Het Geval Dutroux

Vergelijkend warenonderzoek . . .

Geplaatst door: E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com) h/t C.P.

Heel lang geleden, toen mijn poesje nog kon spreken (nu miauwt het alleen nog maar), toen werden onze Vlaamse scholen nog niet overstelpt met andersgekleurden, anderstaligen, of andersoortigen, toen vielen allochtoontjes nog niet met massa's uit de hemel, ze groeiden toen ook nog niet met trossen aan de bomen. Nu hoeven we niet te wachten tot ze rijp zijn, ze vallen er vanzelf uit, met hopen.

Wel, in die tijd was een negerkleutertje of een Marokkaans krullenbolletje op school een bezienswaardigheid, zeldzame exemplaren, de moeite waard om eens aandachtig van dichtbij te bekijken. En daarom zette ik me op een mooie zomerdag op een bankje op de speelplaats in het lommer, om rustig een lieflijk tafereeltje gade te slaan.

Een kleuterjuf trok zingend en dansend een rij kleutertjes vooruit, zigzaggend over de hele speelplaats. De eerste in de rij was het negertje, en de tweede het Marokkaantje. De rest van de rij waren blanke kindjes, onze eigen kindjes. Ik merkte dat de kleuterjuf bijzondere belangstelling had voor haar twee exotische gevallen, en dat ze niet in de gaten had dat een aantal eigen kleutertjes niet kon volgen. Het laatste kindje verloor zelfs de greep op het voorgangertje, dat ook al begon te slingeren. De juf was bezig met het letterlijk voortrekken van allochtoontjes, terwijl haar eigen kindjes zichzelf moesten redden. Zij was bezig met het zaaien van de kiemen van een allochtone heerschappij in onze gewone samenleving. De 'weg-met-ons'-mentaliteit zat vroeger al verborgen in kleine voorvalletjes zoals dit tafereeltje dat zich afspeelde op een zonnige dag op de speelplaats.

Nog verwonderd over de zelfvoldane en arrogante zelfverzekerdheid waarmee allochtonen hier zitten rond te toeren met hun eigen cultuur, taal en religie?

Ondertussen in Groot-Brittannië . . .

Ik zag deze winkel vanmorgen en besloot even binnen te kijken. Binnen enkele seconden kwamen twee mannen in jurken naar me toe en vroegen wat ik wilde.

Ik vroeg: “Heeft u een exemplaar van het boek over het Britse beleid inzake de deportatie van illegale immigranten?”

Hij zei: “Hou je bek en donder op, kom nooit meer terug!”

Ik zei: “Ja, die bedoel ik. Hoeveel kost die?”

Geplaatst door: E.J. Bron (via “X”; The British Patriot) (www.ejbronwordpress.com)

De VRT lacht de kijkers uit. De VRT biedt geen kwaliteit... Deze bedenking kwam in me op bij het weerbericht van vanmiddag. Ik kan me voorstellen dat menig kijker zich blauw ergerde aan de presentatie.

 Kijkers verlangen geen zinnelijke lusten en geneugten bij het voorspellen van regen, bewolking, zonneschijn of een sterrennacht, ook geen adembenemende lichaamswelvingen, maar op z'n minst mag het wezen naast de weerkaart toch een beetje 'vrouw' voorstellen? Een vrouw zoals Eva in het Aards Paradijs, begenadigd met vrouwelijke sierlijkheid, met mooie bolle borsten en verleidelijk-wiegende heupen. Een frivole kronkel in het weelderige kapsel en een subtiel-geile blik op het gelaat geven aan het weerbericht net dat extra accentje kwaliteit, een weersvoorspelling van hoog niveau.

Een weervrouw die fier is op haar lichaam, het koestert en het verwent, drijft de wolken aan de hoge lucht weg, ziet in elke mannelijke kijker een mogelijke minnaar en laat hen zwijmelen en hijgen van goesting...

Vreemd . . .

Als de moslims een feestje hebben zoals Ramadan, dan zijn er geen afzettingen en betonblokken ter beveiliging nodig. Daarentegen moeten onze kerstmarkten zwaar worden beveiligd tegen aanslagen van diezelfde moslims.

Geplaatst door: E.J. Bron (via “X”; Rolf van de Tegenpartij) (www.ejbron.wordpress.com)

 Ik snoof de exotische geur op van zand en zwoele woestijnwinden, van kamelen en dorre vlakten, toen ik vanochtend in de Colruyt drie woestijnmadammen in de gaten kreeg, inclusief draperieën en gewaden, lompe sandalen en kleurige haardoeken. Ik kon alleen maar hun snoet zien.

