Wat een ende vot....!

Een paar maanden voor de verhuizing was onze superhond Laska overleden. Wat een verdriet. Zonder hond vertrokken we naar Emmen. We zouden niet lang zonder zijn!

Er was nog een klein probleempje! We wilden i.v.m. de scholen van de jongens aan het eind van de grote vakantie verhuizen, maar Kuifmees 20 zou pas begin 1984 klaar zijn. Inter Pares, de woningbouwvereniging die ook de huizen in de Rietlanden liet bouwen, had tijdelijk een woning voor ons en wel aan de Rolderbrink in Bargeres. Wij blij…. En ongezien accepteerde Wim het aanbod. Toen ik die volgende dinsdag meeging met Wim zou ik even kijken waar het huis precies stond. Wims collega’s keken al wat bedenkelijk en geschrokken toen ze het adres vernamen, maar gaven niet echt uitleg. Ach....ik moest toch in de Bargeres op een school zijn om een hele methode rekenboekjes af te geven  die afkomstig waren van de Dr Kuyperschool in Hengelo, waar ik die laatste maanden aan het invallen was. Daar kon ik er mooi even naar informeren.
Ik werd met open armen ontvangen en vroeg het hoofd maar even naar de buurt daar aan het eind van de Rolderbrink. Hij dook meteen in zijn namenregister en zei:”Tja…ik mag er niet veel over zeggen, maar met opgroeiende teeners….enfin…rij er gewoon rustig door, stop maar eens bij het bewuste huis, stap maar uit …kijk goed rond. Ik had het even niet meer.
Enfin… ik reed die straat in en langzaam zocht ik verder  naar de plek waar ons nieuwe huis zou zijn. Tegenover ons a.s. onderkomen lagen een paar mannen aan een auto te sleutelen. Er stond ook nog een man met ontbloot bovenlijf iets onduidelijks aan zijn motor te doen. Ik reed heel langzaam. Ze stopten ogenblikkelijk met hun bezigheden, zetten hun handen in de zij en keken naar mijn verrichtingen. Man…. Ik stopte niet eens, laat staan dat ik uit zou stappen. Ik wist maar één ding…..
Even later kwam ik bij Wim op kantoor. De hele afdeling keek me nieuwsgierig aan en wilde mijn oordeel ook wel eens horen. Ik zei alleen maar:”Daar wil ik niet wonen” en de waterlanders stroomden al….!
Ja… toen wilden ze allemaal wel vertellen over die Rolderbrink. Inter Pares had daar alle mensen geplaatst met een verhaaltje…zonder werk of… te beroerd om te werken enz. Ach wat hadden ze met mij te doen. Wim pakte alleen de telefoon en legde de woningbouwvereniging in wat sterke bewoordingen uit wat hij vond van hun actie en dat hij heel binnenkort een ander aanbod verwachtte.
Dat gebeurde…..op 24 augustus betrokken we een huis aan de Laan van de Marel in de Emmerhout om de winter te overbruggen.

Maar Diny wel!

