Dinsdag, 10 oktober 2006

Vandaag is Laathi jarig!

Zondagavond kwamen Laathi, Mare en ik, samen voor een gezellig etentje in de Wilde Vespers. Het was al weer een tijdje geleden dat we elkaar nog eens zagen. Het werd super gezellig en natuurlijk waren Mare en ik niet vergeten dat Laathi de volgende dag (vandaag dus) jarig was! Kijken jullie mee naar enkele mooie momenten?

Laathi was dolblij met al haar cadeautjes.


Vooral deze twee kapstokken vielen zeer in de smaak!


Van smaak gesproken ...


Natuurlijk hebben we veel over Daisy gesproken.
Laathi had mooie afdrukken voor mij bij als blijvende herinnering ...


Ze had voor Mare en mij ook een prachtige afdruk bij van één van haar mooie foto's.


Mare schreef een persoonlijk gedicht voor Laathi, vol met humor en vriendschap.


En het genieten ging door ...



en door ...





Nog een foto voor het huiswaarts keren ...


en een dikke zoen!

Willen jullie Laathi ook gelukwensen,
bezoek dan haar blogje!

Deze voormiddag was Nest al op bezoek. Het was toch weer even schrikken toen hij zo plotseling naast Dréke stond. Even dacht ik ...
Het is verkiezingsdag in België dus zijn we onze stem gaan uitbrengen. Daarna even bij paps en Utta langs geweest voor een korte wandeling. Het is dan ook een stralende herfstdag!

Samen met Utta


Dréke met zijn baasje.

Even laten weten hoe het met me is. Dat is wel het minste dat ik kan doen na zovele blijken van medeleven. Het gaat al beter. Er vloeien geregeld nog tranen, op onverwachte momenten, als ik een plaatsje zie waar zij altijd lag, als ik Dréke eten geef, als ik in de ochtend wakker word, of zomaar gewoon bij een gedachte ... 

Ik heb veel steun aan Dréke, de lieverd en aan Nest, de kater van de buren. Heel vreemd, hij woont al enkele maanden naast ons maar zelf had ik hem nooit eerder gezien. Vorige vrijdag zat hij hier plots in huis met Dréke te spelen terwijl Daisy rustig op haar stoel lag te slapen. Het is alsof Daisy daarboven al over ons waakt want dezelfde avond dat we haar begroeven kwam Nest ongemerkt met Dréke naar binnen. Hij lag op Daisy's stoel, speelde met haar touw, het was zo vreemd ... temeer omdat ze zo erg op elkaar gelijken. Nest is nog maar een maand of 7 en zal nog groeien maar nu heeft hij dezelfde grootte als Daisy. Ook gisteren en vandaag is hij ons 's avonds een paar uurtjes komen bezoeken. Nest is een echte knuffelbeer, hij is hartveroverend. Wat vreemd dat hij net nu, rond het heengaan van Daisy zo plots in ons leven verschenen is. Ik hoorde van de buurvrouw dat hij weldra zal gecastreerd worden en ze weet nu dat als Nest niet thuis is, hij wellicht bij ons zal zitten. Met Dréke gaat het nog een beetje stroef, Nest vertrouwt Dréke nog niet goed en als die speels korter bijkomt haalt hij soms naar hem uit. Maar nadat hij het hart van Daisy met zoveel geduld wist te veroveren, ben ik er zeker van dat ook zij de beste vrienden zullen worden. Heerlijk voor Dréke dat als hij buiten in de tuin komt weer altijd een vriendje in de buurt zal hebben. Nest zit immers altijd in de bomen die onze huizen van elkaar scheiden.

Bedankt, lieve Daisy, om Nest in ons leven te brengen. Het verzacht de pijn voor ons allen een heel klein beetje, al zullen we je nooit vergeten.

Voor mijn lieve knuffelbeertje Dré, bracht ik vandaag een nieuwe grote beer mee. Zijn oude was na 2 jaar totaal versleten. In Daisy's zeteltje poseert de lieverd gewillig voor de camera.

Lieve vrienden, bedankt voor jullie hartverwarmende steun.


Fotobewerking: Ann

Het geschenk van een poes bevat vele jaren vriendschap
of maar een hele korte tijd.
Maar of het nu lang of kort is,
haar leven zal het jouwe veranderen
en een blijvend verdriet achterlaten
wanneer zij vertrekt ...
en een blijvende dankbaarheid.

Vaarwel, lieve Daisy ...
Waak over mij, van daarginds, over de regenboogbrug.

