Archief

Dit is geen thriller, en ook geen psychofilm, ook geen horror waarin bloeddorstige vampiers en hongerige vleermuizen de hoofdrol spelen, ook geen soap met honingzoete romantiek. Maar een waar gebeurde belevenis die ik onmiddellijk ver weg in mijn geheugen klasseerde als 'te negeren', 'te verwaarlozen', 'niet waard om er aandacht aan te schenken'. Dat lukt meestal aardig, nare herinneringen verdringen, tot zelfs diep in mijn onderbewustzijn, maar op sommige momenten dienen ze zich toch ongevraagd weer aan.

Op een dag kreeg ik een dwaze, beledigende mail waarvan de inhoud duidelijk geïnspireerd was door gegevens uit mijn blog. Een laag-bij-de-grondse aanval was het. Een laf misbruik van internet. Het was minderwaardig leesvoer, als een mislukte foetus die nooit geboren kon worden en in de moederbuik voort bleef reutelen.

Onverhoedse beledigingen slik je even door, om daarna weer over te gaan tot de orde van de dag, je mag er zeker niet impulsief op reageren, want dan verlaag je je tot hetzelfde vulgaire niveau. De inhoud van de mail deed me niét schrikken, wél de afzender. Wel wel, de perfecte gentleman heeft zichzelf ontpopt als een lompe boer. Een heer en een schoft, een gentleman en een lompe boer, verenigd in één persoon. Het bestaat!. Zie maar naar roodkapje die haar lieve grootmoeder ging bezoeken, maar af te rekenen kreeg met een grote boze wolf.

Hier en daar in het landschap van bloggenland lees ik soms zijn fijnbesnaarde commentaren voorzien van keurig taalgebruik en originele spitsvondigheden. Zijn visie op de actualiteit is scherpzinnig en zijn teksten geven een correcte en stijlvolle indruk, ze laten een hoog opleidingsniveau vermoeden.

Welke duistere eigenschappen drijven zo iemand om zich te ontpoppen als een marginaal warhoofd, dat met bot taalgebruik en goedkope beledigingen, zichzelf degradeert tot een waardeloos persoon die in de goot leeft en zich op de rand van de maatschappij beweegt? Waarschijnlijk zijn zijn schrijfsels een masker waarachter de schoft zijn ware aard verbergt.

Na de renovatie van het station in Hasselt zijn alle perrons weer toegankelijk voor treinreizigers. De liften worden later geplaatst. Ook de heraanleg van het stationsplein komt nog aan de beurt. Een investering van 19 miljoen euro, met forse aandacht voor toegankelijkheid van reizigers met beperkte mobilitieit.

Dit nieuwsitem hoorden we gisteren op TVL. Maar wat de kijkers niet mogen weten is dat gauwdieven en drugsdealers een nieuw terrein gekregen hebben na de vernieuwing van het stationsgebouw.

De stationsbuurt in Hasselt heeft lange tijd vergane glorie uitgestraald. Leegstaande en bouwvallige huizen, marginalen, ongure types en ordinair gootjesvolk ontsierden de hele buurt.

Loketbedienden en kaartjesknippers werkten samen met zakkenrollers die op een bankje vlakbij de loketten rustig wachtten op een seintje van de ambtenaar achter het glas, die dan met gebarentaal duidelijk maakte welke reizigers geschikt waren om te volgen naar het perron, om daar bij een geveinsde schermutseling toe te slaan en hun slachtoffer te beroven van waardevolle spullen.

Aan de stationsingang waren politieagenten ijverig in de weer om foutparkeerders te bekeuren en op de bon te slingeren, terwijl even verderop openlijk drugs gedeald werden.

Geen wonder dat het imago van het Hasseltse station zo bezoedeld raakte. En na de renovatie zal de criminaliteit er welig blijven tieren. In een modernere versie.

Einde ramadan . . .