Die zag dat paardrijden wel zitten. Met Vurose is ze jaren naar de rijverening geweest die in het begin onder leiding stond van de baron van de Wall Bake… ja die met dat hese stemmetje.
Ik vond het in het begin geen stijl. Ik had ook wel willen paardrijden. Op een keer toen Vurose al opgezadeld stond deed ik ook een poging. Hij had pas drie stappen gedaan of hij ging er vandoor. Ik vloog er af onder de kersenboom en bleef met m’n voet in de stijgbeugel hangen. Lach niet…….die schoot gelukkig los, maar ik had hem wel verzwikt. Pa heeft me een week lang naar school moeten brengen. De hele klas stonk naar de azijn die in de watten onder mijn rekverband zat. Ik heb nooit meer behoefte gehad om paard te rijden. Ik was voorgoed genezen.
Maar Diny dan, zul je misschien denken. Is die er dan nooit afgevallen. Natuurlijk viel Diny er ook wel eens af. Ik zie haar er nog zo af duiken in een mesthoop die langs de kant van de weg stond. Maar ze…kroop er zo weer op…een niets ding…dat was het en dat is ze nog steeds.
Vurose was geen gemakkelijk paard. Soms ging ze voordat ze naar de rijvereniging ging met haar het  aardappelland op en liet haar eerst een half uur door het losse zand draven. Dan was die de eerste kuren kwijt. Toen ze later aan concoursen meedeed had ze de gewoonte om vlak voor de hindernis bijna te stoppen en dan alsnog te springen.
Diny had Wim ook eens te pakken. “Toe Wim…hol i’j ‘et peerd effen vaste”? Wim deed dat gehoorzaam. Diny draait zich om en Vurose begint gelijk te steigeren en Wim ging mee de lucht in. Hij weet het nog!
Die rijvereniging heeft haar toch  wat meer opgeleverd, want ook Ben Wagenvoort zat er op. Ja…. en zo is het gekomen…. Ben en Diny!  Nog steeds hebben ze een paard: Storm, die z’n naam eer aan doet. “Och, ‘et is toch zon lief peerd”, zegt Diny. "Maor d’r is wat met ‘em gebeurd. Hee wil gien zadel op hemm’n. Dan brekt e de hele boel af"!
Ben heeft zo nog wat te doen!
Eva heeft  wel eens het idee om hier bij ons een grotere pony te hebben, maar ik moet er niet aan denken dat er iets met haar gebeurt. Nee,.. paardrijden doet ze maar bij de manege… wij houden het bij de Shetlandertjes.

 

Pa met Vurose


Eva verzorgt Amber met aandacht.

Op “De Boomgaard” groeiden we verder op met veel planten, maar vooral ook met veel dieren. Juno was de waakhond. Die zat meestal in de ren met een hok erin. Het was een lichte herder. Echt te vertrouwen was hij niet. Ik heb in elk geval een litteken bij m’n oog er aan overgehouden. Voordat wij er kwamen wonen was hij ook geen kinderen gewend. Na Juno kwam Max en later Sacha. Die zaten volgens mij  bijna nooit in die ren…..misschien ’s nachts.
De katten waren echte boerderijkatten. Muizen vangen…dat moesten ze. Die katten kreeg je echt niet te pakken. Ook hier moesten we ze telkens bij de melkzeef  wegjagen tijdens het melken. Pas nadat onze Miesje naar De Boomgaard verhuisd was kwam er wat handzamer soort bij.
Dat melken gebeurde begin jaren 50 nog helemaal met de hand. Ieder keer wanneer er een emmer vol was werd die door de zeef op de melkbus geschonken zodat er geen vuil bij kon komen.
Er waren 10 melkkoeien, meer konden er ook niet in de stal. Ze stonden ’s winters vast met kettingen aan een lerenhalsband, maar ze zagen er allemaal heel tevreden uit…vooral als ze gevoerd werden. Op de deel stond de mangelmölle. Die werd door een motor aangedreven en daar werden de mangels (voederbieten) in gesneden. Het rook er altijd lekker naar koe! Alleen wanneer er persvoer gevoerd  werd was de geur…zeg maar gerust stank.. wel wat minder aangenaam. Die kreeg je ook bijna niet uit je kleren.
Op verjaardagen werd er wel lacherig over gedaan. Zo van…A’j bi’j de dokter in de wachtkamer zit krieg i’j vanzelf de ruumte. Of  “Was het nog druk bi’j de dokter in de wachtkamer”? “Och nee…alleen een paar boeren”!
In het voorjaar gingen de koeien naar buiten en begon de grote schoonmaak van de stallen en de deel. Eerst werd alles een dag in de week gezet en dan begon het schoon schrobben. De muren werden gewit en het onderste stuk van de muren werd mooi zwart geteerd. En als dan het hooi binnen werd gebracht rook het ècht heel lekker.
In de hoek op de deel was vroeger ook een paardenstal en daarnaast stonden de kalfjes. Die roken wel het allerlekkerst. En nee….schapen had pa niet, maar toen Henk en Johan opgroeiden kwam er wel een geit…Heidi, genoemd naar Heidi uit de bergen. En er is zelfs nog een pony geweest. Maar nee zo’n paardenliefhebber als pa was …. nee de beide jongens hadden niks met paarden. Van Johan mochten later Jos en Joanne alle sporten doen.... als het maar geen paardrijden was!






En wij....? Wij houden het bij Shetlanders.

