Eenzaam
Nu sta ik aan de deur van de eenzaamheid. En wel als resultaat van mijn consequenties, van mijn eigenzinnig anders leven. Ik heb de laatste jaren geleefd volgens zelf opgelegde regels, vooral met het oog de wereld zo weinig mogelijk te belasten en anderen niet te hinderen.
Maar ’t gevolg is dat ik bij de doorsnee mens niet meer pas. Ik kan geen poes aaien en tegelijk konijn eten. Ik kan niet met een vervuilende auto gaan strijden voor het overleven van zeehondjes. Ik kan niet betogen voor het regenwoud en het vliegtuig namen naar Egypte. Ik kan geen medische verzorging verantwoorden als ik mijn lichaam met alcohol vergiftig. Kortom ik kan niet meer ‘normaal’ leven. Dus val ik uit de boot.
En zo wordt je een uitzondering die voorlopig nog gedoogd wordt en af en toe lastig is als mensen al te egoïstisch optreden. Hoe meer je op die manier je standpunt verdedigt, hoe meer je door anderen vermeden wordt. Want je maakt het toch allemaal zo lastig! Het is toch veel aangenamer ‘niet’ te denken dan te weten dat je iets verkeerd doet!
Het resultaat is dat je zwijgt over je gedachten, maar toch niet kunt meedoen met het economisch rampscenario. En dat dus eenzaamheid voor de deur staat.
Traumadour 20/10/2011