Rechts aan de Macht


Rechts aan de Macht

Tom Naegels en het Belangrijkste Boek van het Jaar

We zien hier Tom Naegels neerbuigend speuren naar "griezelige onzin" in teksten van andere auteurs.
Zoals verwacht en voorspeld (blog 10.09.22) heeft auteur Tom Naegels - en tevens columnist bij De Standaard - de literatuurprijs voor het Belangrijkste boek van het jaar gewonnen. De overige vier kandidaten hadden geen schijn van kans. Tom was dé lieveling van de jury. Zijn boek werd bekroond met een prijs van 15.000 euro. Het behandelt de migratiegeschiedenis tot en met 1978.
Waarom werd zijn migratieboek tot bijna aan de hemelpoorten geprezen? Een tipje van de sluier lichtte ik op in mijn bericht van 10 september waarin hij zijn sympathie voor de multiculturele samenleving toonde door zijn kinderen bewust naar een concentratieschool te sturen, het soort school waar je geen kans maakt om succesvol door te stromen naar hoger onderwijs. Concentratiescholen hebben soms de bijnaam van 'vuilnisbakscholen'... O wat ben ik toch nieuwsgierig naar de schoolloopbaan van zijn kinderen. Een concentratieschool eindigt immers meestal in een doodlopend straatje.
Tom: "Mijn kinderen hun beste vrienden zijn autochtoon blank, dat vind ik jammer"... Welke zijn de verborgen drijfveren achter deze bewering? Wil hij dat zijn kinderen gekleurde vriendjes en vriendinnetjes mee naar huis brengen? Of negertjes en negerinnetjes? Er valt na te denken over heimelijke wensen bij de bewuste keuze van een concentratieschool voor je kinderen..
In de jury van het Belangrijkste Boek van het Jaar zetelden VRT-journalist Ivan De Vadder en Saskia de Coster, schrijfster en ook columniste bij De Standaard, net als Tom Naegels. Saskia werkte samen met die rare kwietzanger Arno. Ze kreeg de welgekomen opdracht om een nummer voor hem te schrijven. Hij stond namelijk in haar top 5 van Belgische artiesten.
Moeten we ons dan niet afvragen in hoeverre de 'jury' objectief oordeelde over de toekenning van de boekenprijs?
TOPPER!
Ongehoord NederlandStatement ON! over ophef uitzending Racisme
Gisteren heb ik volop zitten genieten van een uitzending op npo1: 'Ongehoord nieuws', op Ongehoord Nederland. Beste lezers, neem even de tijd om de gesprekken in je op te nemen, en noteer vooral de rake tussenkomsten van een schitterende Thierry Baudet. Om de vingers bij af te likken!
Winter . . .
Over mijn Schooltijd, lang geleden