Het trio schuifelde en kwebbelde langs alle rayons, ze laadden hun winkelwagentjes boordevol, zonder nadenken tastten ze alle spullen zomaar in hun karretje. Het was stil in de winkel. Alleen het geschetter van het uitheemse taaltje was hoorbaar. Eigenaardig hoe onwennig buitenlands getater irriteert als je in je eigen vertrouwde buurtwinkel je spulletjes wilt kopen. Er bekroop me het akelige gevoel van "hier wordt iets van ons afgepakt, ze zijn beslag aan het leggen op onze dingen".

Toen de drie verklede vermommingen de winkel verlieten, zag ik ze naar de allermooiste auto van de hele parking waggelen, een gloednieuwe blits-mercedes. Een bijzonder exemplaar dat wel twee parkeerplaatsen nodig had. Toen de woestijnmadammen hun marchandises in de koffer stapelden aan het tempo van een trage schildpad, hielden ze nog altijd niet op met kletsen in hun rare thuistaaltje. Het bleef maar duren op de anders zo rustige parking.

Zijn dít de 'kansarmen' van onze samenleving? Kansarmoede in een weelderige mercedes? Kansarmoede met een proppensvol gepropt winkelwagentje?... De onwezenlijke droomauto reed weg in de richting van Houthalen-Helchteren, naar één van de vele getto's waar ontwortelden en ontheemden zich samen sterk voelen, waar blanken in de minderheid zijn en waar allochtonen de baas zijn.

 Uit mijn oude blogdoos haal ik nu een receptje dat ik ooit eens in elkaar flanste voor verliefde koppeltjes om op Valentijnsdag uit te proberen in hun erotische keuken. Het is geen culinair hoogstandje, want we mogen niet vergeten dat ik een kluns ben in de keuken.

Om te beginnen zijn er natuurlijk de oesters en de selder, beiden goed voor libido en goesting. Open voorzichtig de oesterschelpen en verwijder de oesters uit hun schelpjes, doe ze samen met het oestervocht in een pan. Het is mogelijk dat de oesters zich verzetten en er eentje uit je handen glipt, want introverte oesterschelpen blijven liever gesloten, behandel ze dus met veel liefde en omzichtigheid. Giet vervolgens een flinke scheut champagne over de oesters, voer hen dronken, dat vermindert hun weerstand. Laat koken. Room er overheen en opdienen.

Vergeet de selder niet als garnituur. Zorg ervoor dat de selderstruikjes zó vers zijn dat de blaadjes fier naar de hemel reiken, bronstig naar omhoog staren, en stijf van trots hun stengel gedwee in dunne reepjes laten snijden.

In de erotische keuken mogen asperges niet ontbreken, zij zijn fallussymbolen bij uitstek. Schraap de asperges onder het eikelkopje een beetje af. Voorzichtig, want het velletje is daar erg dun. Naar onder toe mag je wat ruwer te werk gaan. Dan komt er een vocht vrij, dat is het aspergenat of het spermanat, één pot nat. Laat de asperges in al hun vrijgekomen vochten koken, laat ze afkoelen op een donker plekje om tot zichzelf te komen. En streel hen daarna met een vinaigrettesausje.

Het gerecht ronden we af met 2 sensuele ronde patatjes en 2 jonge eendenborstjes. De lezer mag zelf kiezen hoe hij deze tere dingetjes klaarstoomt.

Zou het zomaar even kunnen dat de ‘vrouw’ die het bloedbad aanrichtte in Canada eigenlijk een omgebouwde man was?

Toerenteller 11 februari 2026 0

De officiële kanalen, zoals de msm in Vlaanderen blijven de schutter in Canada een vrouw noemen. De ‘vrouw’ schoot minstens 9 mensen dood in de Tumbler Ridge Secondary School. Er duiken berichten op vanuit de entourage van de schutter dat het gaat om Jesse Strang, een transgender met een aantal draadjes los in het hoofd.

https://www.tscheldt.be/

***

Bij een schietpartij in Canada zijn dinsdagnamiddag tien mensen, onder wie de schutter, om het leven gekomen. Schutter van dodelijke schietpartij in Canada was 18-jarige transvrouw met psychische problemen

***

Schutter was Omgebouwde Vent

Een 18-jarige transvrouw was de dader van het bloedbad op een Canadese school. Media blijven hem een vrouw noemen.

Ook in ons land is er een omgebouwde vent die hardnekkig een vrouw genoemd wordt. Petra de Sutter, een vermomde man, is Paul de Sutter, rector UGent, en eerder actief in de groene politiek. Journalisten noemden hem toen steevast een 'politica'. Zij doen nu nog altijd alsof hij een vrouw is. Meespelen in het circus van transgenderisme is even absurd als geslachtsverandering op zich.

