Archief

De jaren na WO2 en nog vele jaren daarna beleefde de jeugd een kommerloze tijd. Thuis, dat  was bidden voor het eten, gehoorzaamhied aan ouders, huiswerk maken en gezelschapsspelletjes spelen. Naar school gingen we om te leren, en tijdens vakanties speelden we op straat of op een zandberg, in weilanden of in velden. We kenden een gezonde puberteit zonder zinloos gepieker over 'genderidentiteit', een woord dat net zoals 'geslachtsverandering' nog uitgevonden moest worden.

Sluipend braken er andere tijden aan die ons serene na-oorlogse leventje kwamen verstoren. Nieuwe technologieën, trends en rages, grillige en beangstigende tijdsgeesten deden onze samenleving in een razendsnel tempo evolueren naar een chaos van genderdysforisch gestoorden, labiele twijfelaars en suïcidale transgenders.

Kinderen en jongeren werden zich bewust gemaakt van hun eigen geslacht. Sociale netwerken en andere media deden hen nadenken over hun lichaam, hun fysieke lichaam dat niet accordeerde met hun denkwijzen zoals die opgedrongen werden door literatuur en media. En zo borrelde bij jongeren het gevoel op geboren te zijn in een verkeerd lichaam waardoor ze van geslacht wilden veranderen. Zo simplistisch wordt er vandaag over gedacht, en morgen trekken ze een andere onderbroek aan.

Snotneuzen die niet mogen aotorijden, geen alcohol mogen drinken, niet mogen roken, mogen wel van geslacht veranderen?! Er wordt misbruik gemaakt van hun kneedbare jonge leeftijd en grote beïnvloedbaarheid.

Gelukkig duiken er hier en daar tegenstanders op die minderjarigen willen beschermen tegen transgendermisbruik: Hongaarse bisschop: LGBT-ideologie nog gevaarlijker dan de islam.

Of in het pas verschenen boek van twee psychoanalytica's: Caroline Eliacheff en Céline Masson. Zij leggen uit hoe sociale netwerken nieuwe zichtbaarheid geven aan 'het gevoel van geboren te zijn in een verkeerd lichaam': Hoe minderjarigen beschermen tegen transgendermisbruik?. De auteurs waarschuwen in hun boek voor de excessen van transgenderisme bij minderjarigen.

De huidige decadente tijdsgeest zal overheersen en minderjarigen zullen nooit beschermd kunnen worden tegen transgenderisme!

Ring... Dringdring... Ringelingeling... Op een slaperige ochtend werd ik wakker gebeld door de bediende op mijn werk. Of ik holderdebolder naar ginder wilde komen. Een inbreker had 's nachts mijn bureauladen opengebroken en de inhoud van alle kasten en laden over de vloer gezaaid. Waarschijnlijk op zoek naar geld of waardevolle spullen.

Als een haas raasde ik doorheen de ochtendspits. Om de schade te beperken. Schade! Want álles wat ik te verbergen had, lag daar open en bloot op de grond te kijk. Voor iedereen. Gaande van maandblaadjes van het Vlaams Blok tot compromitterende verslagen over de Turkse tolk, de islamleraar, migrantenprojecten als parels voor de zwijnen, mijn ontgoochelingen over collega's en leerkrachten, álle verhalen over hun geheimzinnige avonturen, hun uitspraken, hun liefdesleven, werkelijk álles!

Er was voldoende stof om te starten met het publiceren van een resem roddelberichtjes en controversiële artikels. Alles was al klaar om aan mijn 'memoires' te beginnen. Ja, 'Memoires', dat was vroeger de titel van mijn blog toen geen kat mijn blog kwam lezen,  toen ik alleen maar voor mezelf aan het schrijven was. Het was ook de tijd dat mijn schuilnaam 'Sien' was.

De nachtelijke dief ving bot, maar hij had wel mijn speurwerk van maanden en jaren dooreen gehaald. Mijn belevenissen met migrantendiensten, integratiecentra, collega's, leerkrachten, directies en allochtonen noteerde ik uitvoerig op kattebelletjes, kladjes, kantlijnen, overal waarop geschreven kon worden. Het was de oerbasis van mijn blog, de oerkreet van mijn lieviaanse roerselen!

Als de bliksem grabbelde ik al mijn geheime papieren bijeen om ze voortaan veilig thuis op te bergen. Ik geniet er nu nog van...

Onlangs hoorde ik op tv iemand spreken over een jobbeurs waar werklozen terecht kunnen voor alle informatie over allerlei jobs. Ze kunnen er ook solliciteren. Of smachten en dromen van een nieuwe job.

Vandaag, 30 maart, organiseert de VDAB een jobbeurs in Hasselt, een serieuze aanpak van het werklozenprobleem en geen beledigend gezeik over werklozen. Werkzoekenden van alle leeftijden en opleidingsniveaus zijn er welkom.

Het viel me op dat de man die de jobbeurs aankondigde bijzonder voorzichtig en eerbiedig sprak over werklozen, werklozen als een respectabele groep mensen die de weg naar de arbeidsmarkt kwijt zijn, de weg niet goed kunnen vinden naar een job ondanks alle inspanningen. Verdwaald en verloren strompelen ze gedesoriënteerd verder, maar hun zoektocht levert niets op. Alles wat ze onderweg tegenkomen is hun stempelgeld, hun werklozensteun als steun bij het afleggen van de afstand naar de arbeidsmarkt.                             

