in de tuin

bijdrage 4 Inleiding: ‘Manifest van een eter’

 

fragment te vinden op p 14 en 15

Het verhaal van hoe de meest fundamentele vragen wat we moeten eten ooit zo gecompliceerd zijn geworden zegt veel over de institutionele imperatieven van de voedingsmiddelenindustrie, de voedingswetenschap en –ahum- de journalistiek, drie partijen die veel hebben te winnen bij de wijdverbreide verwarring rond de meest elementaire vraag waarvoor een omnivoor zich gesteld ziet. maar als mensen zonder professionele begeleiding bepalen wat ze eten – iets wat ze al opmerkelijk succesvol doen sinds ze de bomen uit zijn geklommen – is dat niet bepaald winstgevend als je een voedingsmiddelenbedrijf bent,zonder meer fnuikend voor je carrière als voedingsdeskundige bent,en gewoon saai als je redacteur of verslaggever bij een krant bent.(Of,nu we het toch over hebben, eter?)

En dus heeft er zich, als een enorme grijze wolk, een grote ‘samenzwering van Wetenschappelijke complexiteit’ boven de allersimpelste vragen over voeding – zeer ten voordele van alle betrokkenen. Afgezien misschien van de beoogde begunstigde van al die voedingsadviezen: wij,en onze gezondheid en ons geluk als eters.

Het belangrijkste dat we moeten beseffen aangaande hele campagne aangaande de hele campagne  om voedingsadviezen te professionaliseren is dat het ons niet gezonder heeft gemaakt. Integendeel: hebben de meeste voedingsadviezen die we de afgelopen halve eeuw hebben gekregen (en in het bijzonder het advies om de vetten in onze voeding te vervangen door koolhydraten) ons in feite minder gezond en heel wat dikker gemaakt. p 14-15

 Michael Braungart (Schwäbisch Gmünd, 1958) is een Duits chemicus die als referentie geldt op het gebied van recyclage en groene productietechnieken. In zijn jonge jaren was hij een fervent activist bij Greenpeace. Braungart is samen met William McDonough auteur van Cradle to cradle: Remaking the Way We Make Things (2002). Hij gaat ervan uit dat afval als voedsel moet worden gezien; gemaakt uit grondstof, gebruikt en verterend tot dezelfde grondstof (compost). Zo zullen gebruiksvoorwerpen volledig gerecycleerd kunnen worden.

Cradle tot Cradle

McDonough en Michael Braungart, waarin ze een nieuwe visie op duurzaam ontwerpen geven. Duurzame ontwikkeling is in 1987 door de commissie-Brundtland (in het Brundtland-rapport) gedefiniëerd als de ontwikkeling waarbij de huidige generatie in haar noden voorziet, zonder de mogelijkheden daartoe voor de volgende generatie te beperken. Het streven van de cradle to cradle (C2C) visie gaat verder; het voorzien in onze eigen noden en de toekomstige generaties van meer mogelijkheden voorzien. Probeer in plaats van minder slecht, goed te zijn.

Het boek is ook in het Nederlands vertaald onder de titel "Cradle to Cradle – Afval = voedsel"

Vijf stappen
Cradle to cradle onderscheidt vijf stappen op de weg naar eco-effectief productontwerp:

1. Gebruik geen stoffen meer waarvan vaststaat dat ze schadelijk zijn. Voorbeelden van zulke stoffen zijn PVC, cadmium, lood en kwik.

2. Probeer, in die gevallen waarin 100 procent zekerheid over de onschadelijkheid van een product of stof niet haalbaar is, in ieder geval zo zeker mogelijk te zijn. Kies dus voor hout met het FSC-keurmerk, ook al zegt dat keurmerk niet alles over de precieze omstandigheden op duurzaamheidsgebied in het bos waar dat hout vandaan komt.

3. Stel een ‘positieve lijst’ op, met stoffen waarvan bewezen is dat ze onschadelijk en veilig in het gebruik zijn.

4. Gebruik alleen nog producten of stoffen van de positieve lijst.

5. Vind het product opnieuw uit.

 bron: Wikipedia

boek van  Michael Pollan.

fragment te vinden op p.13.

Momenteel verandert de eetcultuur in Amerika meer dan één keer per generatie, wat historisch gezien iets ongekends, en duizelingwekkend is.

Welke krachten gaan er schuil achter de voortdurende verandering van het Amerikaanse voedingspatroon?

Eén van die krachten is een marketingmachine van tweeëndertig miljard dollar, die het per definitie van verandering moet hebben.