Zet vijf viswijven bijeen rond een ronde tafel en laat ze kwebbelen en tateren over het veiligheidsgevoel bij vrouwen, dan ontaardt meteen de sfeer in vijandigheid jegens 'de man'. De toon is gezet. We zien Fatma Taspinar aan de leiding van een wijvenbende die blanke mannen meesleept in een verhaal over verkrachtingen en andere akelige dingen waarmee vrouwen lastiggevallen worden. De mannenverslindsters genoten van het demoniseren van 'de man'.

Daarom was 'De Afspraak' van maandag een schot in de roos van ontkenning van allochtone criminaliteit. Nee, het mocht niet uitgesproken worden: etnische afkomst, nationaliteit, ras en kleur van de daders moesten geheim blijven.                               

De aftrap van het tettertrienengekwaak werd gegeven door de exotische Soundos El Ahmadi in De Afspraak met Bart Schols enkele dagen eerder. Zijn vrouwen onveilig in de openbare ruimte? Dat was de vraag die leidde tot een stevige discussie. Bart echter liet zich verpletteren onder de agressieve woordenvloed van Soundos.         

Ooit, in een verre toekomst, of misschien wel eerder, zal dit hét modale gezin worden in onze 'Vlaamse' samenleving. Weg met gezinsplanning, geboortebeperking en andere geciviliseerde levensvormen. Terug naar de tijd van de Flintstones.

Annick was een duivelskind. Zij droeg het kwade in zich, in haar genen, in haar poriën, in haar hele wezen. Met alle duivels van de hel had ze de liefde bedreven, ze had het kwade in zich laten komen. De hel was haar thuis, daar leefden haar duivelse bondgenoten. Ze droeg kleine satannekes binnen in zich, waar de ongeboren vruchten zich nestelden en voortwoekerden als hardnekkige kankergezwelletjes, van waaruit ze greep hadden op haar hele leven, op haar hele doen en laten... Annick was een kwaadaardige wolf in schaapsvacht, ze koos meedogenloos haar slachtoffers uit, viseerde hen, tiranniseerde hen, en dan, op het allerpijnlijkste moment, gaf ze hen de genadeslag... Tot zover een beetje beeldspraak om de werkelijkheid te illustreren.

Als nieuwe leerling verscheen Annick in het eerste middelbaar van het lyceum van de jaren 90. Directrice Prutsmans stond toen aan het roer van het lyceum te zwengelen, om haar school in de juiste koers te houden, iets waarin ze nooit slaagde. Het mens kon geen school leiden, haar talenten misbruikte ze om zich voltijds bezig te houden met sociale randgevallen die gedoemd waren om toch nooit verder dan de rand van de goot te kruipen, om daarna weer terug te plensen in alle vunzigheden van de goot.

Annick was één van die gevallen, en dus genoot het meisje van privileges waarvan andere meisjes alleen maar konden dromen. Zo kon Annick de stille terrorist van de klas uithangen. Onopvallend wist ze de klas te manipuleren en naar haar hand te zetten. Giechelen, babbelen, verstrooid zijn, anderen plagen, de lessen storen... En toch was ze geen lawaaimaker, ze liet de anderen opdraaien voor het tumult. Zo subtiel ging ze te werk.

De mannelijke leerkrachten van het lyceum waren vertederd door Annick, het lieve blonde meisje met het engelengelaat. Ze wisten helaas niet dat ze door de duivel gedreven werd. Het viel me op dat Annick in de klas telkens een strategisch plekje koos, vlakbij de lessenaar van de leraar. Zij zocht de lichamelijke nabijheid op van elke leraar, in de hoop dat toevallige vluchtige en onschuldige aanrakingen meteen gebruikt konden worden om de leraar aan te klagen voor aanranding, of zelfs voor misbruik.  Die kneepjes had ze van haar moeder geleerd, die haar dochter inprentte dat alle mannen potentiële verkrachters zijn en dat ze hun verdiende loon moeten krijgen.

De fantasie van Annick was grenzeloos. Die putte ze uit de giftige verhalen van haar moeder. Met haar fantasieverhalen ging ze dan naar directrice Prutsmans die onvoorwaardelijk geloof hechtte aan de verzinsels van Annick. Lasteraars, leugenaars en roddelaars worden altijd geloofd. Zo kwamen enkele leraren met goede faam in de problemen en in levensgrote nesten, en die konden het dan thuis gaan uitleggen bij hun vrouw. Wees dan al integer en rechtschapen zoals alle zaligen in de hemel, je reputatie is voor de rest van je leven verknoeid, dankzij de verzinsels van een pubermeisje, verzinsels die nooit onderzocht werden, maar klakkeloos voor waarheid aangenomen werden.

Mr. Trump, Mr. Vance, sorry, sorry vanuit het diepste van ons hart

Roski 4 februari 2026 5

Het spijt ons dat wij een Belgische machtspoliticus als Conner Rousseau hebben... Hij is een gevaarlijk dwaallicht... een garnaal in de samenleving, een onooglijke kreeftachtige... een afgeborstelde racist met een hippe t-shirt en dure sneakers...

Verschoning voor Björn Soenens die u al jaren zwart maakt ten overstaan van honderdduizende Belgen...

Aanvaard onze spijt voor onze nationale omroep de VRT die 300.000.000 euro per jaar krijgt van het volk, en die u beschuldigt racist te zijn...

Lees meer

Het verval van Zuid-Afrika = De Toekomst van het Westen

Het verval van Zuid-Afrika . . . (video)

Dit is wat er gebeurt als blanken de macht verliezen en een minderheid worden. Zo zal de toekomst van het Westen eruitzien als er niets verandert.

Bekijk HIER de video!

Geplaatst door: E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Vrijdagavond voltrok zich een drama in Anderlecht waar een jongen (15) in brand gestoken werd.

Journalisten die hierover verslag gaven, draaiden rond de pot: "Drie MINDERJARIGEN steken jongen in brand... Jongen in brand gestoken door meerder DADERS... Drie VERDACHTEN steken jongen in brand... JONGEREN steken 15-jarige in brand... TRIO steekt jogen in brand... 16-jarige JONGEN opgepakt... Eén VERDACHTE kon opgepakt worden... MINDERJARIGE in gesloten instelling geplaatst... Betrokkenheid van drie MINDERJARIGEN...

Zo komen we nooit iets te weten over de etnische afkomst van de daders, evenmin over hun nationaliteit en nog minder over hun ras. Complete stilte... Tenzij iemand van het Vlaams Belang betrokken was bij de feiten.

Merk ook op dat de moordende brandstichters nergens bij naam genoemd worden, zij vallen onder de grote noemer 'jongeren'. Deze jongeren zijn crapuleus uitschot is, zij zijn bandieten, schurken, criminelen... maar die namen worden gemeden door de media, om het criminele tuig te beschermen. 

Ondertussen in Brussel . . . (video)

Dit is Brussel, België. Brussel is de “hoofdstad van de EU”. Dit is de realiteit, die de media verzwijgen.

Bekijk HIER de video!

Geplaatst door: E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

***

Vroeger, toen Brussel nog van ONS was...

Deze bange tijden van oorlogsdreigingen en klimaatgrillen doen ons wankelen, onze voeten staan niet meer vast op de grond. Deze malaise doet me denken aan een voorval van vroeger, lang geleden in Leuven, in de woelige jaren van 'Walen buiten!'

Op een mooie voorjaarsdag was ik op weg naar een uiteenzetting van professor Verbeke. Zijn onverteerbare colleges handelden over metafysica, over bovenzinnelijke en ongrijpbare dingen. Toch vertelde Verbeke op onnavolgbare wijze over abstracte controverses, maar ook over alledaagse gebeurtenissen. Dus was ik weer eens heetnieuwsgierig waarover hij het vandaag zou hebben. Buiten deed het zonnetje pijn aan mijn ogen, maar het vooruitzicht om naar de professor te gaan luisteren was verheugend.

Met een stevige ruk en een forse zwaai vloog de deur van de aula open en met een donderende stem schreeuwde de prof het uit: "Je pense, donc je suis!"... Na deze overrompelende aanzet, volgde er een rustige verklaring van dat ene intrigerende zinnetje "Je pense, donc je suis".

De professor sprak enthousiast over zijn idool, de Franse filosoof Descartes. Volgens Descartes moet je aan álles twijfelen, behalve aan je eigen denkvermogen. Want denken is onbetwijfelbaar. Als je dénkt, dan besta je. Je bent er omdat je denkt. Al het overige is onzeker. Het cogito (ik denk) is het onbetwijfelbare. Ook als ik twijfel, denk ik. Als ik denk, besta ik: Cogito ergo sum! Aldus stoot ik op de werkelijkheid van mijn 'ik', het ik van mijn bewustzijn!

Ik werd bang en onzeker tegelijk. Maar het griezelverhaal van de prof kende pas een hoogtepunt toen hij met boosaardige geesten op de proppen kwam, geesten die er plezier in vinden om ons denkmechanisme in de war te sturen! De 'malin génie' als kwelduivel!  Eeuwen geleden bestonden er dus ook al kwelduivels.

De slotzin van de professor was: "Wees van niéts zeker, stel álles in vraag!"... Toen ik buitenkwam keek ik stilletjes om me heen en begon met alles in vraag te stellen. De zon, de straten, de mensen, de gebouwen, de bomen, moet ik twijfelen aan die echtheid? Even een pintje gaan drinken om mijn zelfvertrouwen te herwinnen, en dan twijfel ik aan niéts meer!