Stenen Gooien

Kinderen spelen niet meer - Vroeger mochten we geen speeltjes mee naar school nemen. Onbegrijpelijk hoe kinderen nu massaal in gebogen houding naar schermpjes zitten te turen, zelfs op hun fiets, ongeïnteresseerd in alles wat er rondom hen gebeurt. Op de speelplaats wordt er niet meer gerend, geen balspelletjes meer, geen verstoppertje meer spelen, meisjes kunnen niet meer touwtje springen, jongens knikkeren niet meer... Speeltijden worden verprutst aan staren en turen naar schermpjes, vingervlugge vingerbewegingen da's alles wat er nog beweegt.

De tabletnek - Kinesisten en chiropractors willen een verbod op het gebruik van smartphones omdat ze in hun praktijk het aantal kinderen met nek- en schouderklachten zien toenemen. Kinderen met een 'tabletnek' staren urenlang voorovergebogen naar een schermpje, hun spieren verkrampen waardoor ze kans lopen om op termijn een chronische nek- of rugpatiënt te worden.

De Smartschool - Ondanks de nek- en schouderkrampen zijn er toch nog scholen die leerlingen verplichten om hun smartphone dag en nacht bij de hand te houden. Om bereikbaar te zijn voor leraars en medeleerlingen... ???... De 'Smartschool' noemen ze zich, als digitaal platform voor onderlinge communicatie op school. Leerlingen kunnen taken binnensturen via de computer en iedereen op school kan contact houden met iedereen.

Jeugdbeweging KAJ onderzocht het effect van de Smartschool bij middelbare scholieren en besloot: "De smartschool is geen digitale vooruitgang, het is een bron van frustratie, het is een dwingeland die je altijd in het oog moet houden."

Om tot deze vaststelling te komen was er geen onderzoek nodig. Het is bekend dat er niets boven persoonlijke contacten gaat, waarbij mensen die met elkaar communiceren oogcontact hebben, elkaar in de ogen kijken, elkaars stemverheffingen horen en elkaars lichaamstaal kunnen observeren. De smartphone is een goedkoop en gemakzuchtig surrogaat voor menselijke betrekkingen!

Premier Michel bij de herdenking van de aanslagen: "Dit is geen oorlog tussen het westen en de Islam. We zullen alles doen om de terroristen te stoppen. Dat is een moeilijk gevecht, een gevecht dat lang zal duren. We zullen tegenslagen ondervinden, maar ook succes. En ik heb er alle vertrouwen in dat we zullen winnen. Het maakt niet uit wie je bent, van wie je houdt, wat je religie is. We zijn allemaal gelijk in dit gevecht, allemaal. Nous sommes ensemble. We zijn samen".

Blabla, wat heeft die man nu eigenlijk gezegd? Dat wij samen met de moslims moeten vechten tegen terroristen? Dat moslims gelijk zijn aan ons? Dat zij onze evennaasten zijn? In een samenleving waarin iedereen gelijk is? Kletskoek!

Ik had van de premier eerder een woordje uitleg verwacht over de barbaarse streken van moslims en in naam van welke 'religie' zij bloedbaden aanrichten. En dat bij de terroristen nooit een Jef, Pier of Pol zitten. Ik had zo graag van de premier gehoord over hoe de moslimterroristen zich beroepen op de koran voor het plegen van hun achterlijke wreedheden.    

Zijn wij écht allemaal gelijk, premier Michel? Uw toespraak hoort op het stort of in de allesbrander!

Gisteren een ex-leraar tegengekomen in 't café. Ik wist van vroeger dat hij een verstokte sp.a'er was. Hij gaf les in de school van directeur Prullemans, nog zo ne volbloed linkse rooie. 

Op een gegeven moment vroeg ik hem: "En, nog altijd geen lid van 't Vlaams Belang? Anders krijgt ge een pak rammel van mij." En toen kwam hij aandraven met een drogreden als zou het Vlaams Belang voor de kerk zijn en tegen homo's, "ik ben atheïst!"...

Toen dronk ik een paar flinke teugen van m'n biertje en begon te bidden tot de Heilige Rita, patrones van de hopeloze gevallen.

Ik kan niet mee met m'n tijd. Ik loop altijd achter, en waar het kan sta ik op de achterste rij. De tijd holt voorbij, de dagen rijgen zich aaneen met een snelheid sneller dan het geluid, sneller dan de snelste straaljager, en daar heb ik moeite mee omdat ik graag blijf plakken aan 1 moment, aan 1 gebeurtenis, aan 1 belevenis.

En zo gebeurde het dat mijn scheurkalender vanochtend op 16 mei stond. Ik voelde dat er iets niet klopte en scheurde 16 mei weg. En toen stond daar zwart op wit iets gedrukt dat hard aankwam op mijn nuchtere maag. Dinsdag 17 mei: "Dag tegen Homofobie en Transfobie"... Ik ben als de bliksem naar de keuken gerend voor een kopje koffie om te ontnuchteren, want een klein beetje onzin is te verteren maar gezwets van de bovenste plank blijft zwaar op de maag liggen. 'Dag tegen Homofobie', een flater van jewelste.