"Mensen met Afstand tot de Arbeidsmarkt'

Ze zeggen dat werklozen  zich uitsloven om elke afstand tot de arbeidsmarkt te overbruggen, het kost hen bloed, zweet en tranen. Zeg daarom niet 'werklozen' maar 'mensen die een afstand moeten afleggen tot de arbeidsmarkt'.

"Mensen zonder Baan"

Sylvana Simons, een Surinaamse ijdeltuit met een diepe blankenhaat, wist jaren geleden al dat het kwetsende woord 'werklozen' geschrapt moest worden. 'Mensen zonder baan' klinkt menselijker dan 'werklozen'. Zij en haar partij beweren zelfs dat 'mensen zonder baan' een grotere bijdrage leveren aan de samenleving dan werkenden... Krankzinnig!

Vreemde Namen

Gisteren slopen er nogal wat vreemde namen met een exotisch geurtje in mijn bericht. Dat komt ervan als vreemdelingen de oogappels geworden zijn van politici en media en zich overal binnendringen door de mazen heen van onze ooit zo mooi gestructureerde samenleving.

Mijn collega's van vroeger sloegen met hun pet naar een correcte schrijfwijze van vreemde namen en zo raakte het alfabetisch klasseringssysteem over zijn toeren. De sloddervossen vonden geen dossiers meer terug in het archief en stelden dan maar weer een nieuw dossier op, en zo ging dat maar door tot  de kasten uitpuilden van de migrantendossiers. Op een mooie dag heb ik alle dubbele, driedubbele, vier-en vijfvoudigen, uit het venster gezwierd waar ze gedreven door een zwoel windje naar beneden dwarrelden om zich uit te spreiden over het gazonnetje in het voortuintje. Rebellie als middel om orde op zaken te stellen in de chaos van Turkse en Marokkaanse wanorde!

Vreemdelingenstemrecht

In 2004 hebben enkele idioten in de regering zich vergrabbeld aan de grote aantallen migranten die hier op hen afkwamen gestormd. Ze waren zodanig onder de indruk, verloren de pedalen en namen neerbuigend en verdwaasd alle maatregelen om het hen en zichzelf vooral naar hun zin te maken. Het migrantenstemrecht kwam er.

Massa's buitenlandse toeristen, op zoek naar een gelukkig en gratis leventje, zijn hier aan het juiste adres. Ze krijgen opvang en privileges om van te dromen. Maar ze maken er een etnisch knoeiboeltje van, met een wirwar van vreemde nationaliteiten die hier allemaal op handen gedragen worden, terwijl blanke autochtonen bijna tweederangsburgers geworden zijn. Kijk maar naar de indoctrinerende oververtegenwoordiging van negers in de reclame. En dan zwijgen we nog over de interraciale relaties die ons door duidelijke beelden opgedrongen worden. Een blank vrouwtje en een lelijke neger die samen in bed liggen te flikfooien  om een matras uit te testen.

Het zou vroeger onvoorstelbaar geweest zijn, een 1-aprilgrap of fake news, een verspreking van de nieuwslezer, of een drukfout in de krant, wanneer iemand met een vreemde naam burgemeester zon worden, of nog erger, regeringslid zou worden.

Einde jaren 70 van de vorige eeuw... De Oude Baas stond mijmerend bij het venster te filosoferen, hij tuurde naar buiten zonder iets te zien, maar peilend in de verte zag hij onheilspellende dingen op ons afkomen. Het sterk groeiende aantal migranten maakte hem bang: "Ooit gaan vreemdelingen hier de baas spelen als ze stemrecht krijgen. Ze kiezen dan natuurlijk voor hun eigen volk. En zo worden ze sterker en machtiger als ze talrijk genoeg zijn, en dan gaan WIJ nog wat beleven..."

Men neme twee rondborstige wulpse appeltjes met steeltjes zo stevig als tepels die op barsten staan. We hakken de appeltjes in mootjes met een vlindermes dat we van een Marokkaanse leerling geleend hebben. Die mannen hebben toch genoeg van die messen bij op school. De appelschijfjes gaan in de pan zonder ze eruit te laten swingen. Voeg daarbij twee gare krielpatatjes die zich als hitserige gekken mengen tussen de appelschijfjes. Ga vervolgens bij de buurvrouw twee geslachtsrijpe eieren van onder de kippen halen en kluts die in de geile boter... En nu komt het moeilijkste. We hebben twee moslimterroristen nodig. Die sluiten we op en kloppen ze in coma. Dan hakken we in 1 ruk hun edele delen eraf en kieperen die in de gehaktmolen. Hoor je de molen al gretig malen? Prachtig geluid. Als de molen klaar is met malen gaan we gehaktballetjes rollen, met een laagje paneermeel errond. Voeg de gehaktballetjes bij het broebelend geheel in de pan, en we krijgen een smeuïge smurrie als resultaat. Smakelijk!