ajuin

De cassisbes, in de volksmond ‘plamen of paters’ genaamd, leent zich uitstekend om op te leggen op alcohol. Ook voor confituur is het een hoogvlieger.

   Rode biet kan op verschillende manieren geserveerd en gegeten worden. Bij ons thuis eten we ze zowel rauw als gekookt.

De kunst bestaat erin om de min of meer aardesmaak die aanwezig kan zijn te elimineren of op zijn minst sterk te verminderen. Wij doen het gewoonlijk met toevoeging van appel.

- Rauw wordt de biet geschild en geraspt. Een appel wordt geraspt en er bij gemengd door goed te roeren.
- gekookt en afgekoeld: Eerst wordt de biet gewassen en ongeschild gekookt. Ik kook een gepelde ui, middendoor gesneden mee die ook  mee opgegeten kan worden of niet.
Eens de biet gaar gekookt is, laat je die afkoelen en kan je de pel er zo afvrijven. In plakjes of blokjes gesneden mengen wij de bietjes in een salade.
Soms worden ze in plakjes opgediend met een pittige vinaigrette naar eigen smaak.
-Warm opdienen: Dit is heel eenvoudig...je maakt de rode biet klaar zoals je gewoonlijk rode kool klaar maakt.

Ik zaai reeds enkele jaren  de de 'cylindra'. Die heeft een minimale aardesmaak en heeft het voordeel dat je daaruit kleine ronde plakjes kunt snijden (rondelletjes) wat aardig meegenomen is voor de presentatie en de bedeling. 

- Inleggen in azijn is een delicate aangelegenheid en vergt lang zoeken vooraleer je de smaak van alle huisgenoten kunt bevredigen. Het best is die te kopen en zoeken naar het merk dat het dichts de algemene goedkeuring meedraagt.

Je kan ook op internet op zoek gaan naar recepten. Ik heb er eentje uitgepikt maar er zijn er veel meer hoor.

Rode biet met mierikswortel

• 300 g gekookte rode biet
• 1 mierikswortel (vers of reeds geraspt uit een potje)
• zout & peper
• 1 el suiker

1.      Rasp de rode biet.

2.      Vermeng met mierikswortel naar smaak, het mag vrij scherp smaken.

3.      Breng op smaak met zout, peper en suiker.

4.      Lekker met koude vis, koud vlees, koude kip.

Ik wens je smakelijk eten. 

De courgettes en de komkommers beginnen vruchten te geven.

 Eens ze in volle groei komen en ze over genoeg vocht beschikken kan je bijna elke dag één vrucht per plant oogsten. Daarom staat er bij iedere plant een pot in de grond.Het komt er dus op aan dat je bij droog weer regelmatig water geeft.



Ik laat de vrucht niet langer worden dan +/- 20cm.  Laat je er per ongeluk één door groeien tot monstergrootte dan kan je die in de soep verwerken. Maar dan valt de opbrengst stil.  Als je dat voor hebt zoek je het best of er zich op de plant, onder het bladerdek geen reus aan het ontwikkelen is. Sommige rassen hebben een heel dicht bladerdek. 


Ik laat de vrucht niet langer worden dan +/- 20cm.  Laat je er per ongeluk één door groeien tot monstergrootte dan kan je die in de soep verwerken. Maar dan valt de opbrengst stil.  Als je dat voor hebt zoek je het best of er zich op de plant, onder het bladerdek geen reus aan het ontwikkelen is. Sommige rassen hebben een heel dicht bladerdek. 


Ik laat de vrucht niet langer worden dan +/- 20cm.  Laat je er per ongeluk één door groeien tot monstergrootte dan kan je die in de soep verwerken. Maar dan valt de opbrengst stil.  Als je dat voor hebt zoek je het best of er zich op de plant, onder het bladerdek geen reus aan het ontwikkelen is. Sommige rassen hebben een heel dicht bladerdek.

Wat ook gebeurt, is dat de bloem heel rap opdroogt van als de vrucht nog behoorlijk klein is.  Ook dan, bij een niet normale vorm knip ik de vrucht er vlug uit.  

De rode bieten oogsten om later nog een laatste rij prei te planten.