Ik zal het allemaal nog eens opnieuw uitleggen. Het is onmogelijk om iets tegen een fobie te hebben, een fobie is er gewoon, als onberedeneerbare angst waarover we niets te zeggen hebben. Zich verzetten tegen een fobie is als zich verzetten tegen eb en vloed, of tegen dag en nacht. Echte fobici lopen met een wijde boog omheen holebi's en transsekseksuelen, maar een gezonde afkeer van hen hebben, dát is ons volste recht. Niemand mag er iets op tegen hebben dat we hen verafschuwen en minachten, veroordelen en verguizen. Wij zijn vrij om homo's en omgebouwden te negeren.

Ik kan me niet verzoenen met taalnieuwigheden als xenofobie, homofobie, islamfobie... De psychiatrische term 'fobie' wordt misbruikt om ons schuldgevoelens te kunnen aanwrijven als we tegen vreemdelingen zijn, of tegen homo's of tegen de islam.

Het wordt tijd dat er een 'Dag tegen Heterofobie' wordt uitgevonden. Ooit zullen hetero's gediscrimineerd worden,  met uitsterven bedreigd als iedereen op zijn eigen geslacht valt... tot er een dag komt dat er niets meer overblijft om op te vallen, als iedereen homo wil zijn. Het aantal 'selfmade-homo's' stijgt verontrustend...

Er is alweer een nieuw project gelanceerd tegen pesten op school: "Maak van je school een Goedgevoelschool'. Al decennialang volgt het ene project het andere op, en allemaal focussen ze zich op pesten IN DE SCHOOL  Niét thuis, waar de eigenlijke wortels van het pestprobleem liggen. Binnen de vier muren van een huishouden, dáár begint het echte pesten. 'Pestgedrag in het Gezin', pesten in het gezin, is gevaarlijker en dramatischer dan pesten op school, en toch wordt pestgedrag in het gezin verzwegen door de bedenkers van pestprojecten. Alsof pesten alleen maar op school gebeurt. Het echte pesten, thuis in de huiskamers tussen broers en zussen, is lang niet altijd onschuldig. Aanhoudende plagerijen, dagelijks terugkerende wrijvingen en vernederingen tekenen de 'slachtoffers' voor hun hele leven. Hun jeugd werd gestolen... omdat hun ouders nooit tussenbeide kwamen.       

Vandaag ga ik enkele speldenprikjes uitdelen aan mijn belagers van vroeger. Oei-da-pikt! 

An Serpent was directrice van een Turkenschool waar kleine Turkjes kwaakten en tetterden in hun thuistaaltje. 'Behoud van eigen taal en cultuur' was de dwaze slogan van An Serpent.

Vroeger heeft An Serpent me gedwarsboomd en mij betrokken bij ingewikkelde intriges. Daarom zet ik haar vandaag eens stevig in de bloemetjes.

An Serpent was een gevaarlijke adder en een venijnig serpent. Haar allereerste voorouder was de sluwe slang in het Aards Paradijs, de Oerslang, die het liefdesspel tussen Adam en Eva in gang zette.    

Zij had grijnsogen, als twee verslenste bloembollen zo groot, die labiel in haar driehoekige kop heen en weer wiebelden. Haar vlijmscherpe giftanden waren te zien in de wijde mondopening waaruit ze gif en gal spuwde op haar prooi die ze met een slingerbeweging in een wurggreep hield.  

Met sissende, snerpende en snerende geluiden, als van een ratelslang, schoof ze hijgend en puffend, kronkelend en schuifelend, doelloos door de schoolgangen, op zoek naar slachtoffers om zich met haar gifstekels aan vast te hechten.

'Het Kwade' heeft zich voorgoed genesteld onder haar met slijm besmeurde schubben...

Alles was goed en iedereen zweeg

Zéér eigenaardig! Nu pas barst de kritiek los op de dialoogschool van Boeve, de dialoogschool waarin katholieken, moslims en atheïsten met elkaar communiceren. Nooit eerder was de kritiek zo heftig, terwijl al véél eerder sprake was van dialogen tussen verschillende 'religies' op school.

Het concept van de dialoogschool is al oud. En telkens er iets over in het nieuws kwam, kraaide er geen haan naar, geen kat miauwde, en het was allemaal goed. Iedereen zweeg, geen opstandeling, geen rebel die protesteerde toen de islam opgehemeld werd door achtereenvolgens Paula D'Hondt, Mieke Van Hecke, Pascal Smet, Hilde Crevits, Rik Torfs...

Mieke Van Hecke, voorganger van Boeve: "Ik opteer voor het integreren van de islam binnen de godsdienstles." En Pascal Smet over "de islam inbedden in het gewone onderwijs". Iedereen zweeg en iedereen vond het goed.