Op “De Boomgaard” anno 1950 is er een heel andere tuin…strakker en keurig ingedeeld. Terwijl er op “De Haar” een eenvoudige cottagetuin met groentetuin was, is hier bij de aanleg een vakman aan het werk geweest. De vader van pa was nl tuinman op Kasteel “Het Medler”. Toen Pa en tante Hanna indertijd “De Boomgaard” kochten, ging hij daar samen met pa  een stijlvolle Franse tuin van maken met een flinke boomgaard zoals je dat aan een boerderij met deze naam wel verplicht bent.
Het werd een tuin die ingedeeld is met buxusheggetjes. Vooraan een paar vakken voor eenjarigen en in het middenvak een mooie groep rozerode rozen. Alles is symmetrisch aangelegd. Aan beide kanten zijn groepen met meisjesogen, floxen, irissen en montbretia’s geplant, die door mama, waarschijnlijk vanwege de kleur, Willemientjes genoemd werden. Wat hebben Diny en ik daar vaak bloemen geplukt om de stoel van een jarige te versieren!
 Achteraan tegen de wei  aan beide kanten stonden  prachtige schapekophortensia’s. Aan de rechterkant stond dan een hele rij bessenstruiken, rode, witte en zwarte èn een perziken- en pruimenboom.
Aan de linkerkant was een rij rabarber en daar waren ook die mooie pioenen van opoe neergezet. Links en rechts van deze tuin was ook een groentetuin. Ik vond het leuk om pa te helpen met bonen poten.
Maar toen echter de tuinen met gazon met borders in de mode kwamen…wilde mama dat ook…..eeuwig zonde! Je snapt het zeker al. Er kwàm in1962 een groot gazon met twee perebomen en vaste planten aan de achterkant!En er kwam een grasmaaier....
Joke heeft nu toch weer  mooie buxusvakken gerealiseerd met rozen.
Behalve de appelbomen in de boomgaard stonden er langs de weg perebomen, Jutteperen en stoofperen.
Maar onze trots waren toch de kersen…meikersen, spekkersen en de lekkere zwarte Spaanse kersen. Er was ook een vogeltjeskerseboom om de vogels te lokken zodat ze van de rest af zouden blijven. Dat was geen succes zodat er van alles geprobeerd werd om die vogels op een andere manier weg te krijgen. Er werden van die alluminium stroken opgehangen… hielp  even. In de Spaanse kersenboom werd een vogelverschrikker, genaamd Dorus, gezet… dat hielp ook even. Maar de spekkersen waren het grootste doelwit van met name de spreeuwen. Die waren zó lekker en werden bovendien geweckt en in bowl gebruikt net als de morellen. Die te zuur waren om zo te eten. Daar zat nooit een vogel in. Het meeste succes had opa Bijenhof. Wanneer de spekkersen rijp waren zette hij zich onder de boom en iedere keer wanneer er vogels in de spekkersen doken trok hij aan een touw dat aan een bel boven in de boom was vastgemaakt.
De kersen van toen zijn allang weg evenals de boomgaard.
Wat nu echter zo leuk is, is dat Johan bij de aanleg van z’n Vekabo Camping heel veel fruitbomen heeft geplant waarvan ook veel oude rassen.
En….bij mijn keetje heb ik een nostalgisch tuintje gemaakt met….. buxus.

www.campingboomgaard.nl

Toch weer wat buxus op De Boomgaard.








Jeroen Krabbé schilderde de tuin van Louis van Dijk in Dalfsen.
Een impressie van de tuin in lente, zomer, herfst en winter.

