Archief

Gisteren stond ik aan te schuiven in een lange rij aan de kassa. Fileleed aan de kassa. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om alle mensen in de rij eens goed te bekijken. Mensen begluren doe ik graag,  vooral als er boeiende exemplaren bij zijn, zoals menselijke tussensoorten en onzijdige twijfelgevallen.

Een omgebouwde vent stond wiebelend zijn beurt af te wachten, pronkend met zijn nieuwe gedaanteverwisseling, helemaal niet onwennig of zo, maar zelfverzekerd en de omgeving dominerend met zijn grote gestalte. Onder een mouwloos t-shirtje waren bandjes en zijkanten van een gore bh duidelijk zichtbaar. Jammer dat zijn boezem nog niet volgroeid was, en zijn vormeloze benen pasten ook niet goed in het korte broekje. Zijn lange krulharen waren samengebonden in een lange paardenstaart, echt meisjesachtig. Maar op zijn kin stond dan weer een dikke bos baardharen. Vergeten te scheren.

Als deze transvrouw ooit geveld wordt door een vlaag van geslachtsverbijstering, zal hij niet meer goed weten wie hij is, een man of een vrouw, of een kruising tussen beiden. Zal hij heimwee krijgen naar zijn piemelke en zijn ballekes? Of toch liever borstjes en een vochtig vaginaatje?

De rij aan de kassa schoof tergend langzaam op. Toen schoot me ineens het woord 'transitiespijt' te binnen, een woord dat net niet verkozen werd tot het Woord van het Jaar 2024. Neen, dat mocht niet van verontwaardigde transbelangengroepen die vreesden dat menig getransformeerde spijt zou krijgen van zijn/haar geslachtsveranderende ingrepen.

11 juli, Vlaamse Feestdag

Mijn Land is Vlaand'ren! Het is een lied gezongen door de bariton Alfo De Quick op muziek van Renaat Veremans. Alfo De Quick vertolkt het lied met een diepe warme stem. 'Mijn Land is Vlaand'ren' is de hartverwarmende intro van de Vlaamse film 'De Witte', een meesterlijke verfilming (1934) van het boek van Ernest Claes. De film laat je proeven van de landelijke sfeer van het Vlaanderen van 1900. Vlaamser kan het niet. Samen met de intro-beelden geeft het lied 'Mijn Land is Vlaand'ren' je een warm Vlaanderen-gevoel. De tekstschrijver was Willem Gijssels (1875 - 1945), een Vlaams letterkundige en schrijver.

Parels voor de zwijnen

De liefde voor het geld is groter dan de liefde voor de Nederlandse taal bij minister Demir. 433 miljoen euro wil ze pompen in een bodemloos project om het taalprobleem in het onderwijs op te lossen. Een sterke stijging van het aantal kinderen dat thuis geen Nederlands spreekt zal in de toekomst het taalprobleem nog vergroten.

Als een kind vanaf het doorknippen van de navelstreng tot aan het derde levensjaar in een anderstalig klimaat leeft, wordt de basis gelegd voor een hardnekkige taalachterstand die in de volgende schoolloopbaanjaren de leerling blijft achtervolgen. We weten dat zwakke schoolprestaties en slechte leerattitudes samenhangen met een anderstalig thuismilieu. En toch blijven ouders hun kinderen in een andere taal opvoeden dan het Nederlands.

De taalplannen van de Vlaamse regering verschuiven de verantwoordelijkheden van anderstalige ouders naar externe hulpverleners zoals huiswerkbegeleiders, tolken, logopedisten, extra leerkrachten... Ouders blijven buiten schot. Demir laat de taalplannen met een wijde boog wegglijden omheen de ouderlijke verantwoordelijkheid.

Een vreemde thuistaal past niet in het project van Demir. Daarom stel ik voor: als een kind bij de aanvang van het (verplichte) kleuteronderwijs geen behoorlijk Nederlands kan spreken/verstaan, verliezen de ouders het kindergeld!

Op een zwoele zomeravond vorige week hoorde ik minister Zuhal Demir op tv iets vertellen over praktijktests. Alsof ze ze zelf uitgevonden had, zo leek het.

