Archief

Drie jaar geleden,

het begin van de Oekraïne-oorlog.

"België gaat F-16-gevechtsvliegtuigen sturen naar Oekraïne... in 2025", las ik toen.

In 2025? Gaat die oorlog echt zo lang nog duren?

Geldschieters worden oorlogsmoe. Vele miljarden euro's om een zinloze oorlog in stand te houden zijn verdampt als water in de zon. En het aantal gesneuvelden zijn ook niet meer te tellen.

Een waarschuwing van Viktor Orbán doet er nog een schepje bovenop. Hij zegt dat Europese lidstaten verplicht kunnen worden om Oekraïne financieel te ondersteunen als de VS zich terugtrekken. Europees geld voor een uitzichtloze oorlog. Europeanen zullen moeten meebetalen. Een Oekraïne-pakket van historische omvang is in de maak. Orbán waarschuwt voor jaarlijks € 500 miljard Oekraïne-financiering. 

Nauwelijks bekomen vande bolwassing die de incompetente leiders van Europa kregen van J. D. Vance, krijgen ze een nieuwe mokerslag te verwerken waarvan de dreun hen haast in zwijm doet vallen. Miljarden euro's om Oekraïne te helpen? Ze kunnen nog eens niet voor zichzelf zorgen...

De humor van 'paniek zaaien'

PANIEKZAAIERS OP PUBLIEKE OMROEP

JEF K.ELBERS

Op de superlinkse tv-zender VRT werd het meisje Evy Hanssen, naïef, speels en spontaan, losgelaten op een militair van formaat: kolonel Housen. Het blonde ding, in het hol van de leeuw, vroeg  hem onwennig "bent u een korporaal?", ook een blunder van formaat, en niet om subtiel met de klxten van de kolonel te spelen, want daarvoor moet je de humor begrijpen van 'paniek zaaien'.

Onze woordenschat deint mee op de golven van de tijd en volgt soms een verrassende koers. De tand des tijds kan woorden vernielen waardoor die hun charmante betekenis verliezen.

Neem nu het woord 'Hangmat'. Vroeger dachten we automatisch aan: zon, zonnebril, sapje met rietje, biertje, relaxen... rond 'hangmat' hing een zwijmelend sfeertje. Maar sinds de invasie in ons land van talrijke avonturiers en opportunisten uit alle hoeken van de wereld, betekent 'hangmat' sociale verwennerij van goudzoekers die zonder te zoeken tóch het goud in hun schoot geworpen krijgen.

Het woord 'Asiel' deed ons vertederd terugdenken aan het liefdevol opvangen van beestjes zonder baasjes, beestjes die in het dierenasiel een nieuwe thuis vonden, een nieuwe opvang. De ordinaire verwording van 'asiel' was onafwendbaar sinds huisvesting en ander snoepgoed hier uitgedeeld werden aan wildvreemden.

En het woord 'Migratie' dan! Nog veel erger!. Vroeger keken we gefascineerd naar de trekvogels die zich verzamelden en precies wisten waar ze samen naartoe moesten vliegen, en de terugkeer regelden ze ook zelf, geen enkel reisbureau kon het zo goed organiseren. Allemaal zonder problemen bij die beestjes... 'Migratie' wordt eerder complex in de mensenwereld!

'Draaideur'! Een gewoon Nederlands woord, dat toch in verband gebracht wordt met illegalen die niet thuis kunnen blijven en ons land overspoelen. Kijk maar naar de 'draaideur-illegalen' die telkens op de vlieger gezet worden naar hun thuisland en koppig blijven terugkeren, want de zwaartekracht is sterker dan henzelf.

'Zwaartekracht' doet denken aan een geweldige aantrekkingskracht van het kleinste stipje op de aardbol, het land België, waarnaar ze van overal afgezakt komen, en waardoor ze allemaal aangezogen worden.

'Schaap'. 'Arm schaap' zeggen we soms van verwaarloosde kindjes. Of schaapjes in de wei die lustig aan de grassprietjes knabbelen, of dierenliefhebbers die hun schaapjes op het droge hebben. Nú zijn het schapen die door dierenbeulen zonder medelijden afgeslacht worden. Rond het woord 'schaap' hangt er iets wreedaardigs en afschuwelijks waarvoor de ergste straffen nog niet uitgevonden zijn.

'Illegaal' = onwettig, verboden. Deze originele betekenis kreeg een ander accent sinds afgewezen asielzoekers onderduiken. Als onzichtbare zwervers verdwijnen ze in de illegaliteit waar ze een ondergedoken leven leiden, vaak in de criminaliteit. Ze blijven in het land. Illegaal. Spoorloos...

