'Inspiratiescholen'
Toen ik voor het eerst hoorde over inspiratiescholen dacht ik meteen aan scholen die kwalitatief hoogstaand onderwijs bieden, scholen als voorbeeld voor andere scholen. Eindelijk een lijst van de beste Vlaamse scholen, scholen die genieën en hoogvliegers afleveren. Zo hoopte ik. Maar bij het zien van de tv-beelden drong het tot me door dat het concept van 'inspiratiescholen' een verdoken propaganda is voor multicultureel onderwijs, propaganda in de schaduw van hogere doelen zoals sterke lessen Nederlands en hoge latten. Een soort van verborgen naastenliefde zeg maar.
Inspiratiescholen krijgen 70.000 euro om extra personeel aan te werven en om hun expertise te delen met andere scholen. Minister Demir trekt zelfs 2 miljoen euro uit voor het komende schooljaar. Hopelijk komt er een evaluatie om te zien wat er met al dat geld gebeurd is, en of de geïnspireerde scholen die expertise wel goed gebruikt hebben.
In tegenstelling tot haar voorgangers Ben Weyts en Pascal Smet maakt Demir geen onderscheid tussen de scholen. Zwarte en witte scholen, gemixte en multiculturele scholen, ze krijgen allemaal de expertise van de inspiratiescholen. Misschien kan daardoor alle multiculturele miserie opgelost worden, kan bruine taal- en intellectuele armoede bestreden worden, en kunnen zwarte scholen niet meer ontmaskerd worden als tweederangsscholen.