En dan was er Lieven Boeve zelf die al meer dan een jaar geleden  zijn opvattingen over dialoogonderwijs kwam uiteenzetten in de Hogeschool PXL in Hasselt. Hij sprak godsdienstleerkrachten toe over hoe ze in hun lessen best omgaan met andersgelovigen, met moslims, hoe de islam en de christelijke traditie met elkaar in contact brengen.

Toen al! En niemand kwam in opstand. Het was allemaal goed. Iedereen zweeg en iedereen vond alles goed. Godsdienstleerkrachten die toen samenkwamen in Hasselt om te luisteren naar het dialoogconcept van Boeve heb ik nadien niet horen mopperen. Alles was goed en iedereen zweeg.

Het doet me denken aan de islamlessen die in de jaren 70 geïntroduceerd werden in de scholen. Niemand protesteerde... En toen migrantenleerlingen aangepaste Nederlandse lessen kregen... het was allemaal goed en iedereen zweeg...

Het was allemaal goed en iedereen zweeg... Zo is de Dialoogschool kunnen geboren worden.

Eerst was er het CGKR, met de spotnaam 'spionnencentrum', daarna kwam het Interfederaal Gelijkekansencentrum, en tenslotte kwam 'UNIA'. Unia ligt beter in de mond, klinkt internationaal en dus vlotter te bereiken voor iedereen die zich in deze harde samenleving verongelijkt voelt of niet op eigen houtje aan z'n trekken kan komen. Unia is er voor zwakkelingen en bedreigde soorten, een organisatie die opkomt voor de belangen van nieuwkomers, achtergestelden en andere kanslozen. Unia verdedigt ook mensen met een andere seksuele geaardheid dan de gebruikelijke, en streeft gelijke kansen na voor iedereen, ook voor hen die alle kansen links laten liggen.         

Het oergezonde hetero-gevoel krijgt een fikse deuk door het nieuwe onderzoek van Unia. Unia peilde naar de maatschappelijke acceptatie van holebi's bij 1.000 respondenten. Uit de peiling bleek dat liefst 40% van de Belgen zich niet helemaal hetero voelt (zich niet hetero voelen?), en meer dan de helft heeft geen problemen met holebi's.

Het Centrum is tevreden over de resultaten, maar "er is nog een lange weg af te leggen, er zijn nog vooroordelen die uit de weg geruimd moeten worden." Daarom lanceert Unia een campagne om zogezegde vooroordelen over holebi's te ontzenuwen. Hoezo vooroordelen over holebi's?

Terwijl ik over de peiling las, leek het of 'de homo in iedereen wakker geschud moest worden' waardoor het normale hetero-gevoel aan het wankelen gebracht werd. Het geheel kwam op me over als onvervalste propaganda voor andersgeoriënteerde seksbelijders, voor alles wat afwijkt van de normale seksualiteit, hoe onnatuurlijker hoe liever, ja zo leek het.          

Er breken slechte tijden aan voor heterofielen. Met een gezonde normale seksuele voorkeur hoor je er tegenwoordig niet meer bij. Op tv worden homo's er kunstmatig bijgesleurd alsof de halve wereld op zijn eigen geslacht valt. Misschien raken heterofielen wel in de minderheid, tegen alle natuurwetten in, want natuurlijke homo's zijn bijzonder zeldzaam. Er zijn teveel selfmade-homo's die bewust kozen voor homoseksualiteit. Geboren als hetero is het mogelijk om je daarna als homo te manifesteren, inclusief lichaamstaal, woordgebruik, kledingstijl, verleidingskunsten... Zij zijn valse homo's die het hetero-gevoel binnen in hen, onderdrukken en liever als homo door het leven gaan. Zij experimenteerden gedreven door nieuwsgierigheid.

Wanneer komt er eindelijk eens een onderzoek naar vooroordelen over hetero's?

Blogvriend Houzee van de Rechtsblog heeft een nieuwe blog aangemaakt, waar veel mooie dingen te zien zijn: https://blog.seniorennet.be/mineraal.

Elke dag moet ik naar een ontwenningskliniek om van m'n blogverslaving af te geraken. Cafébazin Bertie is mijn therapeute. Maar ze zegt dat ik niet vatbaar ben voor een ontwenningskuur omdat ik toch steeds zou hervallen, ze moemt me een recidivist, en een blogpiraat ook nog. En dat ik teveel met mezelf bezig ben, dat de band die ik met mezelf en m'n blog heb, veel te innig is. Daarom kan een narcist van geen enkele verslaving genezen worden...

Zo kwam het dat ik vanmiddag een ridder op een wit paard ontmoette. Zijn naam was CORNET. Hij droeg een sexy harnas, zag er viriel en bronstig uit, maar hij maakte zich niet kenbaar. Totdat ik het flesje voor de helft inschonk in het stoere glas. De smaak was overweldigend. Alsof je eikels aan het proeven was, maar dan gedrenkt in een hemels vocht...