'Koekoeken en lintwormen', woorden uit het dierenrijk, die we nu onwillekeurig associëren met asielzoekers.

En zo zijn er nog veel meer woorden die aan originaliteit inboeten, zie maar naar: 'integreren', 'ontwortelen', 'discrimineren'... Onze taal verloedert, woorden ontaarden...

Niet twijfelen Marc. Doen wij ook niet

Geplaatst door: E.J. Bron (via “X”; Jan B. Hommel) (www.ejbron.wordpress.com)

Uitspraken over mislukte multiculturaliteit zouden 30 jaar geleden veel meer effect gehad hebben, nu is het te laat, het is allang achterhaald, het kwaad is geschied.

De eerste barsten in een multiculturele schoolgemeenschap waren toen al zichtbaar, 30 jaar geleden! Dat was de tijd dat we op onze woorden moesten passen, en ook op onze tellen, over gebarsten eieren moesten we lopen, want elk oordeel over migranten lag toen heel gevoelig. Je hele omgeving zat te loeren om je te betrappen op een negatieve opmerking over migranten, om je dan uit te schelden voor racist of voor onverdraagzaam.

Het gevaarlijkst was een link leggen tussen 'criminaliteit' en 'migrant'. Die twee mochten nooit in één adem uitgesproken worden, en als je dat toch durfde, moest je voor de rest van je loopbaan als outcast heel fel zwijgen, anders volgden er persoonlijke sancties. Als dan ook nog eens je lidkaart van het Vlaams Blok per ongeluk uit je zakken viel, was de hetze tegen je compleet.

Uit angst voor de link tussen misdaadcijfers en etniciteit, publiceerde de overheid een stuntelig drukwerkje waarin ontkend werd dat vreemdelingen crimineler zijn dan Belgen, waarin jeugdige criminaliteit geminimaliseerd werd, waarin ontsporingen van migrantenjongeren te wijten waren aan de overname van onze (!) cultuur. En als kers op de taart beweerde het boekje ook nog dat het verre van bewezen is dat "onze samenleving gewelddadiger en crimineler geworden is, integendeel, er is een omgekeerde evolutie aan de gang". Onbeschaamde leugens die indoctrinerend en sluipend hun werk deden!

Toekomstige delinquenten kwamen onze scholen bevolken. Naarmate er meer allochtonen in een school opdoken, stegen de spijbelcijfers, steeg het aantal incidentjes op de speelplaats, waren er meer straatdelictjes, alsook meer  schermutselingen in de wijken, kwam afwijkend gedrag op school meer voor, zakte het onderwijspeil, en werden de islamlessen een bedreiging voor het rendement in de klas... Het klinkt dramatisch, maar deze neergang nam zijn tijd, verspreid over vele jaren, en hoefde niet wetenschappelijk onderzocht te worden, de kale feiten wáren er: de oververtegenwoordiging van allochtonen in allerlei categorieën van probleemgedrag en probleemsituaties.

Onze grote steden zijn nu lustoorden voor volwassen criminelen, gangsters en andere indringers, die hun geweten achtergelaten hebben in hun vaderland, en met losgeslagen wortels hier hartelijk opgevangen worden in royale vangnetten. Omdat het manna voor hen uit de hemel blijft vallen, kunnen ze geen respect opbrengen voor gezag, wetten en voorschriften van hun nieuwe land, wijken af van de geldende normen, en dan is er nog maar een kleine stap nodig naar misdadigheid. Steden verloederen en vercriminaliseren. Verval, ontaarding en decadentie... Dat is de prijs die wij moeten betalen voor het groeiende aantal immigranten.

LONG READ: de epische toespraak in München van J.D. Vance in het Nederlands

(Door: “Netzreporter” – Vertaling: E.J. Bron)

Met zijn toespraak op de Veiligheidsconferentie van München heeft de Amerikaanse vicepresident opzien gebaard en duidelijke taal gesproken. Hieronder zijn volledige toespraak in het Nederlands:

Lees verder →

Waarom J.D. Vance’s speech ertoe doet: het verval van Europa

(Door: Michael van der Galien)

Gisteren gebeurde er iets wat maar zelden gebeurt: een Amerikaanse politicus sprak de waarheid tegen Europa. Niet de zoete, diplomatieke praatjes waar we zo aan gewend zijn, maar een keiharde confrontatie met de eigen zwakheden en bewuste keuzes van het continent. J.D. Vance, de nieuwe Amerikaanse vicepresident, reisde naar de München Security Conference en veegde de vloer aan met de Europese elite. En dat was niet alleen verfrissend, maar ook broodnodig.