Deze cylidra is heel begin maart vooraf gezaaid in potjes in de serre om veel later te worden uitgeplant.


In vier maanden heb je dus geen al te grote maar des te lekkerder vruchten.


Ik heb er nu opnieuw gezaaid en die hebben welgeteld ook vier maanden. Wil je ze groter hebben dan zaaie je ze in de plaats van 1juli, rond 1 juni.


De hoeveelheid is beperkt. Die eerste oogst gebruikt moeder de vrouw gedeeltelijk om op te leggen in bokalen.  

Ik kreeg opnieuw een mail binnen ….

ik heb vraagjes:
-hoe vaak geef je in deze warme periode je tomaten water : elke dag?
-welke groenten geef je water? ik dacht: tomaten, pompoenen en selder; de rest ( sla, broccoli, ajuin, aardappelen ) niet 
-is het beter 's morgens of 's avonds water te geven? ik dacht 's morgens...
 groetjes en bedankt op voorhand.

- Tomaten krijgen in de serre, bij zeer warm, warm of fris weer, om de twee dagen water in de pot aan hun voet.

- Bij zeer warm weer krijgen de courgettes en de pompoenen om de twee dagen water. Komkommer in de serre krijgt elke dag een dubbele portie water.

- Op onze vochthoudende poldergrond  krijgt selder nooit water.  Dat kan heel anders liggen bij zandgrond. Een goed middel om ook daar het water geven overbodig te maken is mulchen na een stevige regenvlaag.  Je kan ook ’s avonds de grond goed nat maken, dat ‘s morgens herhalen en afdekken met een laag mulch.

- Bij normaal weer is het inderdaad altijd beter om ’s morgens te begieten. Bij heel warm weer maakt dat in feite niet veel uit en mag je ook ’s avonds begieten.

De grote vakantie is in zicht. Ik zal me opnieuw wat meer kunnen toeleggen op mijn moestuin.  Het zal niet meer beperkt zijn tot zo nu en dan een tussendoortje van een kwartier.
‘KiS’ t.t.z. ‘Kleur in Stalhille’  gaat vandaag van start.  Het is een kleinschalig project dat elk jaar plaats heeft is ons kleine polderdorp. Vroeger werkten enkel kunstenaars daaraan mee maar sedert vorig jaar  ben ik alleen komen te staan na een jarenlange goede samenwerking met een groepje van zes. Gaande weg, door allerhande omstandigheden zijn we geslonken tot twee. Dan ben ik gaan aankloppen bij de cultuurrraad waar ik onmiddelijk gehoor vond. Nu ligt de nadruk op de schitterende en kleurrijke medewerking van onze plaatselijke dorpsschool.

Hieronder krijg je een voorproefje.  


Op de twee uiteinden van onze hoofdstraat, telkens aan de expresweg naar de kust staat een eigen aankondiging naast de het oficiele uithangbord van 'Groot Jabbeke'. 


Grote maar ook kleinere panelen op de muren brengen gedurende de zomermaanden kleur in ons dorpje.



Omdat ook Stalhille evolueert en er nieuwbouw komt waar vroeger muren beschikbaar waren voor ons project zijn we genoodzaakt geweest om houten wanden te plaatsen in de natuur op de rand van de dorpskern. 
Een twintigtal grote panelen plus een hondrtal kleine paneeltjes van de schooljeugd fleuren het geheel op en dit tot ongeveer half oktober.

Het voortbestaan van van 'KiS' danken we aan de stevige ondersteuning van het bestuur, de Cultuurraad en de technische dienst van de gemeente Jabbeke.  

De erwtenkooi ligt te wachten op berging.

De twee stroken waar de erwten groeiden wordt klaar gemaakt voor een volgende teelt.


Bij mooi weer wordt vóór dag en dauw water gegoten over de jonge prei. Zo wordt het hart volgegoten zodat de preivlieg daat haar eitjes niet kan leggen.
Als je dat bij iedere zonnige dag toepast dan dan is dat een zeer doeltreffend middel tegen de plaag.

Het is tijd dat de erwten uit het tuinbeeld verdwijnen.  Bij de eindpluk wordt de hele plant verwijderd.

Dan is plots de kooi leeg. Het verlezen duurt bij peulerwten over het algemeen even lang als het plukken.


