Studenten van vroeger waren nog lange tijd groen achter hun oren. Ontmaagding op 25 jaar was toen heel normaal. Nonnen en paters zeiden immers dat we ons lichaampje alleen maar mochten schenken aan de Ware Jacob... En dan maar afwachten wanneer die ons pad zou kruisen.

Professor Nuttin  was de favoriete prof van vele studenten. Toen zijn lessen over 'seksualiteit' gingen, waren er géén brossers. De hele aula was tot aan het plafond gevuld. Want iedereen was er gretig op uit om over seks te horen vertellen... met rode oortjes en blozende wangetjes.

Nuttin sprak over de seksuele behoefte als 'een drang die gericht is op lichamelijk contact met individuen van dezelfde soort'. Het woord 'drang' vond ik prachtig, het had iets dierlijks, iets wilds, iets onbeheersbaars. En het woord 'soort' impliceerde al dat er perversies konden bestaan, of andere zorgelijke afwijkingen.

De prof vervolgde: 'De seksuele bevrediging veronderstelt een intiem contact met een ander mens, en gaat gepaard met een intens gevoel van lust, een intens genotsgevoel, een lustbeleving, die ons hele biologisch wezen doet ontplooiien. In geen andere lichamelijke ervaring ondervindt de mens een zulkdanig gevoel van expansie en volkomenheid. Daarom is er een zeer nauwe band tussen de seksuele behoefte en de behoefte tot zelfverwezenlijking. Het genot verbonden aan de bevrediging vertoont een graad van geheimzinnigheid, beroering en complexiteit evenredig aan het mysterie van het lichaam en de geïncarneerde persoonlijkheid zelf'.

Dit laatste bracht de prof in verband met het lichaam van de partner, 'het lichaam van de andere is niet te scheiden van zijn totale persoonlijkheid'... 'De seksuele vereniging is uiteindelijk een behoefte aan vitale ontplooiing en levensvolheid. De vrees voor seksuele impotentie is daarom diep kwetsend voor het Ik. Seksualiteit wint aan psychologische rijkdom als ze geïntegreerd wordt in de grote behoefte aan psycho-sociaal contact met een geliefd persoon...'

De studenten begonnen zenuwachtig te worden, ze zaten ontgoocheld te wachten op pikante verhaaltjes of op seksuele voorlichting die ze thuis nooit gekregen hadden. In plaats daarvan stond er een poëtische prof een dichterlijke uiteenzetting te geven over 'de seksuele behoefte'...

Er is een plekje in mijn tuin waar ik wel honderd jaar kan worden. Ik noem het 'mijn prieeltje'. Als ik er zit te mijmeren staat de tijd stil en stopt de aarde met ronddraaien. Het is een lommerrijk hoekje waar je met een lekker drankje weer helemaal tot jezelf kan komen. Bomen en struiken werpen een donkere schaduw over mijn 'holletje' dat helemaal omringd is door het gebladerte van laurierbomen. De zon kan er niet bij met haar hete stralen.

Mijn tuin is een wildernis. Hij is nu zomer-rijp. Ik laat  de natuur haar gang gaan. Lange grassprieten slingeren rond mijn benen als ik me een weg baan naar mijn prieeltje. Dan zie ik wilde bloemen in allerlei kleuren. De bloemenpracht wordt afgewisseld met wispelturige grassoorten die ongeremd met hun stengels naar de lucht reiken. Zelfs de netels passen harmonieus in de wildgroei. Ik zie ook waterjuffertjes en libelletjes zwierig heen en weer vliegen. En witte fladdervlindertjes die met elkaar flikflooien. En kikkertjes die regelrecht van de waterrand op een waterlelie springen.

Ik zei dus dat mijn tuin een wildernis is. Geen gesnoei, geen grasmaaier die met het geluid van een straaljager alle grassprietjes vernietigt. Neen, geen kunstmatige ingrepen. Mijn buren klagen ook niet over de lange afhangende takken van mijn bomen over hun tuin, ze zeggen niets over mijn uitbundige struikgewas dat tot ver door de omheiningsdraad gegroeid is. En de blaadjes van mijn lauriers mogen hun gladgestreken gazonnetjes ook nog strelen.

