. Wat als ze ooit overtuigd worden dat alleen de Jihad hen hieruit kan bevrijden? Mededogen schijnt geen inheemse plant in Afrika.

Gevoelens.

Machteloos weten. Beseffen dat we nog veel meer ‘niet weten’. Concentreren op comfortproblemen. Schuld door geboortetoeval? Een filosofie aanhangen dat de maan alleen bestaat als je ernaar kijkt? Dan zouden die toestanden ook alleen bestaan als we ernaar kijken en moeten we Vranckx dringend reportages over vakantieoorden laten maken. Is de toner dan schuldig? En als de toner op is? Geen weten, geen gevoel?

Gedachte.

Ik ben het kind dat de handen voor de ogen houdt, maar tussen de vingers doorkijkt en de tanden stukbijt uit schrik voor de knal.

 

Traumadour                             15/4/2011

Takken van ontwortelde bomen.

 

Ik heb mijn lichaam getraind

om sterker te zijn dan de gemiddelde mens.

Ik heb mijn hersens getraind

om over alles te kunnen meepraten.

Ik heb mijn karakter getraind

zodat ze zeggen: voor jou is ’t beheersen gemakkelijk.

Maar ik heb mijn geest niet getraind

om vast te houden aan takken van ontwortelde bomen.

Mijn zoeken naar de stam die deze takken draagt

en naar de wortels die deze stam voeden,

bracht me altijd naar de aarde.

De aarde van een overtuiging

zweeft ergens in de ruimte van gestuurde mogelijkheden.

Aantrekkingskracht verslaaft de aarde,

zou godsliefde dat met de zielen ook doen?

De wetenschap loopt vast in snaren

en de filosofie in paradoxen.

Maar één zekerheid heb ik gevonden:

volg mij niet op  mijn speurtocht!

Hou U vast aan die takken

zonder te kijken naar de wortels,

want in de ontdekking zit een nieuwe slavernij.

De boeien van het weten verhinderen

het opgaan in het leven,

het genieten van je greep op de tak,

het vertrouwensgevoel,

de zinvolheid.

De werfzonde.

 

Traumadour                 12/04/2011

Vandaag kreeg ik een mailtje van seniorennet in verband met verschillende onderwerpen. Eén ervan over fietsen trok mijn aandacht. Maar ik vond het nogal ontgoochelend omdat er allerlei zaken worden aangeprezen, maar geen ligfiets. En dat is nu juist een fiets die voor actieve senioren het fietsgenot enorm kan vergroten. Ikzelf ben sinds dertig jaar onderhevig aan rugklachten wegens een hernia opgelopen door een sportletsel. Sindsdien is mijn actieradius met de gewone fiets sterk beperkt. Een zestal jaar geleden kocht ik een ligfiets om toch eens terug 30 à 40km te kunnen rijden. Maar die verwachting werd sterk overtroffen. Ik kan gewoon acht uur op die fiets rondtoeren zonder enig rugprobleem. Integendeel als het probleem zich voordoet door teveel zitten (internet!?) dan blijkt een uurtje ligfietsen een geschikte massage. 

cryptofeel

 

Het is een wervelwind

maar dan heel traag en zacht,

als een wind van water,

dat geheel omsluit

en stevig ondersteunt.

Nergens voel je steun

van vaste ideeën

en je ziet telkens

hetzelfde herhaald

duidelijk onbereikbaar.

’t Zijn gedachten

die wentelen

in de zee van drieën;

enen: hoe is het mogelijk;

tweeën: is het wel echt;

drieën: gaan ze ’t dan nooit leren?

Enen: dat ze ’t niet zien;

Tweeën: dat ze blijven verwoesten;

Drieën: hun eigenbelang opzij zetten?

een: zeg het hen;

twee: toon het hen;

drie: verdraag het gelach, sukkelaar!

Een: woorden raken alleen wie luistert;

Twee: wat gij niet verbruikt is vlug verdeeld;

Drie: geef hier, je hebt er toch geen genot van!

Wat word je van wentelen?

                   zat;

                   gek;

                   vooral moe!

 

 

Traumadour                   3/4/2011

Het helpt niet echt om er niet over te schrijven. Ze blijven maar komen, die negatieve berichten, als niet aflatende maartse buien. Noord-Afrika besmet met opstand tegen een jarenlange besmetting met onderdrukking. De Westerse landen die eensgezind nog een keer hun wapen kunnen gaan testen. Weer eens op zoek naar allerlei bewijzen van hun gelijk, vergetend dat de vorige keer, een eind verder naar het Oosten, die bewijzen niet echt bewezen werden. Dan regent het plots subsidies die door de niet gesubsidieerden moeten meebetaald worden: zonnepanelen, (ietsje) minder vervuilende diesels... En dan verschieten we dat er teveel fijn stof in de lucht zit. Daardoor moeten onze kinderen met de auto naar het sportplein gebracht worden! En dan is er iemand die zegt: 'Wij kunnen ons toch niet aanpassen aan hen, zeker!' En dan denk ik: 'Maar mens toch, dat is nu de steun van de basis van de grondslag van alle intermenselijke problemen. Als 'wij' te belangrijk zijn om 'iets' te doen waar een ander van 'profiteert'....

Een artistieke namiddag met vreemdelingen (vluchtelingen) op een site waar 'onze' oorlog herinnerd wordt, knaagt. Soms voel ik mij vreemdeling in mijn geboorteland, in mijn geboortestad.

Waarmee ik bedoel dat je ze niet zo maar afleert.

Etymologie van blog.

 

Blog

            àbloggen

            àFrans uitspraak : blogguen

            àVlaams begrijpen : blokken

            àafkorting van : steenblokken

            àen van: stenen blokken muur

            àdus: stenen muur

            àWest-Vlaams stenen= klagen

            à steenmuur

            à klaagmuur !

 

Een blog is dus een soort klaagmuur! Wel dan blijft er een opening (voor mij)! Waar moet ik er anders mee naartoe?

 

Wilde westerse woestelingen.

Vredebrengende kruisraketten.

Plots bevrijden van sinds eeuwen(?) onderdrukten.

En we doen ook mee,

want dat telt voor de prijs

van de benzine achteraf.

Oorlog lijkt gemakkelijker te beslissen

dan een BHV burenruzie, veel gemakkelijker!

We zijn acquisist tegen wil en dank.

Klein broertje België!

Meelopen met de grote puberlanden, dat kunnen we.

Wanneer worden die volwassen?

 

Traumadour                 20/3/2011

-Gestopt?

Nog een MOOI..

Penrose schrijft over hyperbolische meetkunde. Het is mooi dat er een wiskunde kan gebouwd worden die niet in de werkelijkheid (onze werkelijkheid) voorkomt. En dat het allemaal klopt en bewijsbaar is en samenhangt en terug te vinden is in de werken van Escher. Die fantastische tekeningen van andere werkelijkheden, bijna heerlijkheden. We zien ze en voelen de schoonheid aan en beseffen dat dat onze wereld ‘ontstijgt’. Die tekeningen lappen de natuurwetten aan hun laars en daarom fascineren ze. ’t Is een droom niet onderhevig te zijn aan de natuur. En dat blijkt een betrachting van de mensheid. We proberen die wetten opzij te schuiven. Langer leven, zelfs als we niet meer voortplanten bijvoorbeeld (biologisch nutteloos en zelfs nadelig voor de evolutie). Niet meer sterven door de meeste ziektes (waardoor overbevolking zorgt voor natuurvernietiging). Strijden om het individueel welzijn en geluk (tegen de stroom van de evoluerende natuur in). En noem maar op. En juist dat vinden we MOOI, dat het de illusie geeft dat het mogelijk is, die andere wiskunde, die Escherwereld en die blogwereld.

In mijn nota’s vind ik een kort gedichtje en ik weet niet meer of het van mezelf is:

            Plots remt

               de wereld

                  tot een mooie stilstand.

            Moment

               van schoonheid

                  tussen de realiteiten.