Vier jaar na de logeerpartij kwam ik dus in Hattem wonen. Ik logeerde de eerste paar dagen bij de fam. Aartsen, maar per 1 september 1962 begon mijn baan aan de Van Heemstraschool en kwam ik bij de fam. Sobering in huis...eigenlijk werd ik daar een soort lid van de familie. Ik heb het er erg goed gehad. Met Sietse ging ik iedere week naar een avond van het Rode Kruis. Dineke zat nog op de huishoudschool en was een heerlijke puber. Albert heb ik het eerste jaar weinig gezien, maar de verhalen beloofden veel goeds. Ha...! En mevr. Sobering was een lieve schat die haar gezin met stevige hand bestuurde. Ze zat in het Oranje Comité en met Koninginnedag liep ze mee in de optocht...ik denk zelfs achter de Chr. Muziek aan.
Met Jan Gerrit Aartsen ging ik af en toe 's ochtends zwemmen. Het zwembad was gewoon een uitgegraven gat., een natuurbad heet zoiets. De kikkervisjes zwommen ahw zo je badpak in. Dat vond ik wat minder...
Roelie, net zo jong als ik en met dezelfde opleiding was m'n steun en toeverlaat in goede èn minder goede tijden. Wat hebben we toen veel lol gehad,.... of niet Roelie?!
Ineens werd oom Jan mijn baas en dus op school meneer Aartsen. Op school keek hij ook anders...enigzins uit de hoogte kon hij de hele school overzien. Iedere morgen stond hij op het hoge gedeelte van het plein te kijken hoe we de kinderen netjes twee aan twee in de rij zetten en daarna naar hun klas begeleidden.
Toen Wim na een half jaar in beeld kwam was die perplex dat ik toch zo'n goede indruk van de beste man had en toen hij wat later in de tijd hem Achterhoeks hoorde praten met pa en mama wist hij niet hoe hij het had.
Hij had niet zulke beste ervaringen...ook geen slechte, maar meer die "uit de hoogte" houding van meneer Aartsen was het wat hij zich juist herinnerde. Het klinkt niet erg vriendelijk, maar weet je dat hij vroeger ...heel stiekem...Aadje Rooiepoep werd genoemd.... Dat scheen met de kleur van zijn jas te maken te hebben. Ik heb het niet meer meegemaakt, maar er is mij uit betrouwbare bron gemeld dat hij vroeger naar school kwam met een soort bolhoed en een wandelstok. Die hing hij in de klas.
Je moet het niet verder vertellen, maar toen Wim in de hoogste klas zat heeft hij eens, toen "het hoofd" aan de telefoon geroepen werd, de bolhoed opgezet en met de wandelstok in het rond gedraaid net zoals Charlie Chaplin deed. De klas grinnikte voluit, maar hield ook de adem in. Hij werd betrapt en zijn actie werd hem niet in dank afgenomen. Er volgden geen represailles...misschien kon meneer Aartsen er toch de lol van inzien.
Toch had diezelfde meneer Aartsen wel vertrouwen in deze Wim, want als er een envelop met geld naar het postkantoor gebracht moest worden, mocht hij dat vaak doen. Niemand anders liep zo hard heen en terug als hij.

Het huis van de familie van der Kolk aan de Dorpsweg vlak naast de van Heemstraschool, zoals het er vroeger uitzag met die kleine ruitjes.


Het stadhuis van Hattem


De Dijkpoort
Hattem is één van de oude Hanzesteden en ademt de sfeer van vroeger nog steeds uit.

In 1964 nam oom Jan afscheid als hoofd van de van Heemstraschool in Hattem om inspecteur het Chr. Onderwijs in Gorkum te worden.
Dit jongetje heet ook Gerhard. Dat bracht me toen ik in verwachting was op het idee om Gerard naar Gerhard om te buigen wanneer het een jongetje zou worden! In Vorden kende ik maar één Gerard en die liep altijd met dikke snotterbellen onder z'n neus!!