Lees verder>>>

J.D. Vance wast Europese elite de oren

(Door: Ines van Bokhoven)

Amerikaanse passie voor vrijheid en democratie en liefde voor het volk

De Amerikaanse vicepresident J.D. Vance (foto) gaf afgelopen vrijdag een speech op de veiligheidsconferentie in München, en hoe! Vol passie sprak hij over vrijheid en democratie en waste de Europese elite de oren. Die wist niet wat hen overkwam. Verbijsterd en in doodse stilte hoorden ze hem aan. “De stem van het volk doet ertoe,” zei Vance. De huidige elite is juist doodsbang voor het volk, vandaar hun afbraak van de democratie. Maar ze zijn uitgespeeld, want wij zijn met meer en we moeten onze macht gaan gebruiken om Europa weer groot te maken, Make Europe Great Again, MEGA. 

Lees verder>>>

Alice Weidel ontmoet J.D. Vance – Duitse regering boos over vlammende rede

Alice Weidel en J.D. Vance

(Vertaling: E.J. Bron)

Amerikaanse vicepresident valt de EU aan

Na de felle rede van J.D. Vance over de toestand van de democratie in Europa schuimbekt de Duitse regering. Maar de Amerikaanse vicepresident doet er nog een schepje bovenop – en ontmoet Alice Weidel (AfD).

Lees verder →

J.D. Vance wast Europese elite de oren

(Door: Ines van Bokhoven)

Amerikaanse passie voor vrijheid en democratie en liefde voor het volk

De Amerikaanse vicepresident J.D. Vance (foto) gaf afgelopen vrijdag een speech op de veiligheidsconferentie in München, en hoe! Vol passie sprak hij over vrijheid en democratie en waste de Europese elite de oren. Die wist niet wat hen overkwam. Verbijsterd en in doodse stilte hoorden ze hem aan. “De stem van het volk doet ertoe,” zei Vance. De huidige elite is juist doodsbang voor het volk, vandaar hun afbraak van de democratie. Maar ze zijn uitgespeeld, want wij zijn met meer en we moeten onze macht gaan gebruiken om Europa weer groot te maken, Make Europe Great Again, MEGA. 

Lees verder>>>

Pure wanhoop in München

(Door: Sebastian Thormann – Vertaling: E.J. Bron)

Op de veiligheidsconferentie in München openbaart zich de hulpeloosheid van Duitslands politieke elite. De Amerikaanse Vance-uitval kunnen ze alleen maar met holle frasen en hyperventilatie beantwoorden.

Lees verder →

Geplaatst op 14, 15 en 16 februari door E.J. Bron

BREAKING! Terreuraanslag in Villach, Oostenrijk

Een 23-jarige Syrische asielzoeker (foto) stak op willekeurige voorbijgangers in, waarbij een 14-jarige jongen om het leven kwam. Getuigen zeiden dat hij na de aanval “Allahu Akbar” schreeuwde en lachte toen hij door de politie werd gearresteerd.

(Bron: Salzburger Nachrichten)

Geplaatst door:
E.J. Bron (via “X”; Visegrád 24)
(www.ejbron.wordpress.com)

Elias was 14 jaar. Hij werd op 24 januari door twee minderjarigen van 16 en 17 jaar doodgestoken, toen hij de deur van de voetbaltraining achter zich dicht klapte. Hij had geweigerd zijn gsm af te geven. Op de plaats van de moordpartij hangt nu een pluchen beertje, bloemen en de volgende boodschap: “We mogen Elias niet vergeten. Uit respect voor de herinneringen aan hem moeten we nu de maatregelen nemen die zich opdringen. We mogen het geweld niet banaliseren”.

De twee daders werden al snel opgepakt, want ze waren bekend bij de politiediensten. Een politieman getuigde anoniem: “De twee jongens zijn trouwe klanten van ons commissariaat. Van zodra de eenheden van de BAC (Brigade anti-criminalité) de beschrijving van de vermoedelijke daders ontvingen en kennis kregen van hun manier van handelen, wisten we eigenlijk onmiddellijk wie de daders waren”. Omdat de media weigerden – omwille van de minderjarigheid van de daders – gegevens te verstrekken over de herkomst van de daders, moest het publiek het doen met een vrij vage beschrijving. De ene “was 1,8 meter en van het Afrikaanse type met kroezend haar”, de andere, die de dodelijke messteek zou hebben gegeven, zou “van het Antilliaanse type zijn, met dreadlocks”.