Discussies over het betrappen van argeloze werkgevers op discriminatie laaien weer op. Maar vele jaren geleden al plaveiden de ministers Monica De Coninck (sp.a) en Kris Peeters (CD&V) de weg naar het opsporen van etnische discriminatie op de arbeidsmarkt. Toen heette dat nog 'mystery calls' of  'anoniem solliciteren'.

Bij het aanwerven van personeel zouden werkgevers bruine sollicitanten of werkzoekenden met een vreemde naam systematisch weigeren. En daar stak de Vlaamse regering een stokje voor. Ze verzonnen daarom valse sollicitaties, anonieme bellers en anonieme sollicitanten, nepsollicitaties dus, om werkgevers in de val te lokken en om discriminatie uit te lokken. 

Onbegrijpelijk dat deze louche, misdadige en asociale technieken als praktijktests ooit in een wet gegoten zijn. Een werkgever kiest voor bekwaam werkvolk dat zijn bedrijf doet renderen. Hij wil gemotiveerde mensen met capaciteiten, verantwoordelijkheidszin en werklust. En daarom heeft hij het recht om te 'discrimineren', het recht op vrijheid van voorkeur als fundamenteel recht, evenwaardig aan het recht op vrije meningsuiting.

Influencer rooft donaties voor Gaza en koopt BMW’s en Rolexen

(Door: Marit Nubé)

De Duitse influencer Abdel Hamid haalde op sociale media bijna een half miljoen euro op voor Palestijnse slachtoffers. Maar het geld ging niet naar Gaza – het belandde in luxe auto’s, horloges en tassen. Justitie spreekt van keiharde donatiefraude, meldt de Britse tabloid Daily Mail. Als klap op de vuurpijl ontving Hamid ook een uitkering.

Hij wist precies hoe hij zijn volgers moest raken. Met emotionele video’s op TikTok en Instagram vroeg Abdel Hamid tussen 2021 en 2024 om geld voor hulp aan Palestijnen. Hij deelde beelden van bombardementen, huilende kinderen en ruïnes. Zijn boodschap: “Help Gaza, doneer nu.”

Lees verder>>>

Geplaatst op 7 juli 2025 door E.J. Bron

Vroeger al, 45 jaar geleden, deden de kranten hun best om de etnische afkomst van vreemde overtreders te verzwijgen.

In een oud krantenknipseltje van oktober 1980 werd in alle talen gezwegen over de etniciteit van Brusselse scholieren die hun luizen verkochten! Echt gebeurd!... "Slimme Brusselse scholieren hebben iets gevonden om hun zakgeld wat op te krikken. Ze verkopen hun hoofdluizen aan medeleerlingen die vrij zijn van luis. Bij een luizenplaag sturen de scholen kinderen met hoofdluis voor een week naar huis. Hun vriendjes die de extra vakantie misgelopen hadden, kochten de luizen voor een prijs van 60 frank per luis"...

60 frank per luis!... Insiders wisten onmiddellijk wie die Brusselse scholieren waren, de Brusselse sjoemelaars die het luizenhandeltje bedachten. In scholen hing er een taboesfeer rond 'luizen'. Iedereen op school wist waarvan die luizen kwamen, maar we moesten er heel fel over zwijgen. Vaak begon een luizenplaag wanneer Turkjes terugkeerden van hun vakantie in Turkije. En dan transporteerden die hun ongedierte naar de Vlaamse kopjes... "Brusselse Scholieren"?...

Leer kinderen vrij denken en zich vrij uiten.

Vroeger werd ik vaak uitgescholden voor 'racist', gewoon omdat ik supporterde voor onze eigen Vlaamse leerlingen en migrantenleerlingen als een spijtige bijkomstigheid beschouwde. 

Wie herinnert er zich nog mijn schrijnende verhalen over de voorkeursbehandeling van migrantenleerlingen in multiculturele scholen? Migrantenleerlingen genoten van privileges en faciliteiten, een grove onrechtvaardigheid jegens hun blanke klasgenoten.

Over Mensenrechten. Racistisch denken is niet verkeerd. Het is een mensenrecht.

Een neger heeft het recht om een blanke te haten, en een blanke heeft het recht om een neger te haten. Negers en blanken hebben beiden het recht om racistisch te zijn en te denken. Dat is een mensenrecht.