Wat er overblijft is een hoopje leeg groen dat naar de composthoop wordt verwezen. 


De hoeveelheid bij die laatste pluk is bijlange niet zo groot als bij het twee vorige keren plukken. 

Eerst worden de peulen verlezen en dan volgen die erwten die enkel nog in aanmerking komen als doperwt.
 

En tenslotte komen de doperwten aan de beurt. Daar is de grootte van de erwtjes nogal verschillend. Toch hebben ze enorm gesmaakt omwille van de absolute versheid.

De peultjes  komen een latere datum op het menu. De opbrengst lag eerder aan de lage kant omwille van de heel korte peulen. Er zijn 1/3 minder porties dan vorige jaren.

Alles staat op zijn plaats te groeien en te bloeien of is klaar om geoogst te worden. Nu kan ik voor de netheid van de tuin zorgen maar alles tussen alle andere bezigheden door.  Ik noem dat ‘ verloren kwartiertjes benutten’.


Dit hier is een klein paadje aan de achterkant van de serre dat stilaan aan het vervuilen is.


Een paar minuutjes kappen en de zon doet haar verschroeiend werk.

Dan  wordt de oostindische kers wat ingeperkt en geleid. Die moet in de hoogte en niet in de breedte uitgroeien. Omdat alles van vorig jaar klaar staat duurt dat alles samen ook maar een zevental minuutjes. 


Alles samenharken en rond de courgettes deponeren duurt nog enkele minuutjes. Bij zonnig weer pak ik zo nu en dan een klein stukje aan.  Zo verlies ik geen tijd en de tuin krijgt niet de kans om te vervuilen.
Ook bij regenweer ga ik zo te werk maar dan duurt het een beetje langer en moet het frequenter aangepakt worden. Ook kan je het maar niet ergens deponeren tussen de groenten maar moet het naar de composthoop omdat er geen zaadkoppen  tussen zitten. Alleen als je te lang wacht krijg je zaadvorming en moet het naar de gewone verteerhoop. 

Morgen 23-06-10 start hier de 12^de ‘Kleur in Stalhille’ ‘KiS’.  Dit is een jaarlijks kleinschalig project waar we grote en kleine geschilderde panelen in het dorp hangen.  Die blijven dan hangen tot half oktober.

 Daardoor heb ik de laatste week vóór de start weinig tijd om in de tuin te werken.
Ik had mijn handen vol met het maken van twee nieuwe aankondigingspanelen die gelukkig buiten konden worden vernist .


De gladiolen hadden een wiedbeurt hard nodig.

 De look stond zowiezo nog vuiler. Juist vóór het middageten had ik een kwartiertje vrij en dat leek juist van pas. Toenik de tweede en laatste emmer onkruid bij de kippen over de draad kieperde hoorde ik roepen...'komen eten'...


Normaal gezien zou ik hier nu moeten kunnen mulchen maar het aanhoudend eerder droge weer hier in de kuststreek zorgt ervoor dat ik dit jaar tot nu toe over veel te weinig mulch kan beschikken. 

Zondag waren er de rozenfeesten in het ‘Vrijbroekpark’ in Mechelen. Mijn vrouw en ik hebben mee genoten samen met honderden mensen.  Geniet ook eventjes met ons mee.


Een eerste zicht op de tuin bij onze aankomst.


De verscheidenheid is groot. 


De regen kan spelbreker zijn en sommige rozen, zoals deze hier,  hebben er fel onder geleden.


Een monument van een roos.

  Als een koningin in roze gewaad staat ook deze te pronken. 


Ook hier laat de regen sporen na en het lijkt erop alsof ze hier een processie vewachten. In elk geval hebben er, dit weekend,  veel voeten en voetjes over dit tapijt gewandeld.


Andere soorten moeten nog in volle bloei komen. Die wachten misschien op de volle zon.


Rozen op stam vind je verspreid hier en daar het park door. 


Dit is natuurlijk maar een heel klein voorsmaakje dat ik jullie wil meegeven. 
Bij alle soorten is netjes de naam vermeld.
Naast de rozentuin is er nog zoveel meer om van te genieten in wat de Mechelaars zelf de mooiste plaats van hun stad noemen...het Vrijbroekpark.