Een
gedachteproef
Stel een wereld van mensachtige wezens die gevoel, reuk en
gehoor ontwikkelend hebben, maar geen zicht. De elektromagnetische straling van
licht gaat gewoon nutteloos door hun ruimte, wordt niet waargenomen, maar bestaat,
onvermoed. De mogelijkheden die wegvallen, zien wij duidelijk, maar zijn voor
hen ook onvermoed, niet voorstelbaar. Maar vermits er in die wereld wordt
gegeten, gedronken en gekweekt, loopt alles goed.
Stel dat er één is die als mutant licht waarneemt, alleen
het verschil licht-duisternis, een mutatie van enkele zenuwen die anders
warmtegevoelig waren. Hij zal dit in termen van voelen of horen of zelfs ruiken
willen omschrijven. ‘Ik voel iets dat mooi is zonder aanraken, in de verte. Ik
weet op voorhand dat het daar goed zal zijn, warm.’ Gek, denken en zeggen zijn
medemensen. En hij zwijgt, tot hij er op een of ander manier voordeel uit
haalt. Hij weet bijvoorbeeld zijn ‘kweekbak’ beter in het licht te zetten en
heeft daardoor een beter resultaat. Voor hem een goddelijk geschenk, hij is wat
uitverkoren. Anderen bewonderen helm, spreken dus van wonderen of geloven het
niet en vermoeden valsspelerij.
Zienden en niet zienden gaan in die wereld een soort
steekspel aan. Enerzijds geloven, anderzijds ontkennen wegens onbewijsbaarheid.
Kan er in ‘onze’ wereld geen trilling (iets) zijn die
enkelen waarnemen en beschrijven als helder’zien’. Iets dat voor de gewone
sterveling moeilijk aanvaardbaar is?
Kan omgekeerd de onmogelijkheid hiervan bewezen worden?
Wetenschappers gebruiken een gelijkaardige gedachteproef
over een tweedimensionale wereld om meerdere ongekende dimensies te
introduceren. Maar het bovenstaande aanvaarden ze niet, want er is geen
kwantumtheorie die het nodig heeft!
Traumadour 11/5/2011
Fabeltjeskrant