Mijn tekst van gisteren is nog niet afgekoeld of ik heb alweer iets te vertellen over kinderrijke gezinnen. Een actueel nieuwtje: "Kinderbijslag blijft nog drie jaar ongewijzigd". Er verandert dus niets. De Vlaamse onderhandelaars gaan pas in 2017 hun nieuwe bevoegdheden concrete vorm geven.

Toch was er een paar dagen geleden sprake van een hervorming van het systeem van kinderbijslag, om te komen tot een gelijke kinderbijslag voor elk kind. Het huidige systeem is progressief: het minst (90 euro) voor het eerste kind, en het meest (249 euro) voor het derde kind en voor elk volgend kind.

Vanaf het derde kind begint de hoorn des overvloeds dus op volle toeren te draaien. Voor welke gezinnen? Welke gezinnen hebben doorgaans 3 of meer kinderen? Juist!

Hoe komt het toch dat onze verse medemensen hier zo goed de weg kennen naar het geld? België, zo klein als een muizenkeuteltje, maar met de uitbundige gulheid van een sinterklaas, stippelt die weg zélf uit voor migranten die in hun thuisland over het bestaan gehoord hebben van België, het Beloofde Land.

Het zijn onze eigen beleidsmensen die het welzijn betrachten van zoveel mogelijk nieuwelingen. "Welkom iedereen" staat er geschreven op alle grenspalen rondom ons land.

Begin 2010 besloot de overheid om 'Vlaamse inburgeringspakketten' te gaan verspreiden in de landen waar de meeste migranten vandaan komen. Zo konden buitenlanders zich in hun thuisland al voorbereiden op hun integratie in Vlaanderen. Waarom hen niet ineens allemaal met een taxi gaan ophalen en hen hier installeren?!

In 1999 publiceerde PRIC (Provinciaal Integratiecentrum) een brochure 'Wegwijs in België', een praktische gids voor nieuwe Limburgers. Opgepast lezer, die 'nieuwe Limburgers' zijn vermomde migranten die niét in België geboren zijn, maar halverwege hun leven besloten hebben om hier aan te schuiven aan de rijkgevulde maatschappelijke tafel. De brochure 'Wegwijs in België' begint met een wereldvreemde inleiding: "Wie naar een ander land emigreert, wil graag snel vertrouwd geraken met de andere leefgewoonten, met het aanbod aan voorzieningen en met de regels die de samenleving ordenen"... Ja, ja, daar zitten die gasten echt naar uit te kijken.

Doelstellingen en activiteiten van PRIC (gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap!) getuigen van een 'belangeloze' behartiging en bekommernis om 'de migrant'. Zoveel Samaritaanse goedheid ben ik nergens zo edelmoedig tegengekomen als in de brochure 'Wegwijs in België'. Het grenst aan zelfachterstelling, aan zelfverloochening. Het aast op een "open Limburgse samenleving met respect voor ieders identiteit en cultuur, volwaardig burgerschap en inspraak en participatie, menselijke opvang en begeleiding van allochtonen, vluchtelingen en woonwagenbewoners". Nieuwkomerscursussen werden georganiseerd om de introductie van migranten in onze samenleving te stimuleren... En nog andere aanbiedingen om het de nieuwkomers zo comfortabel mogelijk te maken in hun nieuwe omgeving, zodat ze niet van de stress ineen verschrompelen of wegkrimpen van verwaarlozing.  

Dan zijn er ook nog de Migrantendiensten van de OCMW's die zich uitsloven voor het welzijn van 'de migrant'. Op zulke diensten, ten dienste van de migrant, werken hoofdzakelijk vrouwen, die zich het lot van de verschoppelingen van onze maatschappij persoonlijk aantrekken. Zij steunen en pleiten voor de migrant, en als allochtone scholieren hun beklag komen maken over de school, krijgen ze steevast gelijk van die vrouwen. Migrantendiensten die het gezag van de scholen ondermijnen!!!

