Archief

Ivan De Vadder beleefde gisteren de avond van zijn leven. Met drie vrouwen samen aan één tafel zitten! Gezellig keuvelen over politiek en zo. Zo leek het althans vanuit mijn keukentje waar ik een hele berg afwas aan het wegwerken was. Dat komt ervan als je wekenlang bestek en allerhande serviesgoed op z'n beloop laat gaan en alles wegmoffelt in een hoekje van het aanrecht. Onzichtbaar en te negeren zolang als 't kan.

Af en toe kwam ik eens piepen naar het tv-scherm om Kathleen Van Brempt van dichtbij te horen en vooral te zien. Een slimme cameraman speelde het klaar om al haar gezichtsrimpels keurig in beeld te brengen. Ik kon de tel van haar huidplooitjes niet bijhouden. En dat in een tijd van allerlei zalfjes, oliën en andere smeerseltjes om de huid te effenen en te verjongen. Verfrommelde Kathleen heeft er met haar pet naar gegooid.

Terug in de keuken bij mijn afwasbak hoorde ik tussen het gekletter van de pannen door het piepstemmetje van Tineke Beeckman, filosoferend over de politiek. Over Hadja Lahbib naar de Europese commissie te sturen, iets in die zin, maar we weten dat die Hadja al eens goed in de fout gegaan was, toen De Croo de plooien met Oekraïne nog moest gladstrijken.

Niet de mooiste maar wel de meest bescheidene was journaliste  Liesbeth Van Impe. Jammer dat ze zo vlug praatte. Ik kon haar niet volgen. Mijn gedachten dwaalden weer af naar de afwas in de keuken.

Ivan De Vadder ontwaakte vanochtend met een hemels gevoel. Hij droomde over een erotisch avontuur met zijn drie vrouwelijke gasten. Ik kijk nu al uit naar de volgende Afspraak met drie mannen als gast, fijner om naar te kijken en te luisteren. Ze kakelen niet zo fel als vrouwen.

De huidige cd&v is bijlange niet meer de CVP van vroeger.  De partij lijkt eerder op een moslimpartij met Sammy Mahdi als bendeleider. Ze hebben er een pannenkoekenbeslag van gemaakt met Arabische ingrediënten. Sammy Mahdi, met Irakese wortels, als voorzitter van een Vlaamse Christelijke Volkspartij? Hoe is dit ooit kunnen gebeuren? En zijn liefje, de Marokkaanse  Nawal Farih met exotische allures is lijstduwer als federaal parlementslid op de cd&v-lijst in Genk. Op 9 juni jl was haar kandidaatstelling voor cd&v-Peer een dikke flop. Kiezen voor Nawal Farih is kiezen voor vluchtelingen, voor diversiteit en inclusie, en niet voor Vlaamse belangen.

Het mooiste moet nog komen. In Hoboken staat de zoon van een moslimextremist op de lijst van cd&v! Zijn naam is Yaser Taouil, zoon van Nordine Taouil, een radicale imam die enkele jaren geleden in het nieuws kwam toen hij bekend maakte om de Grote Moskee in Brussel te leiden, samen met de beruchte Brahim Laytouss, een gevaarlijke islamleraar voor wie een vrouw minderwaardig spul is waarover de man vrijelijk mag beschikken.

Het imamduo is bijzonder vrouwonvriendelijk, het soort achterlijke moslims dat vrouwen geen hand wil schudden. En toch wil Nordine zijn zoon laten penetreren in een christelijke partij. Nordine is een moslim van extreem-islamitische strekking, een aanhanger van het salafisme dat zich keert tegen westerse invloeden in de islam.

Toen leek het er op dat de twee ongure imams de uitbaters gingen worden van de Grote Brusselse Moskee, om de Moslimexecutieve te dwarsbomen. Ik ken de afloop niet. Maar met serieuze misstappen op hun islamitische kerfstok zag het er niet fraai uit voor de twee imams als leiders van de Brusselse moskee. Nordine Taouil en Brahim Laytouss, de ene een volbloed salafist en de andere een vrouwenaanrander. 