Geplaatst door: E.J. Bron (via “X”; Henrique, ex-minister van Twit.) (www.ejbron.wordpress.com)

Het racismecentrum Unia, in de volksmond 'het Spionnencentrum', bestaat niet meer. Vanaf vandaag 1 april 2025.

Het racismecentrum dat strijdde tegen discriminatie van vreemdelingen, van minderheden, van seksueel andersgetinten en van nog vele andere rariteiten die zich benadeeld voelden, wel, dat centrum heeft de boeken neergelegd. Het bestaat niet meer! Het is failliet! Opgedoekt! Foetsie!

Velen zullen nu opgelucht ademhalen en zich niet meer bespionneerd voelen. Gelijkheid en inclusie kunnen de boom in.

Unia was een zwakke opvolger van het vroegere CGKR (Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding). Ik heb leerlingen vroeger horen vragen wat die vier lettertjes betekenden. Met handen en voeten uitgelegd, en toch begrepen ze niet waarom er zoiets als Unia moest bestaan. Ze vonden het niet rechtvaardig (m.a.w. ondemocratisch). Het waren dan ook witte leerlingen in een blanke school, die meer wilden weten over het racismecentrum dat er enkel was voor buitenlanders, allochtonen en nie-van-hierders, terwijl gediscrimineerde Vlaamse leerlingen met hun klachten botvingen bij Unia.

Unia ging er prat op om ook haatspraak en haatmisdrijven te bestrijden. In die strijd hebben ze blijkbaar enkele koranverzen overgeslagen...

Woke-waanzin

Geplaatst door: E.J. Bron (via “X”; CS) (www.ejbron.wordpress.com)

***

Onze Vlaamse onderwijsministers waren geen grote lichten. Neem nu Pascal Smet, getrouwd met een man en belangenverdediger van holebi's, hij stelde een educatieve map op rond 'Diversiteit in de klas', die hij doopte met de naam 'Er was eens een regenboog'.

De bedoeling was om lagereschoolkinderen vertrouwd te maken met gender, holebi's en transgenders, om andersgeaarden en transseksuelen voor te stellen als iets alledaags waarover openlijk gesproken kan worden.

Maar zo eenvoudig werkt dat niet. Om te beginnen kunnen seksuele perverten een klas niet divers maken omdat ze geen diversiteiten zijn maar perversiteiten. Holebi's en transgenders zijn seksuele perverten, zo heb ik het vroeger in mijn opleiding geleerd, en dus is het mij toegestaan om vanuit die visie erover te schrijven.

En vervolgens zijn jonge kinderen nog lang niet klaar om met buitenissige seksuele aangelegenheden kennis te maken. De gewone seksualiteit moeten ze nog ontdekken. Het hele gamma van perversiteiten hen voorschotelen zou hen in verwarring brengen. Ze hebben duidelijke lijnen nodig, ook bij het onderscheid tussen geslachten. Halfslachtige mengsoorten, sekstwijfelaars en transseksuele kwieten, daarmee weten ze geen raad. En dan zie je zieke kindjes zoals op bovenstaande afbeelding.

Het schijnt dat UGent-prof Carl Devos 14 jaar geleden uitgegleden is op het pad des verderfs. Althans, dat suggereert Hilde Van Liefferinge in haar boek 'Academische gezelligheid', een onthullende roman over hoe zij ooit in de klauwen van een geile vent belandde.

Haar erotische escapades beschreef ze uitvoerig en nietsontzienend in een boek dat een bestseller belooft te worden. Het is een anoniem verhaal zoals pubers zich soms ook laten gaan als ze iets neerpennen. Lezers verkneukelen zich te pletter omdat ze weten wie het personage is dat op seks belust is en zich seksueel vergrijpt aan zijn slachtoffer. Weliswaar gaf ze hem toestemming om haar te benaderen tot in al haar intimiteiten. Maar die toestemming draait ze later om in machtsmisbruik van de prof.

