Traumadour: Wat mij raakt wekt mijn spraak.
KortLiefdegedachte‘t Is niet goed te denken over liefde,
’t is niet goed herinneren wat soms griefde.
Beter gewoon aanvaarden, dat gevoel
en verder gewoon niets snappen van zijn doel.
Want als redeneren en verstaan erbij komt,
wordt gauw een stuk van de schoonheid uitgegomd.
Want kijk naar de eerste keer, toen waren we nog kinderen
toen we iets van aantrekking in onze buik voelden vlinderen.
Het werd toch gauw kalverliefde genoemd
en de vlugge genezing is wereldberoemd.
Was het dan wel echt
als je tegen elkaar zegt
dat je voor de rest van je leven
je hart zou willen geven?
Maar later wordt dat alles stabieler,
naast die aandrang verschijnt een andere bezieler
er moest onderling begrip en kennis groeien.
En of de toekomstvisies samen konden openbloeien?
Dan was er sprake van trouw
en werd liefde: ik hou van jou!
Maar daar stond Tante Sleur
reeds voor je eigen deur.
Regelmatig op bezoek
schreef ze vervelende bladzijden in je boek.
Zelden is Tante weer weggegaan
terwijl liefde onveranderd bleef bestaan.
Het werd een samenleven
een mekaar wat meer vrijheid geven.
We hadden niet beseft hoe het werkt
hoe liefde eigen ontwikkeling beperkt.
En dan groeit er een nieuwe eigenschap:
wie ’t evenwicht vindt tussen vrijheid en liefde is knap.
Want dan wordt hebben in geven omgewerkt
en genieten niet tot de eigen zinnen beperkt.
Een nieuw facet komt hier naar boven,
dat is buiten de trouwgelofte te geloven
dat de ander om je geeft
als je blindelings verder samen leeft.
Maar het leven is een bedreigend spel
en plots is er uit ziekte een hel.
Kan ik mij indenken wat het is
als ik straks de ander mis?
En als je ’t dan nuchter bekijkt
en die liefde helemaal veranderd lijkt,
dan voel je ergens die levenswenk
die liefde was toch wel een mooi geschenk.
Traumadour 12/2/2011
Na de winter komt lenteKorte dagen
die lange nachten vragen
om de 24 uur rond te maken
en door de winter te geraken.
Weinig nog te doen
veel herinneren van toen
waaruit mijn dagen bestaan
voor het winters overgaan.
Winter is soms mooi
omdat we weten van dooi
die een nieuwe lente geeft
waarin alles dan herleeft.
Hoe moet mijn lente dan zijn
als ik onder de grond verdwijn
kom ik in een nieuwe spruit
of in een andere wereld uit?
Traumadour 24/11/10
StabiliteitWinterkindWinterkind
‘t Zijn die wintervakanties die het doen, denk ik.
Die er voor zorgen dat de jeugd steeds vroeger rijp is.
Hoedat? Wel, ik lees daarnet dat Ambystoma tigrinum , een soort tijgersalamander normaal een metamorfose ondergaat van waterbewoner naar landloper voordat hij of zij seksueel rijp wordt. Maar in de koude bergmeren van het westen van de VS (het wilde westen natuurlijk) gaan ze reeds vermenigvuldigen in larvaal stadium. Ze worden dan axoloth genoemd en missen het thyroxine hormoon dat zorgt voor de metamorfose. Meer naar het zuiden krijgen ze wel eerst het mooie tijgervelletje.
Dus opgelet in de kleuterklassen tijdens strenge winters!
ps: Als ik lieg is het naar Robert L. Dorit (bioloog). Als ik niet lieg ook.
Traumadour 9/2/2011
Op een schilderachtige winterdag
Een weg
daarnaast palen
daartussen een draad
daarop een vogel,
een aalscholver.
Zwemvliezen omklemmen de draad.
Een breed uitwaaiende staart
zorgt voor evenwicht
en steunt op de wind.
Zonder weg,
zonder paal,
zonder draad,
zonder vogel,
geen evenwicht.
Zonder leven,
zonder gebeurtenis,
zonder verbondenheid,
zonder kunstenaar,
geen kunstwerk.
Traulmadour 3/12/200
woordenspelIn het begin van mijn dag is er telkens een woord.
En dat woord wordt als mijn god, want het is alsof ik niet zonder kan.
Het woord is immers de basis van mijn gedachten. En het blijft een vraag of er gedachten kunnen zijn zonder woorden. Is meditatie geen woordenloosheid?
Moeilijk in te beelden, want dat woord beheerst ons leven.
Dit eerste van de dag is een restant van een verblijf in het ongeordende dromen.
Soms komt er onmiddellijk een rij, maar die blijft niet lang. En alleen opstaan en opschrijven kan ze vangen en omzetten in een basis van mededelen.
En dat schijnt het doel, die woorden delen met anderen, want daardoor geven we iets dat we toch ook houden. Het is een vermenigvuldiging.
Mijn woorden gaan bij een andere een leven leiden, waar ik geen vat op heb en waarvoor ik af en toe een repliek ontvang, een teken van leven, een teken dat het vangen en weer loslaten niet nutteloos was.
Maar denk nooit dat ze zich onderwerpen! Want woorden zijn de katten onder onze schedel.
Traumadour 7/2/2011