Gelezen op de rilatineblog van apotheker Fernand Haesbrouck  https://blog.seniorennet.be/rilatine : Je kind vertellen dat er iets mis is met zijn hersenen - je hebt adhd - is niet wetenschappelijk onderbouwd en derhalve onaanvaardbaar.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3687770/2014/07/11/Stop-met-kinderen-ritalin-voorschrijven.dhtml

In het prille begin van mijn blogbestaan kwam geen kat kijken naar wat ik te vertellen had. Toén had ik de kans om ongegeneerd en schromeloos te schrijven over wat ik wou, en daarbij alle regels van fatsoen overtredend, geen haan die ernaar zou kraaien. Maar ik greep mijn kans niet, ik bleef braaf schrijven over brave belevenissen. Tot ik op een dag besloot om mijn artikels over een andere boeg te gooien. Mijn teksten moesten pikanter worden, smeuiiger, meer waarheidsgetrouw. De mensen die me vroeger dwarsboomden, mocht ik niet meer ontzien. Gedaan met rond de pot te draaien.

Mijn voorzichtige blog kreeg stilaan een andere wending... Tot ik op een dag een stapje te ver ging met de gewaagde titel: 'Haatprozaïsch Tussendoortje'... Doink!!! Het ging over werkloze allochtonen, waarbij ik me afvroeg: "Hoe komt het toch dat er zoveel allochtone werklozen zijn?". De inhoud van mijn artikel strookte met de realiteit, maar de titel was een klinkende miskleun van jewelste die niet meer te herstellen was. Ik vergaloppeerde me al, nog voor het verhaal goed en wel begonnen was. Een betere titel ware geweest: "Er was eens...". Dan was er niemand over gestruikeld, dan had ik niet de hele tekst moeten herzien om allochtonen in een gunstiger daglicht te stellen.

Mijn 'racistisch getint' berichtje heb ik niét verwijderd, ik heb het gewoon in een andere vorm gegoten ("mijn mening is... mijn ervaring is..."). Een herziening is altijd jammer, de eerste impulsieve zinnen moeten hun creatieve karakter kunnen behouden. Dat is ook zo gebeurd met de koran, die is toch ook profetisch neergepend en nooit meer gewijzigd. Waarom is een herziening van de koran niet nodig? IK doe mijn best en corrigeer. En de profeet hoeft dat niét te doen?!

Ik vraag me af waarom er geen blogmaster toezicht hield toen de Koran opgesteld werd. In die openbaringen staan er heel wat meer uitspraken waarover gestruikeld kan worden, die onaanvaardbaar zijn, die moordlustig en haatdragend zijn. Vergeleken met de koran zijn seniorennetblogs brave sprookjes.

11 juli, feest van de Vlaamse Gemeenschap.

Vlaming, kom in opstand, kom uit je schuilplaats. Klaag de Vlaamse discriminatie aan. Kom uit je nederige positie en meld je massaal aan bij het Centrum, met toeters, klaroengeschal, trompetten en tromgeroffel. Schud de detectives daar wakker, overrompel hen met verhalen over de bevoorrechting van allochtonen in het onderwijs en in de maatschappij. Kom op voor je éigen rechten!

Vlamingen zijn éérsterangsburgers die fier met opgeheven hoofd de ereplaats in de loge van de Vlaamse samenleving verdienen, de meest exclusieve plaats waar ze recht op hebben! Schud die typisch-Vlaamse nederigheid van je schouders, wacht niet op gunsten in onderdanige bescheidenheid, wees alert voor onderdrukking en achterstelling, verloochen jezelf niet, verloochen je eigenheden niet, verscherp je vechtlust, herstel je aangetast zelfrespect, versterk je gevoel van eigenwaarde, kom op voor jezelf en voor je soort- en rasgenoten, en hou eindelijk op met toegeeflijk 'ja' te knikken en alles goed te vinden!

Dat stond gisteren in de krant te lezen. Met een foto d'r bij van een 'mens van Afrikaanse afkomst' op de voorgrond. Natuurlijk.