Mijn allereerste kennismaking met Hattem dateert uit 1958. Ik was vijftien. Samen met Gerke ging ik logeren bij haar Oom Jan en tante Bei. Oom Jan was de broer van onze oom Sjoerd, de kleermaker. Hij kon prachtig vertellen over een ridder, Heer Diederik. Tante Hermien liep niet zo met hem weg, want hij gedroeg zich soms alsof hij daar aan de Stationsweg nog thuis woonde. Als hij het koud had greep hij gewoon een trui van broer Sjoerd uit de kast. Tante Bei was vroeger verpleegster geweest en was een heel slank, bijna fragiel vrouwtje, maar heel hartelijk.  Ze liep altijd op hoge hakjes. Ze vertelde tijdens onze logeerpartij dat ze vroeger in de verpleging die hakjes eerst niet mocht dragen. Ze liep echter zo slecht op platte schoenen dat het toch toegestaan werd. Het zou me niet verbaasd hebben wanneer ze een freule geweest zou zijn.
In de grote vakanties kwam de familie vaak met de fiets naar Vorden. Ze logeerden dan bij Opa en opoe Aartsen. Die woonden vlakbij de kleermakerij aan de Wilhelminalaan. Deze keer gingen we dus met hen mee op de fiets..We fietsten over Deventer, daar gingen we de brug over en verder ging het over de Werverdijk langs de IJssel naar Hattem. Jan Gerrit was net zo oud als wij, Hans een paar jaar jonger.
Ik kan niet anders zeggen...het was een gezellige logeerpartij.
Alleen... Gerke voelde zich 's zondags niet lekker. Tante Beitske bleef bij haar thuis en ik ging met oom Jan en de jongens naar de grote Hervormde Kerk. Op een gegeven moment kwamen ze onverwacht in de benen. Ik haastte me om ook te gaan staan, maar nee... dat was alleen voor de mannenbroeders. Ik schaamde me natuurlijk, want ik dacht dat iedereen naar me keek. Het was de eerste keer dat ik met een gastenboek te maken kreeg. Het werd verondersteld dat Gerke en ik daar iets in zouden schrijven. Het kostte toen enige zweetdruppeltjes, maar het is gelukt!
Het was al met al een leuk uitje en Hattem heeft een goede indruk achtergelaten. Toen ik op de Kweekschool m'n diploma had gehaald en ik nog aan het denken was of ik wel of niet verder zou gaan voor de hoofdacte, belde oom Jan. Er waren drie vacatures op de school waar hij "Hoofd" was. En of ik zin had om te solliciteren.
En zo is het dus gekomen.

Moeder van der Kolk  in de tuin zoals die er toen uit zag. Opa Barink hielp hem onderhouden.

Behalve de Christelijke Muziek Vereniging telt Hattem nog meer muziekmakers. Je hebt er ook nog fanfares: de Arbeiders Muziekvereniging "Ontwaakt"  en één genaamd "Ons Genoegen". En.... dan hebben we nog de blaaskapel "De Kleikloeten".
Toen ik vroeger in Hattem mijn eerste baan aan de van Heemstraschool had gingen we met de hele school op Koninginnedag naar de Markt. Daar bij het Stadhuis werd het Wilhelmus gespeeld en gezongen. En dan werd  er door de burgemeester een gelukstelegram voorgelezen, bedoeld voor onze koningin. En dan volgden de spelletjes op de markt en om de Grote Kerk.
Intussen was moeder van der Kolk al heel druk geweest. Al die muziekcorpsen deden 's morgens al hun ronde door het hele stadje. Dat begon al heel vroeg. Om de beurt stopten ze dan op Dorpsweg 4 en werd iedereen van koffie voorzien. Daar was ze goed in...in het verzorgen van een natje en een droogje voor van die grote groepen.
's Avonds kwamen de Kleikloeten aan de beurt en was het hossen en nog eens hossen. Weet je niet wat dat is? Hossen .....? Dan wordt er door iedereen arm in arm, met grote slingers dus, door het stadje gelopen. Dat gaat er meestal nogal vrolijk aan toe. Lachen! Ik ben al eens in de drukte een schoen verloren.
Daar ben ik trouwens een expert in. In die tijd reed ik bijna ieder weekend met de trein heen en terug naar Vorden. Pa bracht me ook wel eens naar de trein in  Zutphen. Ik kwam een keer wat laat aan op perron twee en kon nog net in de goederenwagon springen. Ja dat mocht van de conducteur! Hij hees me er zelf in. Ik verloor alleen m'n schoen...ja alweer. Een schoen met een queenyhakje.. bleef achter op het perron. Paniek! Een man van de NS op het perron hoorde m'n noodkreet en riep dat hij hem met de volgende trein naar Deventer zou nasturen.
Ik hinkelde in Deventer de trein uit en mocht bij het NS personeel een kopje koffie drinken tot m'n schoen er was.
Ze kunnen bij mij geen kwaad meer doen ...die lui van de NS!

Op bezoek bij Piet en Marijke in hun mooi verbouwde boerderij in de Morvan. Marijke kookt héél lekker!

