druk bezig

De dag vòòr ik op reis ging kregen wij een paar mails met specifieke vragen. Hier volgt het bericht: ........ Wij gaan eerdaags naar Papoea Nigunea en wil daar graag een moestuin opzetten. Het zal ongetwijveld anders gaan als hier,dus mijn vraag is of u hier info over heeft of iemand die hier ervaring in heeft.
Zelf verbleef ik 10 jaar in Congo, toen nog het Zaïre van president Mobutu.
De blanken teelden er alle gewone zomergroenten van hier maar dan overdekt met een soort bladerdak dat het zonlicht filterde. Wij brachten meestal onze zaden mee uit België en sommigen deden daaruit ter plaatse zaden op. Het beste is ook te kijken naar de plaatselijke bevolking en in grote trekken, hun voorbeeld te volgen.
Om compost te kunnen maken is het goed om zelf ook dieren te houden zoals geiten en het kleinvee van de bevolking ter plaatse.  Je moet vindingrijk zijn en durven experimenteren.  Het moet gewoon kunnen.
______________________________________________________

Een tweede mail: Ik heb ook 2 dozen van 40 planten bij Aldi gekocht (Echinacea purpurea, Liatris Spicata, Kniphofia Uvaria, Mirabilis Jalapa). Wat is er zo slecht aan de wortelstokken van de Mirabilis? Raad u mij aan de Mirabilis niet te planten? Bij mij zijn die gewoon niet gekiemd,(zie verder op de blog wat ik er mee deed) de andere staan meer en min boven... Ik ben nog niet met het planten begonnen. Ik wou alle planten (de twee dozen) in een stukje grond van 400cm op 375 cm (oostelijk gericht op de straatkant, zon tot 14 uur (van oost tot zuid) en een beetje meer (toch is er schaduw van bomen op de stoep). De aarde is al jaren bedekt met grind (klein). Blijkbaar is de grindlaag niet te dik en niet te diep en zal ik deze weghalen met en schep.
De aarde is niet zwart. Moet de aarde verbeterd worden met compost of gewoon omgedraaid worden? De aarde is toch wat stug (na jaren dat ze niet bewerkt is)  Het beste zou zijn, gezien de voorgeschiedenis om gewoon die grond te vervangen. Deze grond heeft min of meer een straatfunctie gehad en op straat plant je zo maar niet...dat is in tuintermen 'dode grond'. 
Zal het zonnig genoeg zijn voor dit soort planten?
Zijn deze planten geschikt voor zo'n klein tuintje met zicht op straat? Tik op Google eens plant na plant in en zoek eens de plantafstand die  gewenst wordt. Zijn ze wel decoratief, wat de evolutie betreft vóór het bloeien en na het bloeien? Wat zal het uitzicht in de lente en in de winter geven? ...enkel de mirabilis lijkt mij geschikt voor jullie voortuintje omdat die in halfschaduw ook kunnen bloeien. Het beste is te zoeken naar planten die ook schaduw verdragen. Zijn de Liatris Spicata, Kniphofia Uvaria meer geschikt voor grotere (achter) tuinen? De andere soorten vragen zon en meer ruimte, vooral door de hoogte van de planten.  Natuurlijk hangt alles af van eigen smaak.  Het moet een mooie indruk maken, vooral op mijn schoonvader , hij is bang voor veranderingen, hij is 84 jaar oud. Desnoods een jaartje uitstellen...maar vooral goed voorbereiden.
Raad vragen in een tuincentrum lijkt mij de meest voor de hand liggende oplossing en zeker niet te vlug een aankoop doen. Eerst moet je alles goed afwegen.
Wij bevinden ons in de rand van de stad Brussel.
Dank u bijvoorbaat.

PS : aan de achterkant van ons huis hebben we ook een tuintje bekleed met kiezelstenen (met de tijd is de laag er wel dieper in de bodem begraven). Er zijn hoge muren en met de draaiende zon zijn de kanten van de muren niet heel lang blootgesteld aan de zon. (En één kant helemaal niet!).
Voor deze ruimte zou ik uitkijken naar klimplanten die de muren kunnen bekleden, rekening houdend dat ze ook schaduw moeten aankunnen.
Het ik natuurlijk zeer moeilijk om een concrete oplossing te geven als je maar een woordelijk beschrijving hebt.   Zoek op het internet of in de bibliotheek. De bollen die aangekocht zijn kan je aan iemand geven als geschenk.  Ik wens je veel succes.
_______________________________________________________