Dus slechts 1 op 10 van alle afgestudeerde middelbare scholieren blijkt bekwaam om doktersstudies aan te kunnen. Da's een pak minder dan de vorige twee jaren. En aangezien er een artsentekort is, bestaat de mogelijkheid dat universiteiten hun opleidingen gaan versoepelen en het niveau gaan aanpassen aan de gemiddelde student van tegenwoordig. Met als gevolg dat we in de toekomst meer en meer kwakzalvers zullen tegenkomen in het dokterskabinet.

Vraagt nu echt niemand zich af waaróm er zo weinig studenten slagen in de toelatingsproef? Waaróm het middelbaar onderwijs zo weinig vijfsterrenleerlingen kan afleveren?

Het secundair onderwijs is al lang geleden begonnen met de aftakeling van de leskwaliteit. Het begon allemaal met het binnensijpelen van enkele andersgetinten, en toen hun aantal bleef stijgen, zakte het lespeil vanzelf, anders was iedereen gebuisd.

Middelbare scholen die hun scholieren niet voorbereiden op hoger onderwijs, moeten ontmaskerd worden. De kloof tussen middelbaar en hoger onderwijs, ik zeg het nog eens, wordt in de hand gewerkt door middelbare scholen die hun leerlingen slecht voorbereiden op het hoger onderwijs, middelbare scholen die diploma's en rapportcijfers te grabbel gooien, die hun leerstof aanpassen aan de zwaksten, die geen hoge eisen willen of durven stellen, die niet streven naar het afleveren van eersteklasleerlingen.

Rik Torfs, rector KU Leuven, zei vorig jaar nog dat universiteiten zich mogen moeien met de kwaliteit van het secundair onderwijs. "Er zijn grote verschillen tussen middelbare scholen, maar men durft dat niet te meten", zei hij voorzichtig. Nadien heb ik er niets meer over gehoord. Een heikel punt blijkbaar.               

Het is bekend dat middelbare concentratiescholen helemáál uit de boot vallen bij de voorbereiding op het hoger onderwijs. In de jaren 80 en 90 werden witte leerlingen zelfs meegesleurd naar het onderste treetje, omdat ze niet de leerstof kregen die ze verdienden, die ze aankonden, omdat de leerkrachten hun handen vol hadden aan de Turken en Marokkanen in de klas. Zó heb ik het zien gebeuren.

Om van mijn blogverslaving af te geraken breng ik dagelijks een bezoekje aan een ontwenningskliniek voor blogverslaving, waar cafébazin Bertie mijn therapeute is.

Zij beweert echter dat ik niet vatbaar ben voor een ontwenningskuur. Een therapie is aan mij niet besteed, zegt ze, want ik zou toch steeds hervallen, ze noemt me een recidivist, en daarbij ook nog een blogpiraat.

Ga dan al op café, geplaagd door ontwenningsverschijnselen, en dan krijg je zoiets te horen. Nog erger: ik zou een innige band met mezelf hebben en met m'n blog. En een narcist kan je niet zomaar van een verslaving genezen.

Nadat therapeute Bertie mij het nieuwe 'biertje van de maand' aangeprezen had, rolden we vanzelf in het onderwerp 'Voetbal'. Wij volgden de matchen van de Rode Duivels, niet voor de match, niet voor het spel, niet voor de spelers... wél om een glimp op te opvangen van Marc Wilmots! Om hem te bewonderen als MAN, niet als trainer van de Rode Duivels. Wat een spetter van een vent! Ik denk dat vele vrouwen daarom voetbal volgen, niet geïnteresseerd in speltechnieken of balmanipulaties of nog zo van die typische voetbalaangelegenheden, maar voor de énige man in het hele stadion: trainer Marc Wilmots!

Met zijn karakteristieke kop en gespierd lijf straalt Wilmots wilskracht en doorzettingsvermogen uit, capabel om de prestatiedrang van zijn elftal te optimaliseren. Tijdens interviews met Marc Wilmots zet ik het geluid van de tv af, en kijk begerig naar zijn lichaamstaal en gelaatsuitdrukkingen. Zijn neus staat wel niet helemaal recht, maar dat siert hem. Bertie is ook een Wilmotsfan, net als ik, we zitten op dezelfde golflengte, wat voetbal betreft toch.