Ooit was Wim lid van de Christelijke Muziekvereniging Hattem. Na de eerste beginselen kreeg hij de Engelse hoorn als muziekinstrument. Het lijkt wel of de muziek er bij alle Hattemers ingebakken zit. Ze zijn allemaal min of meer muzikaal.
Vader Gerard, Wim en Piet waren alledrie lid van de Chr. Muziek.
Vaak waren er concoursen. Er moest flink geoefend worden...  ook met het in de pas lopen. Dat bleek nog niet mee te vallen. De verhalen over alle missers van met name Daan de Graaf worden nog regelmatig opgedist. "Allemaal mis...kijk naar Daan...dat is de enige die goed loopt!
Ze hadden een vaandeldrager: Potten Hannes. Toen ze eens gewonnen hadden op een concours zei die enthousiast:'" Jonges wi'j gaot achter het vaandel an heel Hattem deur. Ze zult weten dat wi'j ewonnen heb". De meesten hadden daar niet zoveel zin meer in. Toen Potten Hannes linksaf met het vaandel de Markt op liep doken de anderen gauw rechtsaf richting repetitielokaal.
Piet heeft de meeste muziekgenen meegekregen wat betreft het instrumentale gebeuren. Hij speelt veel instrumenten, maar zijn specialiteit is de Bügel, een moeilijk te bespelen instrument. Daar moet je veel amazuur voor hebben...wat het ook betekenen mag!
In militaire dienst, bij de politiekapel van Schiedam, later de Veluwse Brassband, een zelf opgerichte band voor bruiloften en partijen, die Piet heeft er wat af gespeeld! Nu woont hij met Marry met veel plezier in de Morvan en geeft les aan een combo, waaronder een saxofoon. En iedere dag speelt hij op z'n piano. Ook hun beide jongens Peter en Rob zijn bijzonder muzikaal.
Toen in Hengelo de Chr. Muziek daar hoorde dat Wim voor z'n varen ook Engelse hoorn had bespeeld in Hattem had hij in een mum van tijd zo'n ding in huis. Maar nee...hij had er geen zin meer in. Al dat oefenen!!
Maar hij zingt graag. In de kerk zitten we vaak in de buurt van een mevrouw met een mooie zuivere stem. Samen zingen ze dat het een lieve lust is. We kennen haar niet eens bij naam, maar als we haar ergens zien lopen zeggen we tegen elkaar:"Hé...zie je dat....de zangeres"!
Tijdens zijn werkzaam leven wilde Wim nooit bij een koor...ja  weer dat oefenen hè..! Nu zingt hij bij de Eemslander Shanty's èn het Chr Mannenkoor Valerius. Hij slaat geen keer over, zelfs vanavond niet!
Mieke, hun dirigente heeft wegens gezondheidsproblemen haar stokje aan de wilgen moeten hangen. Heel jammer. Ze had al die mannen goed onder de duim. Ze gingen voor haar door het vuur!
Ook Henry en Ben hebben mooie geoefende stemmen. Moeder van der Kolk zelf heeft nog steeds een goede stem al wordt dat in "De Bongerd" niet altijd op waarde geschat. Ze zit vaak te zingen of te fluiten wanneer ze zich wat verveelt!
Vroeger werd er na de kerkdienst nog wel eens geoefend met een groepje o.l.v. meneer Dijkema. Pa van der Kolk vond dat helemaal niks en wanneer Zijn Siet na het afgesproken half uurtje nog niet terug was ging hij haar halen. Volgens de jongens spuugde hij van kwaadheid bijna zijn gebit uit wanneer hij zei:"Ik kom Siet nu halen, een half uur is een half uur... we gaan nu wandelen naar de bos"....!

Nog een wens, maar nu van ons beiden: vakantie in Wales en/ of Schotland!
Hier picknicken we op één van de Summer Isles ten westen van Ullapool.