Kon er van dat islamitisch frietkot in Brussel niet een circustent gemaakt worden, of een Vlaamse kermis met kraampjes en oliebollen en zo... iets waar de Vlaming zich thuisvoelt?

Een leraarskamer is als een verloskamer waar leerkrachten hun woede en frustraties ongegeneerd de vrije loop kunnen laten gaan. Vroeger waren leraarskamers voor mij snoepwinkels waarin ik met volle teugen genoot van alle nieuwtjes, ergernissen en belevenissen van leerkrachten. Vaak om de vingers af te likken. En dan noteerde ik alles netjes op losse velletjes, spannende verhalen inclusief alle pikante details. En die krabbeltjes komen nu nog van pas als inspiratiebron voor nieuwe blogstukjes.       

Zo hoorde ik in atheneum Heusden-Zolder meermaals vrouwelijke leerkrachten klagen over het gedrag van migrantenleerlingen in de klas. Over jonge Turken en Marokkanen die geen berispingen accepteerden en liever de klas op stelten zetten en het gezag van leraressen ondermijnden. De islamleraar trachtte te bemiddelen, maar die man had alleen maar iets te zeggen in zijn eigen islamlessen. En directeur Blauwbaard trok zich liever terug in zijn burcht, een bureau waar hij alleen bevallige leraresjes ontving waarvan hij niet kon afblijven. En dan was er ook nog de leerlingbegeleider die migrantenleerlingen hun gang liet gaan. Verdraagzaam en zo...       

Het Laatste Nieuws  deed een onderzoek naar het fenomeen van intimidaties en seksisme door jongens waarmee vrouwelijke leerkrachten geconfronteerd worden in Vlaamse scholen. 19 Vlaamse leerkrachten deelden hun ervaringen die in het HLN-onderzoek samengebundeld werden.

Gelezen dat er in het gemeenschapsonderwijs dubbel zoveel zittenblijvers zijn als in katholieke scholen. Die tendens bestaat al jaren en niemand heeft er een verklaring voor: "Is al jaren zo, maar we weten niet waarom". 

IK weet het wél. Zittenblijven is een allochtoon probleem. We mogen dat niet luidop zeggen, maar ik doe het toch.Turkse tolk Gülnür predikte dat ik een kat een kat moest noemen, en dus volg ik nu haar wijze raad op.

De meeste migrantenleerlingen volgen gemeenschapsonderwijs. GO!-scholen zijn een verzameling van Turken en Marokkanen waarvan de meesten hier geboren zijn, maar door hun vreemde thuistaal zijn ze niet in staat om correct Nederlands te spreken, te lezen en te schrijven. Het hele schoolse presteren lijdt onder hun verknochtheid aan eigen taal en cultuur.

In de 'turkenscholen' die ik gekend heb begon de miserie voor velen al in het eerste leerjaar van de basisschool, met een paar keren zittenblijven, met de hakken over de sloot naar de volgende klas, met vallen en opstaan, en meer van dat gesukkel, zoals het spijbelprobleem, de geringe motivatie om te presteren, en het schoolreglement in de wind slaan.

En zo komt het dat het gemeenschapsonderwijs zoveel meer zittenblijvers telt dan het katholiek onderwijs...

Smartphones en laptops richten heel wat ravage aan bij scholieren!

Lees- en schrijfvaardigheden zijn achteruitgegaan, zoals eerder hier al beschreven, en nu recent werd vastgesteld dat in een school in Roermond leerlingen te laat in de les komen omdat ze niet kunnen kloklezen. Kloklezen is een vaardigheid die in de kleuterschool aangeleerd wordt.

Zonder hun smartphone is de jeugd reddeloos verloren qua tijdsbesef. De digitale klok van hun telefoon kennen ze wel, maar niet de ouderwetse analoge wijzerklok. En zo zakt hun niveau van tijdsbesef holderdebolder naar beneden naar het niveau van een kleutertje.