Ik wil terugkomen op 'het biertje van de maand', de Chimay Dorée, een trappist die oorspronkelijk alleen door de monniken gedronken werd, een 'intra muros'-biertje dus, dat achter slot en grendel van de abdij gebrouwen werd. Nu vindt het zijn weg naar het publiek, en ook naar mij.

Therapeute Bertie zette het biertje niet zómaar voor me, ze houdt er een vast serveerritueel op na. Liefdevol zet ze flesje, glas en viltjes op tafel, en ook nog een schaaltje met echte Chimaykaas. Een hapje en een slokje doen je in de zevende hemel wanen, om alles bij te vergeten, zelfs aan mijn blog denk ik dan niet. Een trappist met therapeutische werking!

Toch zie ik me genoodzaakt om straks een nieuwe sessie in 't café te gaan afspreken, om mijn abonnement te vernieuwen. Dat komt ervan als je niet gelooft in een ontwenningskuur, als je je blogverslaving in stand wilt houden.

Echte blogfanaten zullen me wel begrijpen.

Ilse en Helga

Ilse en Helga maakten zich op voor het jaarlijks medisch onderzoek in school. Daar zou dokter Zhivago op hen wachten, op Ilse en Helga, zijn verpleegstertjes.

Dokter Zhivago

Dokter Zhivago was de schoolarts, een verleidelijke dokter zoals die alleen in de doktersromannetjes bestaat. Een levensgenieter en eeuwige vrijgezel. Zijn mening over vrouwen stak hij niet onder stoelen of banken. "Als je met vrouwen de wereld ingaat, dan val je er van af, want dan is de wereld plat... met vrouwen niks dan gesodemieter... een vrouw betekent miserie en problemen... kijk maar naar Adam, toen de vrouw nog niet uitgevonden was moest Adam al een rib afgeven, hij kreeg dan wel een appel om in te bijten, maar dat was een duivelse streek van Eva, God gaf Adam de schuld, het was zijn fout, hij had maar niet moeten bijten... Toén al was de man de schuldige..." 

Ilse en Helga

Uitdagend gehuld in lederen kleding en hoge dijlaarzen, begaven Ilse en Helga zich op weg naar school. Ze droegen een koffertje bij zich waarin naast injectienaalden en pleisters ook het zweepje en nog zo van die sadi-maso-attributen zaten. Ze bewogen zich moeilijk omdat hun ondergoed knelde, de lederen beha had een irriterende sluiting tussen hun twee borsten, en het lederen broekje schuurde in plaats van genoeglijk te strelen over hun intieme plekje.

Dokter Zhivago

De schoolarts startte zijn onderzoek met de leerlingen tot de orde te roepen. Jongens hier. Meisjes daar. Alle kleren uit, aan de kapstok, enkel onderbroekje en hemdje aanhouden, en zo komen jullie één voor één tot bij mij. En stilte in het kleedhokje!... De leerkracht die toezicht hield kon natuurlijk haar gezag niet doen gelden en dus taterden de kinderen er maar op los. Er waren al leerlingen bij met een gezonde belangstelling voor het andere geslacht, en die vonden het jammer dat jongens en meisjes gescheiden werden, zelf straalden ze ook al wat sexappeal uit.

Dokter Zhivago en Ilse en Helga

De dokter en de verpleegstertjes onderzochten de leerlingen op: ogen, oren, fysieke conditie en lichaamshouding. Afwijkingen werden aan de ouders gesignaleerd. In hun ondergeschikte rol deden Ilse en Helga hun best om het medisch onderzoek in goede banen te leiden. Ja, daar rekende de schoolarts op, dat zijn meisjes een vlotte gang van zaken regelden voor hun baas.