Afscheid van mijn lieve Daisy 18u00 Ik wou zonet mijn post uithalen en zag een groot stuk witte plastiek liggen met daartussen ... mijn lieve Daisy. Ze heeft blijkbaar een klap van een auto gekregen en is niet meer. Ik heb haar rond 15u00 buiten gelaten in de tuin. Ze was 's middags ook even buiten geweest, haar vriendje Nest van de buren was er ook. Maar toen ik met Dréke op de arm in de hall stond zag ik haar door het raam naast de brievenbus zitten. Ik tikte tegen de ruit en ze zag ons. In een wip zat ze op het vensterraam. Ik deed het licht in de hall aan zodat zij ons beter kon zien en Daisy en Dréke snuffelden tegen de ruit aan elkaar.  Ik deed de voordeur open en zij kwam piepen terwijl ze op de smalle vensterbank balanceerde. Ik bedacht nog wat een leuke foto dat zou geven, vooral haar uitdrukking, zo van "hé wat doe jij daar!". Ze sprong er af en kwam binnen om nog een beetje te slapen. Rond drie uur liet ik haar en Dréke weer in de tuin. Nest was er ook en ik liet Daisy buiten bij haar vriendje. Dat was de laatste keer dat ik haar zag. Ik wou haar vanavond extra verwennen omdat het werelddierendag is maar nu is ze dood.   Het is raar, ik heb het vanmiddag nog gedacht, al zo vaak trouwens, dat ik haar niet lang bij me zou hebben en dat dit zou gebeuren. Ik heb zo een verdriet. In de voormiddag hebben we nog heerlijk geknuffeld.   Toen ik rond 16u00 vertrok met de wagen zag ik dat stuk plastiek liggen en dacht nog, wat ligt dat daar ... Ik had haar nog staan roepen voor ik in de wagen stapte omdat ik dacht ze misschien liever binnen zou zijn ...   Toch ben ik opgelucht dat ze hier is, beter dan dagen lang wachten en niet weten wat haar overkomen is. Dankbaar ook, omdat iemand haar aan de kant legde en haar bedekte, zodat ze droog bleef en geen tientallen wagens haar overreden ... Ik zie dat er bloed uit haar bekje kwam, voor de rest is ze mooi. Mijn mooie zwarte Daisy.   Viva   Daisy, zo prachtig ... vorige vrijdag.

19u00 We hebben Daisy begraven. Onder de boom naast het tuinhuis waar ze nu precies 1 jaar geleden kwam wonen kreeg ze haar laatste rustplaats. Het regende zachtjes. Dréke en Nest waren er bij en begrepen niet goed waarom Daisy daar zo levenloos en stil lag. Ze snuffelden voorzichtig aan haar. Ik heb haar nog even gestreeld en afscheid genomen.

Vorig jaar oktober ... Ze was schuw en ik kreeg zelden of nooit een glimp van haar te zien. Maar elke dag was het eten dat ik klaarzette weg. In april toen ze haar kittens kreeg, kon ik haar vangen en bracht ik haar met haar kroost naar Bieke, in het babypoezenasiel. Bij Bieke kreeg deze half wilde zwerfkat terug vertrouwen in de mens. Al haar kittens kregen een goede thuis en Daisy zelf werd gesteriliseerd. Ze was nog heel jong, ongeveer een jaar schatte de dierenarts. Ik adopteerde haar en sinds begin juni hoorde ze bij ons gezin. Van het allereerste begin had ze een speciaal plekje in mijn hart, al van toen ik haar voor het eerst in mijn tuinhuis opmerkte. Ik ben een "hondenmens", zoals men dat noemt maar zij raakte mij. Zij was voor mij zeer speciaal en nog elke dag groeide de band tussen ons steeds inniger. Rust zacht, lieve Daisy ...

Lees het hele verhaal van Daisy: klik hier

Fotobewerking: Viva

Toen ik vanavond Dréke ging ophalen bij Utta, hebben we bij de avondzon nog een paar foto's genomen.



Een mooie afsluiter van een prachtige maand september!

Bedankt, Ann, voor deze prachtige animatie van Dréke en Daisy!

https://blog.seniorennet.be/ann/

Toen ik een uurtje geleden beneden hoorde hoe Dréke en Daisy weer door het huis aan het hollen waren, ging ik lachend naar onder. Groot was mijn verbazing toen ik Daisy op haar vertrouwde stoel rustig zag liggen slapen. Toch kwamen mij een witte hond en een zwarte kat voorbij gerend :? Nochtans had ik niets gedronken
Het was Daisy's jonge vriendje van de buren! "Nest" is zijn naam. Daisy en Nest spelen wat af te samen, het is een lust voor het oog om die capriolen af te zien. Maar nu maakt hij het toch echt te bont! Meneer komt zo maar binnen en doet alsof hij thuis is! Dréke vond het best ok, weer een speelvriendje bij ... Voor mij was het echter iets te veel van het goede, hij heeft een goede thuis en wordt in de watten gelegd, dus buiten spelen, a.u.b.!!
Daisy vertrekt vaak in de late uurtjes en komt pas 's morgens weer thuis. Dan gaat ze de bloemetjes buiten zetten samen met haar vriendje en nog een paar andere katten uit de buurt. In de dag ligt ze gewoonlijk op de beste plaatsjes in het huis te slapen. Gelukkig is Daisy gesteriliseerd en hoef ik me geen zorgen te maken!