We moeten de wereld even laten stoppen om die schoonheid te zien. Dit is de kracht van het beeld, van de schilderij, van de foto. Tussen de realiteiten van het pijnlijk verleden en de dreigende toekomst zit soms een gelukkig NU van kunstwaardering.

 

Maar het is ook MOOI geweest.

Mijn blogtijd bedoel ik. Ik nam vannacht een besluit om die te veranderen, waarschijnlijk een stuk af te bouwen of zelfs te stoppen. Het was een experiment dat mij een aantal antwoorden bezorgde. Wat de mensen van hun blog maken, heb ik geleerd. Waar ze mee bezig zijn, wat ze willen horen, lezen of zien. Die ervaring op zich was mooi, bevestigend, bracht me niet echt nieuwe inzichten.

De mens heeft een natuurlijke drang om verhalen te vertellen, om zijn verhaal te vertellen. Onder alle mogelijke vormen, artistiek (schilderen), tonen van verzamelingen (beelden, uitspraken, gedichten) schrijven van belevenissen (dagboek, reiservaring). Dit stamt uit de tijd toen onze voorouders rond het vuur zaten en vertelden wat ze hadden meegemaakt, zodat anderen er profijt mee deden en de stam beter kon overleven, meer nageslacht kon produceren.

Het vertellen heeft ook een groeiproces. Door het vertellen van ons eigen verhaal, gaan we het zelf beter begrijpen. En het verhaal zal veranderen in de loop van de tijd (lees maar eens iets van tien jaar geleden.). Coelho zegt (in de Zahir): je moet je eigen verhaal zoveel vertellen, tot er slechts één gevoel overschiet, liefde. En inderdaad door het vertellen kan de ergernis, de kwaadheid, de haat afslijten en kunnen we onszelf naar de zaligheid van loslaten leiden. Daar zit weer MOOI in, dat we het beeld loslaten en genieten van iets abstracts.

Waarom doe ik dan niet verder?

Misschien heb ik mijn verhaal voldoende verteld? Ik denk het niet. Het was eerder omgekeerd. Een blog is voor mij geen blijvend middel voor mijn verhaal, omdat ik niet in herhaling wil vallen, omdat ik de mensen niet wil vervelen. Daardoor ga ik selecteren en rangschikken en inkorten en mijn geschrijf richten op wat men wil lezen. En daardoor verlies ik de voldoening van ‘het verhaal’. Ik mix oud en nieuw zodat de groei verstoord wordt. De echte komen niet meer met de diepe gevoelens. Door de tijdsdruk van ‘alle dagen een stukje’. Door het gericht schrijven.

Och, ik heb mijn zeg gezegd, ik heb me getoond en ik heb enkele mensen ontmoet (er moet dringend toch eens een nieuw werkwoord komen voor ontmoeten op internet) in die onwerkelijke ciberwereld. En we kennen mekaar niet, maar we reageren als de gevoelens raken.

Wat kan ik aan mijn blog nog toevoegen? Als ik mijn vroegere teksten bekijk, dan blijken die eerder negatief, dus niet wat men graag leest, over verdriet, verlies, aftakeling, milieuvernietiging. Allemaal onderwerpen waar ik mij niet los van kan maken.

Maar misschien is de voornaamste reden dat ik mij wil vrij voelen, mij niet wil binden. Dat dagelijkse is teveel geweest en met de zomer voor de deur toch niet langer haalbaar. Tenzij ik mijn leven daarop zou afstemmen. Nee, dus niet meer dagelijks. Ik hou mijn blog wel nog open voor misschien een toevalstekst.

Daarom, mijn lezers, neem ik hier afscheid van U. Voorlopig, tot we elkaar eens opnieuw ontmoeten en er iets is dat mij zo raakt dat ik mijn mond niet kan houden. Maar dan zal het zuiver zijn en niet gericht op….

 

Traumadour                 18/3/2011

Voor wie deel 1 zoekt, dat was gisteren, maar onder een andere naam. Zo cryptisch ben ik wel soms. Maar aan het begin wist ik nog niet dat Bruintje de hoofdrol zou spelen