“Weet je wat mij nou zo mooi lijkt”, zei Wim heel heel lang geleden. “Een gasfornuis met een oven waarin zo’n kijkraampje zit”. Toen we trouwden ging zijn wens in vervulling.
Hij had als kind nog een wens. Hij hoopte ooit nog eens in een auto te mogen rijden. In Hattem reden er nog maar drie. Alleen dokter van Haeringen, de burgemeester èn de notaris hadden er in die tijd één! Die wens kwam al eerder uit, want af en toe huurden we een auto om een dagje uit te gaan. Dat vonden we allebei geweldig. Toen we dan eindelijk met een beetje hulp van pa zelf ons eerste kevertje kregen kon zijn geluk niet op!
Maar zijn wensen hielden niet op…. Hij wilde uiteindelijk ook zo graag zelf rijlessen geven.
Nu hadden we in Hengelo een buurman die een rijschool had: De Centrale. Wim keek er wel eens verlekkerd naar wanneer  buurman weer met een leerling op pad ging. Ik kan me niet herinneren hoe het kwam, maar op een gegeven moment maakten ze een praatje èn…..Wim mocht laten zien wat hij kon. Zo heeft hij meer dan een jaar lang een avond in de week en zaterdags rijles gegeven. Tussendoor kwam hij snel even thuis koffie drinken. Hij zorgde er altijd voor dat hij gedoucht en gepoetst op pad ging. Zijn eerste klant zaterdags was een dame. Als die bij Wim in de lesauto stapte, zuchtte ze soms en zei:”Meneer van der Kolk …wat ruikt u weer lekker”! Irish Moss was het...vond ik ook lekker. Ja….Wim houdt van lekkere luchtjes. Voor z’n laatste verjaardag kreeg hij van beide schoondochters een lekkere eau de toilette. Hij vindt ze allebei even lekker…… hij kan niet kiezen!
Met z’n rijlessen spaarde hij lekker. Daarmee vervulde hij weer een nieuwe wens: een autoslipcursus. In Reutum werd die gegeven. Hij kwam opnieuw enthousiast thuis met z’n certificaat: hij kon veilig slippen. Na die tijd draaide hij vaak enthousiast rondjes op een gladde weg tot groot plezier van de jongens, maar voor mij had het niet gehoeven! Een jaar of tien geleden heeft hij dat nog eens dunnetjes over gedaan, maar dit keer met alle drie de jongens. Vlak bij ons is nl ook een slipbaan. Ze hadden de dag van hun leven!
En zo blijft er altijd wat te wensen!....

Samen met broer Piet in de Morvan. Aan een oude boerderij is altijd wel wat op te knappen.

Wim is geen echte klusser. Hij heeft wel bijna overal verstand van…op technisch gebied dan. En wanneer er een oplossing gezocht moet worden ergens voor is hij net als zijn broer Ben. Hij slaapt niet rustig voordat hij die gevonden heeft. Maar timmeren of metselen /tegelen…daar houdt hij niet van. Nee hij is niet voor bouwvakker in de wieg gelegd!
In de Marnixstraat heeft hij zich, meer uit noodzaak, goed gehad. Daar heeft hij de keuken vernieuwd. Alle apparaten konden er onder en in de hoek een compleet afgetimmerde plek voor een grote gasboiler! Er werd een klein muurtje weggebroken, maar daar had hij een mannetje voor, ook om het weer netjes af te werken. Maar de troep die afgevoerd moest worden…èn de stof die het allemaal met zich meebracht zit me nog vers in het geheugen!
Nee wij houden niet van verbouwen. Wim kan daarentegen met verve vertellen hoe en hoe snel Geert en Henk de oude badkamer er uitgebroken hebben, terwijl hij met z’n voet in’t gips zat, ik op schoolkamp was en er een nest met jonge honden van moeder Kim en inderdaad een nog jonge vader Scott naast de open haard te vinden was! De vloer, de tegels, een muurtje met deurkozijn en het bad, alles ging eruit. En het lag allemaal op de kar voor het Wereldkampioenschap voetbal op de tv om half negen begon.
Nu moet er een nieuwe opslagplek voor het hout van de houtkachel getimmerd worden, maar Wim zucht. Daar wacht ik al twee jaar op. We kunnen nog geen nieuw hout inslaan. Het oude geïmproviseerde afdak, dat Mark ooit in een vakantie voor ons gemaakt had, is nu in elkaar gezakt.
Nu heeft Wim toch weer een mannetje gevonden. Eerst voor advies…, maar warempel……   die wil ook helpen timmeren. Hoi!