Traditionele klokken met wijzers worden niet goed begrepen door jongeren die verslaafd zijn aan de digitale tijdsaanduiding. Zij lezen de tijd af van hun smartphone, terwijl de wijzers van een klok veel duidelijker het tijdsgevoel aangeven. Ouders worden gevraagd om thuis aandacht te besteden aan het kloklezen. Alsof eigenwijze tieners daarop zitten te wachten...

Middelbare scholieren die niet kunnen klokkijken functioneren op het niveau van een 5-jarig kleutertje dat moet leren waar de cijfers op een klok staan, dat er een kleine wijzer en een grote wijzer bestaat, dat de kleine wijzer de uren aangeeft en de grote wijzer de minuten, dat de hele klok 60 minuten telt, en leren wat kwartieren en halve uren zijn.

Ik denk dat de leefwereld van de smartphonejeugd geen wijzerklok toelaat.

Wegwijs in Hemelrijk België, of over de inspanningen die de Belgische overheid in het verleden deed om het de migranten hier zo aangenaam mogelijk te maken.

Hoe komt het toch dat onze verse medemensen hier zo goed de weg kennen naar het geld? België, zo klein als een muizenkeuteltje, maar met de uitbundige gulheid van een sinterklaas, stippelt die weg zélf uit voor migranten die in hun thuisland over het bestaan gehoord hebben van België, het Beloofde Land.

Het zijn onze eigen beleidsmensen die het welzijn betrachten van zoveel mogelijk nieuwelingen. "Welkom iedereen" staat er geschreven op alle grenspalen rondom ons land.

Begin 2010 besloot de overheid om 'Vlaamse inburgeringspakketten' te gaan verspreiden in de landen waar de meeste migranten vandaan komen. Zo konden buitenlanders zich in hun thuisland al voorbereiden op hun integratie in Vlaanderen. Waarom hen niet ineens allemaal met een taxi gaan ophalen en hen hier installeren?!

In 1999 publiceerde PRIC (Provinciaal Integratiecentrum) een brochure 'Wegwijs in België', een praktische gids voor nieuwe Limburgers. Opgepast lezer, die 'nieuwe Limburgers' zijn vermomde migranten die niét in België geboren zijn, maar halverwege hun leven besloten hebben om hier aan te schuiven aan de rijkgevulde maatschappelijke tafel. De brochure 'Wegwijs in België' begint met een wereldvreemde inleiding: "Wie naar een ander land emigreert, wil graag snel vertrouwd geraken met de andere leefgewoonten, met het aanbod aan voorzieningen en met de regels die de samenleving ordenen"... Ja, ja, daar zitten die gasten echt naar uit te kijken.

Doelstellingen en activiteiten van PRIC (gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap!) getuigen van een 'belangeloze' behartiging en bekommernis om 'de migrant'. Zoveel Samaritaanse goedheid ben ik nergens zo edelmoedig tegengekomen als in de brochure 'Wegwijs in België'. Het grenst aan zelfachterstelling, aan zelfverloochening. Het aast op een "open Limburgse samenleving met respect voor ieders identiteit en cultuur, volwaardig burgerschap en inspraak en participatie, menselijke opvang en begeleiding van allochtonen, vluchtelingen en woonwagenbewoners". Nieuwkomerscursussen werden georganiseerd om de introductie van migranten in onze samenleving te stimuleren... En nog andere aanbiedingen om het de nieuwkomers zo comfortabel mogelijk te maken in hun nieuwe omgeving, zodat ze niet van de stress ineen verschrompelen of wegkrimpen van verwaarlozing.  

Dan zijn er ook nog de Migrantendiensten van de OCMW's die zich uitsloven voor het welzijn van 'de migrant'. Op zulke diensten, ten dienste van de migrant, zij vooral vrouwen werkzaam, die zich het lot van de 'verschoppelingen' van onze maatschappij persoonlijk aantrekken. Zij steunen en pleiten voor de migrant, en als allochtone scholieren hun beklag komen maken over de school, krijgen ze steevast gelijk van die vrouwen. Migrantendiensten die het gezag van de scholen ondermijnen!

Alle initiatieven die vroeger verzonnen werden voor 'het welzijn van de migrant', zijn nooit geëvalueerd. Parels voor de Zwijnen!