Een man die zijn zoontje verloor bij de aanslag in Barcelona stelde een zonderlinge daad: hij nam een imam in zijn armen en knuffelde hem. Het was een ontroerende omhelzing: "Ik wil de moslimgemeenschap niet haten... Wij zijn allemaal mensen... Er is geen plaats voor angst of woede... Ik moet een moslim knuffelen, ik moet het doen."

Bij immens verdriet raakt je verstand beneveld en stel je handelingen of doe je uitspraken die niet te rijmen zijn met het gezonde verstand. De logica is dan ver zoek omdat de rede uitgeschakeld is. In een vlaag van zinsverbijstering doe je gekke dingen.

En toen volgde onder luid applaus een lange knuffel met de plaatselijke imam, die in tranen uitbarstte. 't Is te hopen dat de knuffelende man weer vlug bij bewustzijn komt.      

stocholmsyndroom, beste Jean, want "hij-zelf" is niet het onmiddelijk slachtoffer, veeleer zoeken in een "diep-christelijke" (onnozele) overtuiging dat men, nà een rechterkaakslag... de linkerkaak moet aanbieden.

Eenvoudig te klasseren zoals in Golfbrekers,... in de reeks: zot-zijn doet geen zeer.

27-08-2017 om 13:06 geschreven door Victor van Vosselaar

Als ik de keuze had wist ik wel wie ik wou knuffelen . Zeker geen moslim .........!

26-08-2017 om 19:55 geschreven door johan1944

Normaal deel ik in het leed als ouders een kind resp. familielid verliezen en zeker bij een terroristische misdaad.

Als je met altzeimer opgescheept zit knuffelt je zelf een aap.

Een zielige figuur doet aan dergelijke waanzin, heeft dat geen naam? Ik dacht aan stockholmsyndroom....

26-08-2017 om 19:52 geschreven door Jean