De zoveelste moord die perfect vermeden had kunnen worden

Volgens parlementslid Marie-Claire Carrère-Gée (LR) is deze moord “het resultaat van een misdadig falen van de burgemeester van het 14de arrondissement”. Misschien een brug te ver, maar in elk geval is er sprake van het zoveelste verzuim bij Justitie. De minderjarige daders waren namelijk al bekend bij Justitie. Eén van de twee was al veroordeeld tot opvoedkundige maatregelen in december 2023. Toen ging het om diefstal en afpersing.

De twee vermoedelijke daders van de moord op Elias verschenen vorig jaar in oktober voor de rechter – opnieuw dus. Dit keer voor diefstal met geweld. Maar ze werden niet veroordeeld. Het Parket had een voorlopige hechtenis gevraagd, maar de rechter wou er niet op ingaan. Deze beslissing heeft dus waarschijnlijk het leven gekost aan de jonge Elias, want bij voorlopige hechtenis verbleven de beide daders nog in de gevangenis.

Opsluiting wordt in Frankrijk slechts in 24 procent van de veroordelingen uitgesproken, zegt Pierre-Marie Sève van het Franse Institut pour la Justice. En zelfs bij die 24 procent zijn de gevangenisstraffen voor 84 procent “aanpasbaar”, zodat de veroordeelden zelfs niet naar de gevangenis moeten. Het laksisme bij Justitie heeft dodelijke gevolgen. Tijd om puin te ruimen, ook hier dus.

door: Peter Logghe

Schooljaar 1991-1992. Wijkschooltje in Lummen.

Elem was het dochtertje van een Turkse vader en een Vlaamse moeder. Het meisje kreeg ontzettend veel aandacht van de lieve juf en van alle kindjes in de school. Ze was uniek omdat niemand in de hele school een Turkse papa had.

Op een dag kwam er een haar in de soep, en in de boter ook, toen het kleuterklasje van Elem medisch onderzocht werd. Op het hoofdje van Elem zat er een hele nest luizen en neten! Zij zag er ook onverzorgd en onhygiënisch uit. Het nieuws verspreidde zich razendsnel in de hele school. Verontruste ouders meldden zich bij de directeur en vroegen om uitleg. Zij wilden het behoud van een zuivere serene witte school, zonder vervuiling, zonder smet, zonder schande.

Toen begon de molen te draaien. Het OCMW was de eerste om zich met het gezin te moeien, op de hielen gevolgd door het PMS-centrum en de dienst Bijzondere Jeugdzorg. Zij stelden allen vast dat het om een probleemgezin ging en de vooruitzichten waren hopeloos. Er kwamen eigenaardige dingen aan het licht, waarna men besloot het gezin van dichtbij te volgen en te begeleiden.

Schets van het gezin  -  De mama van Elem was niet in staat om voor het huishouden te zorgen omdat ze veel te dik was. Obesitas in een erge graad. Haar lichaam zat haar in de weg. Ze kon zich nauwelijks bewegen. Met moeite kon ze zich wel in haar kleine autootje wringen om haar vriendinnen te gaan bezoeken, of om de hoek een brood te gaan halen. Het gebeurde ook wel eens dat ze Elem vergat op te pikken van school. Ook bij de Turkse papa van Elem werden rariteiten vastgesteld. De man woonde op een ander adres, want pa en ma waren aan het scheiden. De meeste tijd was hij aan het bonjouren in Turkije, en telkens wanneer hij Elem bezocht, had hij dure cadeaus bij. Dure cadeaus?!... En toch kreeg het gezin OCMW-begeleiding omdat moeder niet kon rondkomen met haar beperkte inkomen!

De hele gezinsbegeleiding liep af met een sisser. Vastgeroeste en cultuurgebonden gewoonten laten zich niet zomaar veranderen. Je kan er niet zomaar aan sleutelen of aan prutsen. Na verloop van tijd restte er enkel nog de thuishulp. De mensen van de thuishulp kwamen gewoon wat poetsen, wassen, strijken, boodschappen doen... Ze namen álle werk uit handen van de moeder. Ze gaven haar géén dieettips, géén huishoudtips, géén opvoedingstips. Alles wat ze deden was het huishouden draaiende houden voor een luie moeder en een flierefluitende Turkse vader...  

