Berichten van 10 januari 2011 tot 16 januari 2011

Hoe kan je in je leven weer rustdagen ontwerpen? Sedert alle dagen zondagen zijn heb ik het gevoel dat die rustdagen niet vanzelf komen: je moet ze wetens en willens veroorzaken. Zo van: Nee, vandaag geen internet, vandaag geen blog, vandaag geen bladzijden! 

Zonverwachting

 

Als ik bij mijn pakken

ga neerzitten

en mezelf niet meer oppomp

om een voet te verzetten,

dan….

niets!

Sinds maanden

wijd ik alle dagen

een uur aan de studie

van het leven,

bio logie op zoek naar

bio sofie.

Maar het maakt niets uit!

Om relaties open te houden

vecht ik met vriendschap, woorden, daden,

maar als ik geen voordeel oplever

slibben ze dicht,

een voor een.

Dan maar ongevraagd sociaal inzetten.

Wie is daar beter van

als je mensen wekt

uit hun lethargische droomslaap,

waardoor ze opnieuw

de droom moeten zoeken?

Lezen…

daardoor blijft je geest open

om te beseffen

dat het altijd zo geweest is.

Klinkt dat negatief?

Het voelt gewoon neutraal,

boeddhistisch,

bij de pakken zitten

en de wereld laten gebeuren.

 

 

Traumadour                   15/01/2011

Ik zoek illusies, maar ze lossen op in het detergent van het dagelijks leven in mijn ogen.

Een rusthuis is bekleed met de illusie van een zorgeloze oude dag, maar als je erdoor kijkt:

 

Wachten

 

Wachten meneer,                                         

wachten op een dagje meer,

dat is onze voornaamste bezigheid,

daaraan besteden wij onze tijd.

 

Ja zeker, alle tijd die ons nog rest.

Daarom doen we zo ons best

om geen tijd te verspillen

aan wat anderen voor ons zouden willen.

 

Die ‘spelletjes’ trekken onze aandacht weg

van wat echt belangrijk is, zeg!

Daarom lijken wij zo afwezig,

zo helemaal in onszelf bezig.

 

Laatst werd er een film gegeven

en ze verwachten dat wij zouden mede leven!

Maar al die verloren tijd,

daarvan hebben wij telkens zo’n spijt!

 

Toen we hier pas aankwamen

uit het leven van elke dag,

en we van de ‘kenners’ vernamen

dat er nog zoveel voor ons open lag,

toen waren we echt bedrogen

over hoe ‘tof’ het hier zou zijn.

Men had ons voorgelogen

en dat deed ons echt pijn.

 

Je moet alles verlaten.

Je huis, je tuin, je straat.

En je gaat het nieuwe haten

omdat terugkeren niet meer gaat.

Dan komt de schrik om je weer te binden

aan zaken waar je soms op hoopt.

Want gaan we diezelfde pijn weer vinden

als ook dat ten einde loopt?

 

Zo beschermen wij ons leven

voor de bedreiging van ons gevoel,

maar met een nieuw gegeven.

De verveling staat naast onze stoel.

 

Maar daar hebben we een oplossing voor,

dat hebben we nu wel door.

Wachten, alleen wachten

dat kan de verveling echt verzachten!

 

Meneer.

 

 

Traumadour              3/12/2009

 

Hoewel Bodifee de mens ziet als een reactie tegen de natuur om de noodzaak aan ‘struggle for life’ te overwinnen, blijven de feiten toch dreigend overeind; overbevolking, milieubelasting, sociale problemen…

‘We zullen wel een oplossing vinden!’ zegt hij en als je het omrekent hebben we daar misschien nog 20-30 jaar de tijd voor.

Maar is het niet wijzer om in de natuur naar voorbeelden te zoeken, om na te volgen?

Bij de Rotifera (raderdiertjes) zijn de levensomstandigheden soms ideaal, soms onmogelijk (hun waterige omgeving droogt gewoon uit) En ze hebben er een oplossing voor. Bij gunstige voorzieningen hebben ze de mannetjes uitgeschakeld en wordt gezorgd voor zo’n groot mogelijk aantal nakomelingen (dochters) door parthenogenese. Als de populatie een piek bereikt, verschijnen de mannetjes en dan worden slapende eieren geproduceerd die de komende droogte kunnen overleven.

Misschien is onze piek nu groot genoeg om ook te zoeken naar een soort slapend nageslacht dat binnen 1000 jaar in een hersteld milieu veel uitbundiger zou kunnen genieten dan momenteel mogelijk zou zijn?

 

 

Traumadour                 13/01/2011

De Turbellaria zijn een klasse kleine diertjes die we in het Nederlands nogal platvloers, platwormen noemen. We vinden ze bij ons in niet al te vervuilde watertjes (hoewel, waar vind je die nog?) Echt kijken kunnen ze niet, ze onderscheiden alleen licht en donker, voor hen goed en slecht, maar dan omgekeerd. Ze schuwen een beetje het licht. Horen, ruiken en de wereld waarnemen, daar zijn ze te primitief voor. Met hun enkel centimeters lichaamsstrip (of streepje) glijden ze over bodem en waterplanten op zoek naar voedsel, naar een slachtoffer mogen we zeggen. Met slechts enkele zenuwstrengen aan de zijkant reageren ze op aanraking met kronkelbewegingen, de enige overlevingsstrategie.

Mooi om te zien, mooi om weten dat ze al miljoenen jaren op dezelfde manier leven. Maar er is toch iets waar ik versteld van sta. Ze zijn allemaal man én vrouw! Ze hebben allemaal een penis en bij contact met een soortgenoot moeten ze met hun enkele hersencellen (als we zo’n ganglion wel hersenen kunnen noemen?) beseffen dat ‘het moment’ er aan komt! Want ze gaan de geschikte opening zoeken en vinden waar hun penis in past, wederzijds!!

En ik loop over van vragen. Hoe weten ze dat het een soortgenoot is? (Er zijn 3000 soorten bekend.) En geen voedsel? Hoe kunnen enkele zenuwcellen dat allemaal coördineren? Zou daar genot bij zijn?

In ieder geval, bedenk ik, los van ‘deze’ platwormen, zijn er heel weinig hersens nodig voor seksualiteit!!!

 

Traumadour                 12/01/2011

11/1/11 klinkt als een SOS in onze oren. Het is als een hulpgeroep van de wereld. Vandaar:

Kan het dat de natuur te vlug ontwaakt? Zich vergist door de vroege winter? Ik zag reeds spinnen webben maken, maar gisteren ook een zeer actief vliegende vleermuis in de namiddag, in de zon. Als die het noorden niet kwijt is? Maar ja, beestjes (en niet zij alleen) laten zich leiden door hun  instinct. Zo was het ook met mijn vlieg.