Ilse en Helga overmeesteren Dokter Zhivago

In gedachten zaten Ilse en Helga echter al bij het verwenritueel waarmee ze dokter Zhivago in de watten gingen leggen na het medisch onderzoek. 
Wanneer alle leerlingen weer naar hun klas vertrokken waren, ruimden Ilse en Helga alles op, instrumenten, onderzoekstafel, handdoeken, alles weer netjes op zijn plaats en de deur van het kabinet op slot... En dán brak het moment aan dat de rollen verwisseld werden. Dokter Zhivago werd de slaaf, en Ilse en Helga werden de baas! Ilse en Helga ontpopten zich als bazige vrouwen, als slavendrijvers die van hun dokter een minderwaardige prooi maakten. Alle kanten en uithoeken van verwennerijen hebben ze aan de dokter laten zien. Om hem het zwijgen op te leggen voerden ze hem eerst schor en willoos met hele scheuten cognac, zodat hij niet kon tegenstribbelen. Daarna haalden ze uit hun koffertje het boeiensetje en andere marteltuigen. De dokter genoot intens van zijn 'lijdensweg'. Golven van wellust stroomden over zijn glanzende gespierde lijf. Tergend langzaam voerden de meesteressen de zinnelijkheid en seksuele opwinding bij de dokter naar een hoogtepunt, naar een ontoerekeningsvatbare extase!!!

Na de ADHD-pil is er nu ook de Stotterpil ! Rilatine !

Ik las op de rilatineblog van apotheker Haesbrouck https://blog.seniorennet.be/rilatine dat rilatine ook goed is tegen stotteren. Tegen van alles en nog wat is rilatine dus goed. Om te studeren, om te fuiven, om te sporten, om te vermageren...

Op school heb ik vroeger gezien hoe leerkrachten en moeilijke moeders verlost wilden worden van hun druktemakertjes. 'Pedagogische onmacht'! zoals heer Haesbrouck het zo treffend noemt. Ze laten hun kinderen dan maar pillen slikken, zijn ze van alle toezicht af en geven ze de opvoeding gemakshalve in handen van de medicatie.

Dus rilatine kan stotteren verhelpen?... Daar! Dat is zéér goed nieuws voor CLB'ers!

CLB's, als dealers van rilatine, hebben nu een extra mogelijkheid om hun territorium uit te breiden naar stotteraars. Aanvankelijk stelden ze hun rilatineshops wagenwijd open voor alle leerlingen die maar een heel klein beetje buiten de lijntjes durfden kleuren, die écht kind waren dus. Mijn collegaatjes, gedrogeerd door de instructies van Horbert, van leerkrachten en hulpeloze ouders, verwezen moedertjes naar de huisarts met de vraag naar rilatine. Het dwingende karakter van die verwijzingen naar huisarts en rilatine, stoorde me enorm. Ik weigerde om mee te spelen, en werd algauw de outcast van de CLB-bende. Zeker na mijn opmerkingen over de voorkeursbehandeling van migrantenleerlingen. Daarmee maakte ik ook al geen goede beurt bij collega's, directies en leerkrachten. Om van dicht te klappen!

Daarom is mijn blog nu een uitlaatklep, ik kan mijn ergernissen kanaliseren, in de juiste richting. Als er ooit nog eens een naarling mijn blog durft aan te vallen, zal het zijn beste dag niet zijn! En ja! Dit is een dreigement!

Terug naar de stotterpil.

Ik heb al eerder verteld hoe An Serpent vroeger sjoemelde met onderzoeksresultaten om gratis logopedie los te peuteren voor haar allochtoontjes. Wel, zou ze nu ook weer op de frauderende toer gaan, en naarstig speuren naar stotterende allochtoontjes voor gratis logopedie? Zie je haar al sluipen en schuifelen als een slang door de gangen, door de klaslokalen, op de speelplaats, op zoek naar stotterende allochtoontjes? Als ze d'r geen vindt, zal ze die wel uit haar duim zuigen, of zomaar uitvinden. En dan samenzweerderig met Horbert valse IQ-cijfers verzinnen om de mutualiteiten om de tuin te leiden.