Valentijnsdag

Vandaag vieren we het feest van de geliefden, van liederlijke verliefdheid, van maneschijn en sterrengefonkel. Je wordt vandaag bestookt en overrompeld met vlamrode hartjes en zeemzoete gevleugelde engeltjes die met pijl en boog hun vernietigend werk verrichten.

Het romantische ideaal van eeuwige liefde valt in scherven als we bedenken dat 2 van de 3 koppels jaarlijks scheiden. In euforische stemming, met beneveld verstand en vernauwd bewustzijn, zweven de verliefden over de rode loper naar het altaar, waar Cupido, vermomd als priester, hen staat op te wachten. Met glazige ogen beloven ze aan het altaar eeuwige trouw en altijddurende seksuele lusten. Hun hersenen slaan op tilt wanneer ze zich voor eeuwig aan elkaar binden. Vastbinden. Na de beloften van trouwen en houwen en zo, denkt het koppel éigenlijk: "Sorry lieve schat, ik hou van je, maar ik weet niet voor hoelang". Ze zijn de kerk nog niet uit, of ze hebben elkaar al belogen!

De priester die de huwelijken inzegent zou hen een examen moeten afnemen om hun toerekeningsvatbaarheid te testen, om hen te testen op hun bereidheid om met volle verstand en volle bewustzijn elkaar eeuwig trouw te willen zijn en bij elkaar te willen blijven tot de dood hen scheidt, bij elkaar tot in het oneindige, opgaand in elkaar tot in de peilloze diepten van hun hart. Een tweevuldigheid als eenheid. Voor nu, voor altijd en voor eeuwig. Zoals het klokje tikt in de hel: "Altijd, altijd, altijd..."

Basisschool Tuinwijk, 1993. De kerstvakantie naderde. Een tijd van vrede. Maar niet voor directeur Griezelmans die in de ban raakte van zeven Turkse nieuwkomertjes, pas ingeschreven en met de nodige heisa verwelkomd in hun nieuwe school. Een primeur voor Vlaamse scholiertjes die nog nooit een Turk van dichtbij gezien hadden. Griezelmans sprong een gat in de lucht en tuimelde haast van z'n stoel toen hij hoorde over de zeven nieuwe inschrijvingen. Zeven tegelijk en nog wel van zo wijd. Door het dolle heen liet hij alles uit zijn handen vallen en repte zich naar de verse Turkse huishoudens om nader kennis te maken. Toen hij vertrok had hij iets kruiperigs over zich op zijn weg naar de Turkse gezinnen. Misschien gaat ie nog knielen en buigen... om daarna uit te glijden.

In het eerste klasje zaten ze samen, de zeven Turkjes, allemaal tussen 8 en 10 jaar. Omdat ze geen Nederlands spraken, moesten ze allen in het eerste leerjaar starten. Zij waren de onderlaag van het hele klasje en scoorden slecht over de hele lijn. Griezelmans kon niet naast de cijfers kijken, het was onverteerbaar voor hem. Alsof hij mirakels verwachtte.

Voor de juf van de eerste klas en de blanke kindjes was het een onwennige stuatie. Niets meer was nog hetzelfde, de aanwezigheid van het koffiekleurige groepje vergde heel wat aanpassing van juf en kindjes. Griezelmans vond deze rare gang van zaken gewoon en verwachtte van de Turkjes zelf niet de minste inspanning. Het was de taak van de schóól om hen iets aan te leren, zei hij.

Toen kwam, als een geschenk uit de hemel, de beslissing van onderwijsminister Vandenbossche om 9 uren extra toe te kennen aan het onderwijs: 'De Negen Uren van Vandenbossche'! Griezelmans glunderde. Extra uren, dus ook extra leerkrachten. Maar de onverwachte rijkdom gebruikte hij integraal om de zeven Turkjes te verwennen, om hen in de schijnwerpers te zetten, om hen vooruit te trekken. En de Vlaminkjes? Géén extra uren, géén extra leerkrachten! Corrupte Griezelmans gaf absolute voorrang aan de zeven allochtoontjes!

Hij zocht ook contact met migrantenwerksters, met inspecties en hulpverleners, iedereen viel hij lastig met zijn 7-Turkjessyndroom. Iedereen die hem kon helpen met zijn obsessie, gebruikte hij. Jaren later, het kon niet uitblijven, zag Griezelmans zijn elitaire school stilaan verloederen, het onderwijsniveau kelderde toen er nog meer migrantjes zich kwamen aanmelden. O decadentie!