Een andere is de voortdurende wisselende basis van de voedingswetenschap, die, afhankelijk van hoe je er tegenaan kijkt, de grenzen van onze kennis van eten en gezondheid constant oprekt of gewoon heel vaak van gedachten verandert omdat het een gebrekkige wetenschap is, die veel minder weet dan zij graag wil toegeven. Wat de eetcultuur van mijn grootouders van de Amerikaanse tafel verbannen heeft, bestond voor een deel uit officiële wetenschappelijk opvattingen, die, beginnen in de jaren zestig, bepaalden dat dierlijk vet een dodelijke substantie was. En dan waren er ook nog de voedselfabrikanten, die maar weinig aan mijn grootmoeders kookkunst zouden verdienen, omdat ze zo veel op een koopje deed, tot en met het uitsmelten van haar eigen bakvet. (p.13)

Niet alleen de moestuin, waar ik gemulcht heb met hoofdakelijk grasmaaisel, wordt gekalkt maar ook de vijver. Die wordt zelfd twee keer bestrooid met een niet te grote hoeveelheid zeewierkalk, één keer vóór de winter en één keer einde april begin mei, juist vóór de bloei van het water. Zo heb ik door de aanwezigheid van gepaste waterplanten en circulatie in het water, een heldere vijver. Op het einde van de herfst leg ik nu de circulatie stil en laat de vijver rusten tot in het voorjaar. Dan haal ik de pomp even boven om te reinigen met een harde waterstraal en plaats die terug. Er zijn moeilijkheden tussen de twee vijvers. Daar heb ik waterverlies. Ik zal een verbinding leggen uit één stuk met een plastiek buis. Als het zover is hoor je en zie je daar wel meer over.


boven: Als de grond vrij is wordt er behoorlijk gekalkt.
onder: Na het kalken wordt de grond bedekt met een dichte laag half verteerde mest.

De vijver krijgt veel minder kalk dan de grond.  Hetgeen op de nog resterende bladeren  van de waterlelies blijft liggen zal er wel af regenen.

Omdat er kleine zwarte grondslakjes in de wortelen komen heb ik ze vandaag gerooid en in de serre, in een grote emmer (kuip) onder de aarde gezet.
Ik haalde ook nog een rij prei uit die ik op de compost verdreven heb.


boven: Nu de wortelen weg zijn zijn vakje 1,2 en 3 van de wisselteelt vrij om afgedekt te worden.
onder: De kuip met wortelen in de serre.



boven: De rij prei naast de winterbloemkool heb ik weggenomen.
onder: De prei is verdreven op de compost van de zeefruimte.

Hier is bijdrage 2 over het boek van Michael Pollan:

fragment, te vinden op p124:‘ De voedingsindustrie heeft theorieën nodig opdat ze specifieke, bewerkte voedingsmiddelen kan herprofileren; een nieuwe theorie betekent een nieuwe lijn van producten, wat de industrie de mogelijkheid biedt om weer een nieuwe draai aan het westerse voedingspatroon te geven in plaats van een radicale verandering in haar bedrijfsmodel aan te brengen. (…)

Ook voor de medische wereld houden wetenschappelijke theorieën over de voeding de zaken prettig draaiende. Nieuwe theorieën gewinnen nieuwe medicijnen tegen diabetes, hoge bloeddruk en cholesterol; nieuwe behandelingen en methodes om chronische ziekten beter te beheersen; en nieuwe diëten rond de door elke nieuwe theorie aangeprezen ene soort voedingsstof en afgekeurde andere.

Een ecologische tuin opruimen is niet hetzelfde als een gewone tuin een grondige beurt geven. Niet alleen de niet winterbestendige groenten worden geborgen maar ook de tuinmeubelen. Zo was het ook de beurt aan de tuinbank. Die heeft wel zijn beste tijd gehad en is na twintig jaar stilaan aan vervanging toe.  In afwachting brengt hij toch de winter door in het droge.

boven: Hij had een plaatsje waar ik toch veel heerlijke momenten doorbracht in de zon.

boven: Op weg naar zijn winterschuilplaats.
onder: Nu is het een lege plaats vol herft en straks komt de winter.

Het inkuilen is bij mij symbolisch want de kuil is een bak of een grote emmer. Het verdrijven, wil zeggen dat enkel de wortel in de grond zit. Het groenlof wordt verdreven in de koude serre omdat het heel wat vorst kan verdragen als het droog blijft. De venkel moet vorstvrij verdreven worden. Ik weet dat het goed gaat in rijnzand dat zijn vocht bewaard maar dit jaar heb ik het geprobeerd in oude compost maar ik goot de venkel wat aan. Die staan in onze vorstvrije verranda in het licht. Het gietertje staat klaar om bij te gieten als het nodig mocht zijn. Rode biet en knolselder zitten onder gezifte houtas in de vorstvrije garage in grote emmers. Ze staan uit de weg onder de zoldertrap. Ik heb die houtas genomen omdat die niet meer stofdroog is en ik die niet meer kan gebruiken als bemesting (pothas) voor de knolgewassen.


boven: Het groenlof staat nu droog verdreven in de koude serre.
onder: De venkel wordt naar de compostruimte gevoerd om daar het loof af te snijden.

De knollen worden binnen verdreven.

De bak is gedeeltelijk gevuld met oude compost.

De grote knollen gaan eerst in de bak en de kleintjes zullen eerst gebruikt worden.

De venkel is aangegoten en het gietertje blijft klaar staan voor als het nodig mocht zijn bij te gieten.

De bak staat licht en vorstvrij in de verranda waar ook potplanten overwinteren.

De rode biet en de knolselder worden het groen afgewrongen en ingekuild in grote emmers.

De emmers staan onder de zoldertrap in de vorstvrije garage.