Lezer, heb je al ooit een allochtone stotteraar meegemaakt? Ik niet. En toch zal de nieuwe wending in het onderzoek naar de rilatinepil gebruikt worden om allochtoontjes gratis logopedielessen te laten volgen. Hoe ze dat gaan aanpakken zal ik nooit te weten komen. In het verleden heb ik wel de gekste toeren zien uithalen om allochtoontjes te laten genieten van bijlessen en spraaklessen, waarbij Jantje en Jefke plaats moesten ruimen voor Mehmet en Rachid.

Tegenstanders van zwarte knechten van Sinterklaas begonnen vorig jaar een rechtszaak: "Pieten zijn racistisch, ze benadrukken het slavernijverleden... een Zwarte Piet is een karikatuur die respectloos is voor mensen van Afrikaanse afkomst."

"Mensen van Afrikaanse afkomst"? Ik denk dat ze 'negers' bedoelen.

Nu is daar een rechter in Amsterdam die gisteren oordeelde dat "Zwarte Piet een negatieve stereotypering is van de zwarte medemens en dus kwetsend." De anonieme rechter oordeelt dat Zwarte Piet niet meer bij Sinterklaas mag horen... Misschien is dat wel de eerste stap in de richting van blanke slaven in dienst van Sinterklaas? En nog een stap verder zijn het blanken in dienst van hun medemensen met vreemde wortels? Ja, zo ongeveer zal het er wel gaan uitzien.

Burgemeester van der Laan moet nu de Sinterklaasintocht opnieuw bekijken. Hij overweegt om in beroep te gaan. Ik stel voor dat hij een petitie laat ondertekenen door alle kinderen die vol verwachting en met kloppend hartje uitkijken naar de komst van de Sint én zijn Zwarte Piet. Die twee zijn toch onlosmakelijk met elkaar verbonden!

Wat mij opviel in het krantenberichtje was dat de namen van de rechter en de klagers niet vernoemd werden. Wie is de rechter? Wie zijn de klagers? Geen woord hierover! Mogen we dat niet weten? De rechter is alleszins een bange laffe blanke. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat rasechte Amsterdammers gaan klagen over een Zwarte Piet. Ik denk eerder in de richting van een paar donkergetinten die hier in een kant-en-klare welvaartsmaatschappij gedropt zijn, hun zin gekregen hebben, op een stellage geplaatst, en nu denken onze aloude tradities te mogen manipuleren. Onze eigen schuld. Moeten we maar wijzen op de ondergeschikte positie van binnensluipers zodra die aan onze grenzen aankloppen.

In het kader van een geldverslindend migrantenproject belandde ik op zekere dag in een klas vol Turkse leerlingen, voor een screening van hun capaciteiten en schoolvorderingen. Mijn eerste vaststelling was de sterke onderlinge solidariteit die van hen een machtige groep maakte, in staat om een hele klas om te toveren in collectieve chaos waar geen plaats is voor discipline en presteerzucht. Bij het betreden van zo'n klas met opgeschoten pubers krijg je de indruk dat je in een oerwoud beland bent. Hun aanwezigheid in een klas heb ik altijd ervaren als niet passend in ons traditioneel onderwijssysteem.

Ze kwamen met z'n allen van de islamles en gedroegen zich als wilden, als 'baas in eigen klas'. Toen al vermoedde ik dat de islamleraar op hen ingewerkt had waardoor ze zich superieur en zelfverzekerd gedroegen.

Aanvankelijk was de klas rustig. Het duurde echter niet lang of een herrieschopper gaf het startsein om lol te trappen, en omdat het bij Turken ontbreekt aan taakgerichtheid en concentratie, is er niet veel nodig om een klas op stelten te zetten.

Op een bank zag ik een lange lat liggen, nam die vast, en ging zonder nadenken naar de relschopper waarmee alles begon. Ik gaf mijn belager een stevige klap met de lange lat op zijn hoofd, waarna ze allen schrokken van de hevige dreun, alsof ze kordate acties niet gewend waren. Plotseling was de klas rustig en de rest van het lesuur verliep ongestoord. Mijn impulsieve ingreep kende een onverwacht geslaagd effect, een stunt om trots op te zijn!