Niemand mag bepalen wie gelijk heeft. Niemand heeft het recht om te oordelen over de juistheid van wat iemand denkt. Ieders gedacht moet gerespecteerd worden en is evenwaardig aan het andere gedacht.

De uiting van deze gedachten moet vrij kunnen gebeuren, zonder afremmingen, zonder onderbrekingen van linkse moeials die ervan overtuigd zijn dat alleen zij de waarheid in pacht hebben. Afgedwaalde linksen terroriseren de geesten van andersdenkenden. Zij verhinderen hun vrije meningsuiting. Verwerpelijk. Zij tasten het meest essentiële mensenrecht aan: de vrijheid om te uiten wat er gedacht wordt.

Een Blanke Blonde op Antwerpse Tram 

Uit het leven gegrepen (dat is een uitdrukking, dat heeft niets met messen op bussen te maken)

Nostalgie uit de Oude Blogdoos

Deze bloedhete dagen en broeierige nachten doen me met weemoed terugdenken aan de legendarische zomer van 1976. De aanhoudende tropische hitte was toen al voelbaar in het vroege voorjaar toen verse groene blaadjes aan de bomen al verdorden toen ze nauwelijks ontloken waren. Bloesems kwamen niet tot volle bloei, niets kon rijpen. De hele natuur snakte naar hemels vocht.

De zwoele zomer van 1976 is onvergetelijk. Toen de gloeiend hete zon nooit wou ondergaan, toen vogeltjes de hele dag een middagdutje deden, toen de hele natuur in coma lag, alles lag stil, geen blaadje roerde zich, niets bewoog. Enkel de zon was aan 't werk met haar intens-brandende stralen midden in een staalblauwe lucht. Bermen langs autowegen lagen er een hele zomer lang verschroeid en vergeeld bij, als uitgedroogd stro. Kurkdroge grasvelden en dorstige akkers hunkerden zieltogend  naar een regendruppeltje.

De kracht van de verzengende zon deed het zand naast het water in m'n huid branden en grifte voor altijd een herinnering in m'n geheugen over mijn eerste echte liefde, pril en kwetsbaar. Het brandende zand en de allesverschroeiende zon maakten van 1976 een ouderwetse nostalgische zomer.

Vroeger, dat was toen het bier in de pintjes verdampte terwijl we d'r bij zaten. Toen we een stuk jonger waren, met losgeslagen hormonen, jong en onbezonnen, een beetje blond mocht ook nog.

Vroeger, dat was 's ochtends wandelen langs een beekje dat verscholen lag achter volle struiken en wassende grasvelden... Vroeger, toen de zon nog niet wakker was, wandelde ik langs boerderijen en landerijen, veldweggetjes, veldkapelletjes, weilanden  en akkers, koeitjes en paardjes begroeten. De boeren molken hun koeien toen nog met de hand, en de volle emmers brachten ze dan naar hun boerderij... Vroeger, dat was wandelen langs verschroeide weilanden en dode akkers, verschraalde aardappelvelden, uitgestrekte koren- en maïsvelden om in te verdwalen.

En toen de zon genadeloos begon te schijnen in de loop van de ochtend, zocht ik verkoeling in de schaduw van grote canadabomen waar koeien lui en loom lagen te herkauwen, in stilte wachtend op de kilte van de nacht.

Vroeger, dat was een zandberg om een hele lange warme zomer in te spelen. Alle kinderen waanden zich op het strand van Oostende. Nu staan er fabrieken op de plaats van van onze Zandberg. Weg met de Zandberg, jeugdnostalgie ons zomaar afgepakt.

Vroeger, dat was tegen een helling opklauteren om op de spoorrails te geraken, een avontuur dat de moeite waard was, want dan kon je de zon zien ondergaan in volle glorie. Een paar verloren gewaaide wolken maakten het schilderij van de ondergaande zon compleet. En nu beginnen glimwormpjes, elfjes en feeën zich op te maken voor hun nachtelijke uitstapjes.

VIDEO: Het gaat fantastisch met de “integratie”…

Bekijk HIER de video!

Geplaatst door: E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)