|
Atheneum, begin jaren 90. De school deed haar uiterste best om Turkse leerlingen in de watten te leggen, om hen kost wat kost mee te sleuren in het alledaagse schoolleven. Het heeft niet mogen baten.
Dure projecten, gemotiveerde leerkrachten, gesofisticeerde lesprogramma's... Parels voor de Zwijnen!
Turkse leerlingen waren hardleers, hen motiveren om correct Nederlands te spreken en te schrijven was een Mission Impossible.
De bekende uitspraak van een vermoeide en moedeloze leraar typeerde vroeger de mentaliteit van ongeïnteresseerde Turken: "Er zijn 3 leraren Nederlands voor 10 Turken en nóg kunnen ze en willen ze geen Nederlands spreken."
Mijn nieuwsgierigheid kon ik me niet meer bedwingen. Ik had al meerdere nevenactiviteiten op mijn palmares staan die als racistisch bestempeld werden. Zo was er mijn lijstje van onwillige migrantenouders die nalieten om formulieren in te vullen of die nooit naar ouderavonden kwamen, zo was er ook mijn lijstje van 'beroepen' van allochtone vaders, en ook mijn gesnuister in doktersbriefjes, op zoek naar excuusjes om moslimmeisjes vrij te stellen van turnen en zwemmen... veel te westers en zo.
Honderden Turken heb ik in de loop van één schooljaar gesproken en aan elk van hen vroeg ik of ze een woordenboek in hun boekentas hadden zitten: Nederlands-Turks en Turks-Nederlands. Niet één Turkse leerling kon mij een woordenboek laten zien. Niet één!... Sommigen vonden mijn vraag belachelijk en vele anderen wisten niet wat een 'woordenboek' betekende... De peperdure migrantenprojecten beknotten de initiatieven van de leerling, zoals het zelfstandig opzoeken van de betekenis van woorden. Het belang van een woordenboek werd zwaar onderschat. Een simpel woordenboekje was misschien niet chic genoeg voor de groots opgezette projecten?...
En ondertussen werd mij het zwijgen opgelegd omdat mijn vaststellingen 'racistisch getint' waren. Net zoals mijn 'zwarte' lijstjes mochten mijn bevindingen niet naar inspectie, niet naar integratiecentra...
|