De gewone vuilere lucht inademen en terug in het
gewone ritme geraken is lastig. Gelukkig is de
eerste dag een zondag en ik ben tevreden opnieuw
in eigen bed te slapen. Ook in de tuin valt het
mee. De mol heeft de rij waar pastinaak aan het
kiemen is ernstig opgestoken. Voor de rest deed
mijn buurman schitterend werk. Al die angstjes,
om toch maar niet met vrouwtje mee op reis te
moeten en lekker in eigen tuin te kunnen blijven, blijken achterachteraf pure drogredenen
te zijn omdat ik met de jaren wat 'hok-vaster'
geworden ben. Gelukkig is de drang om samen te
zijn sterker dan deze om toch maar thuis te blijven. Het is altijd hetzelfde liedje...en ik geniet en
deze keer des te meer.  Het gezelschap was homogeen
 en ongelooflijk fijn. Ik zoek bij voorkeur jonge springers op die niet op hun tong zijn gevallen en tegen een stoot kunnen maar ook enkele oude krakers waren best te genieten, spijtig geraken
die bij velt meer en meer in de meerderheid. 
Er staat mij een zeer drukke week op te wachten. En....het is verdraaid zwaar om opnieuw in het
gewone ritme te komen.
 
Er is in één week tijd kleur gekomen in de tuin. Enkele tulpen geven soms meer effect dan hele bedden. De kouerige ijssla wordt verlost van dat tunnelgedoen en de hele tuin ligt
wit gespikkeld van de pruimenbloesems. De gele mosterd is, die juist vóór de reis is gezaaid staat boven en de  
mol is enkel
te keer gegaan in de pastinaakrij. Mijn eerste werk was om die plat te trappen en dan afwachten of de groei  
niet zal stoppen.
De salade in de miniserre is oogstklaar in een week tijd. De prei komt stilaan boven. en het gras is hoognodig gemaaid. Een mens zou op zulke momenten 10 handen en evenredige energie willen hebben maar je bent moe. Het enige wapen da je hebt is geduld hebben. Het neemt allemaal niet .                                             
zo'n vaart dat je er ingroeit. Toch zijn sommige borders zo dichtgegroeid dat ze op een
wildernis gelijken. Aan de vijver  is duidelijk te zien dat hij de nodige contrôle niet heeft gehad. Het is leuk om op een zondagmorgen blaadjes te vissen
met je schepnetje.  En je onmiddelijk aan het desolate ruige gebied van Dartmoor vol rust en souvenirs aan Cherlock Holmes.
En zo smelt je verlangen om erin te vliegen, als sneeuw voor de zon. Ik ben naar de PC teruggekeerd om de foto's van de reis te selecteren op kwaliteit. Er zullen er niet zoveel overblijven. Het wordt tijd om een nieuw aparaat aan te schaffen en de tuin nog meer arbeidsarm te maken.

Een week nadat de verteerde materie werd uitgestrooid over onze gazon, heb ik gisteren, voor de eerste keer dit jaar, het gras gemaaid.
Ik bestelde ook twee jonge kippen die nu schuchter en schuw hun domein verkennen. De eerste twee dagen bleven ze in eenhoekje van het hok zitten, heel dicht op elkaar. De oude kip bleef 's avonds bijzonder lang buiten.
De overblijvende oudere kip is niet gesteld op hun komst. Bij de haan ligt dat toch heel anders.
De eerste maaibeurt stelt niet zoveel voor. Er komt amper één bak maaisel van. Wat ik vooral beoog is, de plaatsen waar het gras veel te hoog staat, in vergelijking met het andere, te niveleren zodat het verwilderde uitzicht verdwiijnt.
Het gras van die eerste beurt is volledig voor de kippen.
Zo heb ik de nieuwkomers, voor het eerst groen zien pikken. De oude kip doet zo nu en dan een uitval alsof ze vreest, zelf niet meer voldoende voorraad te zullen hebben voor zichzelf. De haan laat haar matig begaan maar komt er tussen als ze te hardnekkig gaat aanvallen. 
Ik verkies het zwarte ras omdat ik daarmee betere legervaringen heb dan met de bruine. Onze kippen leggen zo goed als elke dag hun ei, uitgenomen in hartje winter. Dan durven ze al eens een dagje overslaan.  Toch duurt deze periode steeds maar een paar weken.

De aprilzon vroeg mij om onze kleine tuinbank terug te plaatsen.  Het plaatsen houdt niet zoveel in. Uit zijn bergplaats halen vraagt enig verplaatswerk want hij was overladen met rollen grondzeil en kartonnen dozen.
De eerste die ervan genoot was de poes.

Ik heb dan ook maar de terrastafel en de eerste stoelen buiten gehaald. 
Elk jaar is het wel even duwen en wringen, zeg maar foefelen, om de tafelpoten onder dat blad te krijgen. De vijzen passen niet meer zo perfect in de gaatjes en de vleugelmoertjes draaien niet meer echt soepel op de vijzen, zelfs met een beetje olie lukt het niet zonder tang.
Op het gras krijg je geen krassen op het blad. De tafel ziet er op het eerste zicht splinternieuw uit.
Toch gaat hij reeds 28 jaar mee.  Het goed onderhouden speelt hier de hoofdrol. Elk jaar,voor de winter, vooraleer op de zolder geborgen te worden, wordt hij gewreven en herschilderd. Alleen de  pootjes uit kunststof zijn één keer vervangen geweest.