piekerstroom
Beelden.
Een documentaire van Rudy Vranckx toont het huidige Congo. En als we zouden uitspreken wat er in onze gedachten komt, dan zijn we racist. Nee, ze kunnen toch niet minderwaardig zijn, toch niet meer in onze tijd! Maar de volwassen soldaat, die dreigend mikt met een houten plankje in de vorm van een mitraillette gezaagd, wekt toch vragen. Verbijstering omdat dit mogelijk is, want het was echt geen spel! Een soort priester (bisschop?) roept zichzelf uit tot reïncarnatie van Patrice Lemumba. Hij is de zwarte Christus die Afrika gaat bevrijden van… Honderden, duizenden(?) volgelingen dansen, zingen voor hem, wensen zijn zegen te krijgen. Hij is de grote leider, de heilige man. En er zijn soldaten gewapend met ‘houten’ namaaktuig, met munitie van ‘heilig water’ in plastieken pillenflesjes. Geen enkel auteur is modern genoeg om zo’n samenhangende en onlogische opera in mekaar te steken. Hoe kan het? Onderwijs doet het of beter gebrek aan onderwijs. Die mensen zijn van nature leergierig en het enige dat hen geboden wordt is het verhaal van hun bevrijding. Ze grijpen zich vast.
Woorden.
In die rivier dreven overal lijken rond. Een jongen naast mij werd geschoten en zijn darmen vielen uit zijn buik. Hij was niet dood toen ze hem wegvoerden naar de kliniek. Ik had geluk.
Gedachten.
Hoe zou het zijn om plots doodgeschoten te worden? Zou er pijn zijn? Of is daar geen tijd voor? Zou er schrik zijn? Of blijf je ook dan geloven in redding? Zou er besef zijn, of een soort relativeren? En dan daarna? Niets of toch iets of helemaal opnieuw? Wil je dat wel, nog eens opnieuw?
Beelden.
Kinderen in een Koranschool moeten alleen Koranteksten leren, gedurende 6-7 jaar. Fouten worden lichamelijk bestraft. Ouders laten die kinderen over aan de zorgen van de leraars, die zelf niets anders dan de Koran hebben geleerd, en ja misschien wat Frans en wat praktische zaken buiten de school. Om te leven moeten de kinderen bedelen en vermits er een straf wacht als ze onvoldoende binnenbrengen, lonkt er overal een kleine stap, een eerste misstap. En als ze de liefde die ze kregen ooit zelf geven, dan zal de wreedheid welig tieren. Wat als ze ooit overtuigd worden dat alleen de Jihad hen hieruit kan bevrijden? Mededogen schijnt geen inheemse plant in Afrika.
Gevoelens.
Machteloos weten. Beseffen dat we nog veel meer ‘niet weten’. Concentreren op comfortproblemen. Schuld door geboortetoeval? Een filosofie aanhangen dat de maan alleen bestaat als je ernaar kijkt? Dan zouden die toestanden ook alleen bestaan als we ernaar kijken en moeten we Vranckx dringend reportages over vakantieoorden laten maken. Is de toner dan schuldig? En als de toner op is? Geen weten, geen gevoel?
Gedachte.
Ik ben het kind dat de handen voor de ogen houdt, maar tussen de vingers doorkijkt en de tanden stukbijt uit schrik voor de knal.
Traumadour 15/4/2011