Mijn middelbare school volgde ik in een strenge nonnenschool. Eén slepende ellende, droefenis en grauwe miserie! Onbegrijpelijk dat ouders hun kinderen dit kunnen aandoen.
Het was de onbezorgde tijd van de jaren 60, toen tienermeisjes dweepten met Elvis Presley, Paul Anka en de Shadows, en nog veel meer zangers en groepjes waaraan wij ons vastklampten om een beetje contact met de buitenwereld te voelen, met de realiteit, want die was er niet in school. Nonnen hielden niet van wereldse dingen en ze spiegelden het leven buiten de schoolpoorten af als decadent en gevaarlijk voor schoolmeisjes. Ze maakten kwezels van de meest beïnvloedbare meisjes.
In het derde middelbaar beleefde ik mijn prachtigste tijd. Ik kon toen goed opschieten met twee van mijn klasgenootjes, Marie-Paule V. en Denise V. Beiden hadden een Italiaanse moeder en daarom lag hun hart in Italië. En hun puberale interesses gingen enkel uit naar knappe Italiaanse jongens. Hun gezonde belangstelling voor jonge Italianen merkte ik voor het eerst bij een klasuitstap naar Bokrijk. Gniffelend en giechelend dwarrelden ze uitdagend rond een stel jonge Italianen. Wuiven en lachen naar elkaar, meer gebeurde er niet. We waren nog jong en amper seksueel voorgelicht.
Marie-Paule V. was een leiderstype. Zij organiseerde voor haar medeleerlingen balspelletjes. Op een geïmproviseerd veld naast de speelplaats speelden we TREFBAL, een uitgestorven balspelletje, want kinderen spelen niet meer. En als de speeltijd voorbij was verstopte Marie-Paule de bal in een soort buis onder de grond. Elke speeltijd werd er met de bal naar elkaar gesmeten... tot aan het eind van het schooljaar toen Marie-Paule en Denise naar een andere school verdwenen. Jammer.
Zuster Gaudentia, het kreng, had het niet zo begrepen op onze wereldse genoegens met een bal. Zij zag liever ingetogen geprevel op de speelplaats. Marie-Paule was de enige in de klas die de preutse griezelnon aankon. Zij had dan ook de volle steun van haar ouders.
Later trouwde Marie-Paule met een Italiaan, en is er nu nog altijd gelukkig mee. Denise V. ben ik uit het oog verloren. Wellicht zal zij ook haar droom-Italiaan ontmoet hebben...
Vlaams Belang grootste Partij van Vlaanderen
Nieuwe peiling: voor de zoveelste keer zijn we de allergrootste partij van Vlaanderen. Dank voor jullie vertrouwen, wij werken keihard voort!
Geplaatst door: E.J. Bron (via Twitter; Sam van Rooy) (www.ejbron.wordpress.com)
***
Maar wat als een nieuwe Vivaldi weer een staatsgreep komt plegen?
Psychotherapie op School?Minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (Vooruit) heeft weer eens toegeslagen. Hij maakte 152 miljoen euro vrij om psychologische zorg op school te ondersteunen. Zo wil hij de geestelijke gezondheidszorg dichter bij kinderen en jongeren brengen.
Daarom gaan vanaf dit schooljaar psychologen groepssessies organiseren in scholen, bedoeld om mentale problemen niet te laten escaleren. Ook individuele behandeling is mogelijk, maar dan betaal je meer remgeld.
Het ziet er naar uit dat Vandenbroucke, alias de Geldverbrander, alle werkloze psychologen een vast plekje wil geven in de verloskamer van elke school. We gaan dan toestanden krijgen zoals vroeger toen logopedisten in school de mutualiteiten oplichtten, nietwaar directrice An Serpent en psychopaat Horbert?
De enige positieve noot kwam van onderwijsminister Ben Weyts (N-VA): "Het kan niet de bedoeling zijn dat lesuren naar psychologische zorg gaan. Scholen blijven scholen. Het zijn geen therapiecentra."
Net zoals in 2015: In de winter dreigt er een unieke immigratieramp
(Vertaling: E.J. Bron)
De beelden herhalen zich: veel mensen voelen zich op dit moment aan de asiel-bestorming van 2015 herinnerd, toen honderdduizenden illegalen binnen enkele maanden via de Balkan naar Duitsland kwamen. Nu is het weer zover. Het enige verschil is dat er deze keer meer Oekraïners komen.
Tussendoor naar het ZiekenhuisGistereng ging ik op bezoek in een ziekenhuis met sterallures en vooral veel kapsones. Er waren serieuze werken aan de gang, waarvoor weet ik niet, maar er was wel al een deel van de parking bezet met elektrische wagens. Je weet wel, zo van die motorautokes met een zwarte draad waaraan een stekkertje bengelt dat in een soort stopcontact gestoken moet worden om daarna weer 200 km of zo verder te kunnen rijden... De gewone burger betaalt, want het parkeerticket is met 50 cent gestegen.
Op de heenweg naar het ziekenhuis werd ik opgeschrikt door een elektrische fietser die me inhaalde en zonder blikken of blozen een rotonde opdaverde. Ik zag hem afremmen want anders miste hij de ronde cirkelvorm van een rond punt. Je ziet ze overal, stuntelende fietsers, nooit van hun leven gefietst, en dan begeven ze zich in het dolle verkeer zonder besef van verkeersregels. Geen rijbewijs, geen verkeersbelasting, geen verzekering, geen nummerplaat en in de vaste overtuiging dat ze altijd en overal voorrang hebben. Daarom heb ik heimelijk plezier als ik iets verneem over fietsongevallen. Het wordt tijd dat er fietsrijscholen opgericht worden.
Even verderop op mijn route naar het ziekenhuis zag ik nieuwbouwhuizen, een serie van twee onder één dak. Erg comfortabel om te zien, tuintje vooraan en gazonnetje ernaast, en groots opgevat. Maar het irriteerde me enorm dat er een negergezin in woonde. Kijk, vers van de brousse, of van een of ander onderontwikkeld land, krijgt dat volk hier alles gratis, terwijl Vlaamse jonge mensen moeizaam aan een lening geraken en lang moeten sparen voor hun droomwoning. En negers, vers aangevoerd, krijgen zomaar hun onderkomen in de schoot geworpen. Als asielzoeker zit je in dit onland gebeiteld, terwijl eigen mensen zich jarenlang uit de naad werken om hetzelfde te bereiken als wat verse asielzoekers plotsklaps krijgen.
In het ziekenhuis. Met mijn adembenemende mondmasker. Ik zocht naar het kamernummer waar ik zijn moest om iemand die me erg dierbaar is te bezoeken. Ik zag hem pijn lijden. Aangrijpend. En dan sta je aan de afgrond van de realiteit. Niets is nog belangrijk. Alles en iedereen kan de boom in. Laat negers gratis in nieuwe Vlaamse woningen leven, laat fietsers zich te pletter rijden...