Hoe komt het toch dat vrouwen zoveel beter kunnen fantaseren dan mannen? Zoveel beter andermans reputaties kunnen beschadigen? En vooral veel meer tijd nodig hebben om te beseffen dat ze grensoverschreden behandeld werden. Het dringt pas jaren later tot hen door nadat ze uit een coma ontwaken en bedenken dat ze actie moeten ondernemen tegen hun belager.

Geen klacht  -  14 jaar geleden diende Van Liefferinge geen klacht in over de zaak, ze genoot van het vuur der passies dat nog jarenlang bleef smeulen... tot het uitgedoofd was. En nu via een literaire omweg moet de hele wereld weten wat haar overkwam op de dag dat een wulpse geiligaard zijn lusten botvierde op haar weerloze lichaam. Ondertussen zijn de ware feiten in haar brein verdraaid en heeft het verhaal een andere wending aangenomen, wat het boek onbetrouwbaar maakt. Fantasie kan na zovele jaren veel schade aanrichten. 

Eerroof  -  De naam van de prof wordt in het boek nergens genoemd, en toch weet iedereen dat het Carl Devos is. De man ligt nu onder vuur na beschuldigingen van grensoverschrijdend gedrag. Zijn advocaat reageert: "Dit is een zaak van eerroof". Juridische stappen zullen ondernomen worden tegen het beruchte boek.

In haar kielzog sleepte Van Liefferinge andere vrouwen mee die op de proppen kwamen met nieuwe beschuldigingen. Samen hielden ze een koffiekransje en bedisselden een plannetje om geen spaander heel te laten van hun gehate prof.

Beste lezer, maak een vrouw nooit boos, want dan wordt ze een giftige slang die in staat is om ook andere vrouwen op sleeptouw te nemen in de gang naar vernietigende wraakzucht.

Rachel Zegler met een latino achtergrond speelt Sneeuwwitje

Handen af van deze klassieker!

Onze (klein)kinderen zullen ons vervloeken . . .

Geplaatst door: E.J. Bron (via “X”; Politiek Nederland) (www.ejbron.wordpress.com)

Als Pano en De Morgen samenwerken voor een reportage mag je ervan uitgaan dat de helft niet waar is

Buitenlanders in Aalter moeten langer wachten op hun inschrijving in de gemeente dan Vlamingen.

En nu zijn er groene muggenzifters die daarover struikelen en zelfs durven spreken van discriminatie van burgers. Ze zijn veel te haastig in hun oordeel, want vreemdelingen huisvesten in een propere Vlaamse gemeente vergt veel meer tijd dan het inschrijven van een gemiddeld Vlaams gezin.

Andere culturen, andere aanpak... Vreemde culturen, grondiger aanpak. Dat heeft burgemeester De Crem goed begrepen. Daarom hanteert hij een keuringssysteem dat trager werkt voor vreemdelingen dan voor eigen volk. Tenslotte zijn ZIJ de nieuwkomers en anderskomers die uitvoeriger gekeurd moeten worden dan het eigen bekende volk.

De Crem zou geprezen moeten worden voor zijn strenge beleid, en zijn aanpak van nieuwe vreemdelingen zou moeten toegejuicht worden. Zijn systeem wil domiciliefraude tegengaan: "In Aalter ingeschreven zijn, hier van alle voordelen genieten, maar eigenlijk elders wonen, dat kan niet". Ook huisjesmelkerij en woonstkwaliteitscontrole worden onder de loep genomen door het beleid van De Crem.                        

En toch vraagt de verslenste partij Groen aan minister Crevits een tuchtonderzoek naar De Crem, wegens discriminatie van burgers.

Racisme en discriminatie zijn toverwoorden, waarmee je iedereen die in je weg staat kunt neersabelen. Bellenblazers en leeghoofdige toeteraars, xenofielen en debielen,  zij zijn de eersten die zeuren over racisme als er iets niet naar hun zin gaat qua gelijkheid, minnelijke verdraagzaamheid enverering van alles wat vreemd is aan onszelf.