Annick was een duivelskind. Zij droeg het kwade in zich, in haar genen, in haar poriën, in haar hele wezen. Met alle duivels van de hel had ze de liefde bedreven, ze had het kwade in zich laten komen. De hel was haar thuis, daar leefden haar duivelse bondgenoten. Ze droeg kleine satannekes binnen in zich, waar de ongeboren vruchten zich nestelden en voortwoekerden als hardnekkige kankergezwelletjes, van waaruit ze greep hadden op haar hele leven, op haar hele doen en laten... Annick was een kwaadaardige wolf in schaapsvacht, ze koos meedogenloos haar slachtoffers uit, viseerde hen, tiranniseerde hen, en dan, op het allerpijnlijkste moment, gaf ze hen de genadeslag... Tot zover een beetje beeldspraak om de werkelijkheid te illustreren.
Als nieuwe leerling verscheen Annick in het eerste middelbaar van het lyceum van de jaren 90. Directrice Prutsmans stond toen aan het roer van het lyceum te zwengelen, om haar school in de juiste koers te houden, iets waarin ze nooit slaagde. Het mens kon geen school leiden, haar talenten misbruikte ze om zich voltijds bezig te houden met sociale randgevallen die gedoemd waren om toch nooit verder dan de rand van de goot te kruipen, om daarna weer terug te plensen in alle vunzigheden van de goot.
Annick was één van die gevallen, en dus genoot het meisje van privileges waarvan andere meisjes alleen maar konden dromen. Zo kon Annick de stille terrorist van de klas uithangen. Onopvallend wist ze de klas te manipuleren en naar haar hand te zetten. Giechelen, babbelen, verstrooid zijn, anderen plagen, de lessen storen... En toch was ze geen lawaaimaker, ze liet de anderen opdraaien voor het tumult. Zo subtiel ging ze te werk.
De mannelijke leerkrachten van het lyceum waren vertederd door Annick, het lieve blonde meisje met het engelengelaat. Ze wisten helaas niet dat ze door de duivel gedreven werd. Het viel me op dat Annick in de klas telkens een strategisch plekje koos, vlakbij de lessenaar van de leraar. Zij zocht de lichamelijke nabijheid op van elke leraar, in de hoop dat toevallige vluchtige en onschuldige aanrakingen meteen gebruikt konden worden om de leraar aan te klagen voor aanranding, of zelfs voor misbruik. Die kneepjes had ze van haar moeder geleerd, die haar dochter inprentte dat alle mannen potentiële verkrachters zijn en dat ze hun verdiende loon moeten krijgen.
De fantasie van Annick was grenzeloos. Die putte ze uit de giftige verhalen van haar moeder. Met haar fantasieverhalen ging ze dan naar directrice Prutsmans die onvoorwaardelijk geloof hechtte aan de verzinsels van Annick. Lasteraars, leugenaars en roddelaars worden altijd geloofd. Zo kwamen enkele leraren met goede faam in de problemen en in levensgrote nesten, en die konden het dan thuis gaan uitleggen bij hun vrouw. Wees dan al integer en rechtschapen zoals alle zaligen in de hemel, je reputatie is voor de rest van je leven verknoeid, dankzij de verzinsels van een pubermeisje, verzinsels die nooit onderzocht werden, maar klakkeloos voor waarheid aangenomen werden.
Het Geval Dutroux
RENEE GOOD werd in Minneapolis doodgeschoten toen zij samen met haar lesbische metgezel obstructie-acties voerde tegen ICE in Minneapolis. Bodycam-beelden lieten zien hoe zij uitdagend lachte naar de agenten, en met een grijns weigerde uit haar auto te stappen. Wroem!... Toen ze gas gaf werd haar auto een wapen. De ICE-agent schoot door de voorruit van de wagen om zichzelf en zijn collega te verdedigen. De schoten zijn volkomen terecht gelost. Renee Good had niet mogen sterven, ze had moeten wegrotten in de gevangenis!
Renee Good, "een goede moeder van drie"?... "een onschuldige moeder in paniek"?... "een dichteres?"... Dat willen media ons wijsmaken. Na haar scheiding van haar eerste man verloor ze het hoederecht over haar twee kinderen, ging ze samenwonen met een politiek-radicale lesbienne, en ging in Minnesota wonen omdat daar een sterke LGBTQIA+vertegenwoordiging was en rijkelijke sociale uitkeringen. Het lesbische koppel sloot zich aan bij de radicale groepering 'Minnesota ICE-watch', om agenten beter te kunnen bestrijden. Het imago van 'goede moeder' ligt nu helemaal aan diggelen.
ALEX PRETTI was vorige week ook aanwezig bij een ICE-actie in Minneapolis. Om te filmen en om te protesteren. Maar hij maakte de fout om tussenbeide te komen toen agenten een illegaal arresteerde. Pretti werd overmeesterd en doodgeschoten. Hij droeg een wapen en dat zagen de agenten als een bedreiging. ("Kom niet janken als je met een geladen pistool tussen je broekriem politieoptreden tegen illegale criminelen wil verhinderen.")
Pretti, de "onschuldige" toeschouwer die stond te filmen bij de protesten tegen ICE, blijkt toch niet zo onschuldig te zijn. Hij was een agressief individu dat de confrontatie met ICE werkelijk opzocht. Nieuwe videobeelden laten zien hoe Alex Pretti, 11 dagen voor hij doodgeschoten werd, al een zware aanvaring had met federale agenten.
Witwassende media portretteren Pretti als een voorbeeldige burger. Zonder strafblad. Een jeugd als geen ander. Studeerde aan de Minnesota-universiteit. Werkt al 5 jaar in een medisch centrum in Minneapolis. En dan volgt er de persoonsbeschrijving van een heilig boontje: "een goedhartige man die veel gaf om zijn familie en vrienden...een goede vriendelijke mens die leefde om anderen te helpen... hij probeerde een vrouw te beschermen die zich in de buurt van de agenten bevond... hij was een goed mens... een aangename en hartelijke persoon... nooit een bedreiging voor iemand anders..."