Daisy en haar jonge vriend Nest ...


Daisy

Ons Daisy vindt het zalig om op de brede vensterbanken te zitten dromen ...

Gisteren ging ik op stap met Sjoeke en Ninne. Ik had een paar laarsjes op het oog en daar twee blogvriendinnen daar niet ver vandaan wonen, spraken we in de winkel af. Het was een klein excuus om Sjoeke, die pas jarig was, eens in de watten te leggen. Ninne en ik kochtten voor haar een lieve, zachte knuffelbeer, die spontaan ViNi (VIva en NInne) werd gedoopt. We zijn daarna lekker gaan eten in het Brouwershof in Haacht en hebben nog uren getaterd en gelachen. Natuurlijk werden ook de nodige fotootjes genomen!

Sjoeke (Madammeke) en Ninne (Wouninne)


Twee pittige dames!


Met stijl ...




Aan het Brouwershof te Haacht


Een stralende Sjoeke neemt haar cadeautje in ontvangst.


Wat een schatje!





We willen allemaal wel eens op de foto met ViNi ...




Sjoeke liet ons een glimp zien van een ander cadeautje
Mooi!


Het was een fijne dag!




Morgen, woensdag ben ik op Madammeke's blogje te gast.
Zeker gaan kijken als je iets meer over mij te weten wil komen )
https://blog.seniorennet.be/madammeke

Bij kapster Nelly stal Dréke vandaag weer alle harten.
Geen mooier pluchen beertje!



Daisy verzorgt haar eigen kapsel.
Zij is een echte dame ...
Zonder enige moeite, imiteert ze vol gratie, de pose op de foto naast haar

Ik wens haar een heerlijke verjaardag toe, vol verrassingen ... en natuurlijk ook heel veel vreugde en geluk in haar nieuwe levensjaar!

Jullie kunnen haar feliciteren via haar blogjes:
Sjoeke & Madammeke

Wat een nazomer! In de namiddag trok ik samen met Utta en Dréke even de velden in. Honderden rijen bomen met rijpe vruchten, zo ziet het Hageland er dezer dagen uit. We bezochten even verder op de straat ook één van de wijngaarden die voor de lekkere Hagelandse wijn zorgt. Waar we bang voor waren, na een koude, gure en natte maand augustus met de nodige hagelbuien, werd bewaarheid. De witte druiven waren veel kleiner dan vorig jaar al zijn ze wel lekker. De blauwe druiven die we zagen waren zelfs verdroogd en verrot ... Gelukkig is er heel wat gered door de overheerlijke septemberzon.

Wat een heerlijke nazomerdag! Samen met Dréke en Utta reed ik even de heuvel op om te genieten van het wijdse uitzicht.

Deze foto nam ik vandaag van paps en Dréke. Die twee zijn gek op elkaar!
Om mijn vader eens in de bloemetjes te zetten hier op mijn blogje, plaats ik hier ook het ludieke gedichtje dat ik een paar jaar geleden voor hem maakte. Paps werd geboren op 29 december 1929 en wordt dit jaar 77 jaar jong!

Mijn vader

Ik wil je over mijn vader vertellen

Een zeer bijzonder man

Je mag hem alle vragen stellen

Er is niets dat hij niet kan

Timmeren, boren, zagen en plakken

Tekenen, schilderen, verven en lakken

Graven en planten en wieden en hakken

Afwassen, stofzuigen, koken en bakken

Hij poetst het huis tot dat het blinkt

Hij speelt muziek, hij danst en zingt

Hij schrijft en rijmt tot dat het klinkt

En toch staan alle mensen raar te kijken

Als ze zien dat mijn vader ook kan strijken

Zijn dochter en oogappel, Viva

Vandaag, 9 september 2006, heeft Shelly, na 15 mooie jaren, met heel veel pijn in het hart, afscheid moeten nemen van haar lieve, trouwe viervoeter (Shelly). Ik wens haar heel veel sterkte toe. Jullie kunnen haar ook een woordje van troost zenden via haar blogje: