Deze bange tijden van oorlogsdreigingen en klimaatgrillen doen ons wankelen, onze voeten staan niet meer vast op de grond. Deze malaise doet me denken aan een voorval van vroeger, lang geleden in Leuven, in de woelige jaren van 'Walen buiten!'
Op een mooie voorjaarsdag was ik op weg naar een uiteenzetting van professor Verbeke. Zijn onverteerbare colleges handelden over metafysica, over bovenzinnelijke en ongrijpbare dingen. Toch vertelde Verbeke op onnavolgbare wijze over abstracte controverses, maar ook over alledaagse gebeurtenissen. Dus was ik weer eens heetnieuwsgierig waarover hij het vandaag zou hebben. Buiten deed het zonnetje pijn aan mijn ogen, maar het vooruitzicht om naar de professor te gaan luisteren was verheugend.
Met een stevige ruk en een forse zwaai vloog de deur van de aula open en met een donderende stem schreeuwde de prof het uit: "Je pense, donc je suis!"... Na deze overrompelende aanzet, volgde er een rustige verklaring van dat ene intrigerende zinnetje "Je pense, donc je suis".
De professor sprak enthousiast over zijn idool, de Franse filosoof Descartes. Volgens Descartes moet je aan álles twijfelen, behalve aan je eigen denkvermogen. Want denken is onbetwijfelbaar. Als je dénkt, dan besta je. Je bent er omdat je denkt. Al het overige is onzeker. Het cogito (ik denk) is het onbetwijfelbare. Ook als ik twijfel, denk ik. Als ik denk, besta ik: Cogito ergo sum! Aldus stoot ik op de werkelijkheid van mijn 'ik', het ik van mijn bewustzijn!
Ik werd bang en onzeker tegelijk. Maar het griezelverhaal van de prof kende pas een hoogtepunt toen hij met boosaardige geesten op de proppen kwam, geesten die er plezier in vinden om ons denkmechanisme in de war te sturen! De 'malin génie' als kwelduivel! Eeuwen geleden bestonden er dus ook al kwelduivels.
De slotzin van de professor was: "Wees van niéts zeker, stel álles in vraag!"... Toen ik buitenkwam keek ik stilletjes om me heen en begon met alles in vraag te stellen. De zon, de straten, de mensen, de gebouwen, de bomen, moet ik twijfelen aan die echtheid? Even een pintje gaan drinken om mijn zelfvertrouwen te herwinnen, en dan twijfel ik aan niéts meer!
Veiligheidsgevoel bij Vrouwen
RENEE GOOD werd in Minneapolis doodgeschoten toen zij samen met haar lesbische metgezel obstructie-acties voerde tegen ICE in Minneapolis. Bodycam-beelden lieten zien hoe zij uitdagend lachte naar de agenten, en met een grijns weigerde uit haar auto te stappen. Wroem!... Toen ze gas gaf werd haar auto een wapen. De ICE-agent schoot door de voorruit van de wagen om zichzelf en zijn collega te verdedigen. De schoten zijn volkomen terecht gelost. Renee Good had niet mogen sterven, ze had moeten wegrotten in de gevangenis!
Renee Good, "een goede moeder van drie"?... "een onschuldige moeder in paniek"?... "een dichteres?"... Dat willen media ons wijsmaken. Na haar scheiding van haar eerste man verloor ze het hoederecht over haar twee kinderen, ging ze samenwonen met een politiek-radicale lesbienne, en ging in Minnesota wonen omdat daar een sterke LGBTQIA+vertegenwoordiging was en rijkelijke sociale uitkeringen. Het lesbische koppel sloot zich aan bij de radicale groepering 'Minnesota ICE-watch', om agenten beter te kunnen bestrijden. Het imago van 'goede moeder' ligt nu helemaal aan diggelen.
ALEX PRETTI was vorige week ook aanwezig bij een ICE-actie in Minneapolis. Om te filmen en om te protesteren. Maar hij maakte de fout om tussenbeide te komen toen agenten een illegaal arresteerde. Pretti werd overmeesterd en doodgeschoten. Hij droeg een wapen en dat zagen de agenten als een bedreiging. ("Kom niet janken als je met een geladen pistool tussen je broekriem politieoptreden tegen illegale criminelen wil verhinderen.")
Pretti, de "onschuldige" toeschouwer die stond te filmen bij de protesten tegen ICE, blijkt toch niet zo onschuldig te zijn. Hij was een agressief individu dat de confrontatie met ICE werkelijk opzocht. Nieuwe videobeelden laten zien hoe Alex Pretti, 11 dagen voor hij doodgeschoten werd, al een zware aanvaring had met federale agenten.
Witwassende media portretteren Pretti als een voorbeeldige burger. Zonder strafblad. Een jeugd als geen ander. Studeerde aan de Minnesota-universiteit. Werkt al 5 jaar in een medisch centrum in Minneapolis. En dan volgt er de persoonsbeschrijving van een heilig boontje: "een goedhartige man die veel gaf om zijn familie en vrienden...een goede vriendelijke mens die leefde om anderen te helpen... hij probeerde een vrouw te beschermen die zich in de buurt van de agenten bevond... hij was een goed mens... een aangename en hartelijke persoon... nooit een bedreiging voor iemand anders..."