De drie jongens met neef Berend Jan (1978)

Wim houdt niet van plagen…ook niet van even stoeien. Ooit heeft hij in een onverwacht dolle bui met Henry gestoeid. Die heeft 14 dagen met een dikke neus en een blauw oog gelopen. Hij heeft dan zo de schrik te pakken dat hij nooit weer gestoeid heeft. Hij kende zijn eigen kracht niet!
Nee…. en plagen kan hij ook niet. Daar houdt hij gewoon niet van. Hij komt niet op het idee. En geplaagd worden is al helemaal niks voor hem.
Ik wel. Ik kan het niet laten. Maar aan Wim is weinig eer te behalen. Wanneer je hem onverwacht aan een kietelbeurt onderwerpt kijkt hij alleen verbaasd. Niks an. Ooit aan de Jan Voermanstraat ligt hij boven te slapen…gewoon overdag. Anda komt langs…. Gezellig! Ik vraag Gerhard ( ik denk dat hij een jaar of vijf was) of hij papa even wakker wil maken. Anda komt op het lumineuze idee om te zeggen:”Neem de gieter maar mee....”. “Waarom”, vraagt hij nog. “Nou gewoon een beetje bij z’n nek gieten. Dan wordt hij vanzelf wakker", zeg ik dan. Ha ha...! Gerhard doet dat en giet Wim een beetje..of misschien een beetje veel water in de nek. Die haalt van pure schrik zo uit dat het bij Gerhard brullen geblazen is. Anda kiest gelijk het hazenpad! Wim is zeer ontstemd. Nee na die tijd ben ik met Wim wat voorzichtiger geworden.
Bij de jongens heb ik meer sukses. Die heb ik al wat achterna gezeten met de sproeier of lekker doorgekieteld. Gillen jongens! Dat is toch veel leuker. Wanneer met mooi zomerweer Klaas en Sanny met Ipe en Renny van de partij zijn is het helemaal feest. De gieter wordt aan de  droogmolen gehangen met de tuinslang er in. Het waterballet kan beginnen. Zelfs Wim ontdooit dan, al houdt hij zich wat afzijdig.
Gerhard kan jammer genoeg ook aardig tegen kietelen, net als Rick.
Met Mark is het een ander verhaal. Daar moet ik mee uitkijken! Als die wat groter is pakt hij me gelijk terug. En wanneer ik de sproeier bij het auto wassen of de tuin sproeien “per ongeluk” laat uitschieten richting Mark, is hij er ogenblikkelijk  bij om me die sproeier afhandig te maken. Een dondersteen! Ja en dan weet je het wel. Dan ben ik aan de beurt om te gillen!

Gerhard met nieuw mengelmoesje Robin.

Tante Gerritje zei eens terwijl ze Mark z’n schoolfoto zag toen hij een jaar of 9 was: “Wat liekt den toch op oe”! Ik heb dat vroeger nooit zo duidelijk gezien. Maar nu ik die schoolfoto van mij weer zie, snap ik haar!
Mama zei wel eens: “Kiek toch es….Mark zet de bene net zo neer as Wim”. Dat zag ik toen ook. Ach ieder kind is een mengelmoes van voorouders van beide kanten.
Van Gerhard werd gezegd dat hij een echte van der Kolk is. In Aalten ging ik bij mensen op bezoek met hem en die zeiden:"Je kunt wel zien dat het er één van jou is...hij heeft dezelfde ogen"! 
Toen Rick net geboren was  zag ik eerst z’n vrij uitgesproken neus: een echte Egginks-neus dacht ik nog. Nu is het een keurige neus geworden. En….. hij heeft z’n eigen droge humor net als Wim. Ooit zei Wim eens in een vakantie in Badenhard toen Rick niet door wilde eten met z’n Brinta: ”Rick….die is zo lui…den mo’j de pap nog in de bek spieën”! Zonet belde Rick even: "Het is hier operatie zwembroek"! Hij doelt op de verwarming die even hoog is gezet nadat Wim de boel bij hem ontlucht en bijgevuld heeft. Moet je wel snappen!
Toen Mark opgroeide ontdekte ik dat hij zich net zo gedroeg als ik vroeger, maar dat ik dat  later niet meer durfde. Hij zegt gelijk wanneer hij iets niet wil of dat hij er anders over denkt. Gerhard lijkt qua karakter veel op Wim…doortastend als het nodig is en trouw, maar zegt niet alles wat hij denkt.
Toen Johan vroeger als peutertje van de keldertrap viel..liep mama huilend de andere kant op om pa te roepen en opoe raapte hem toen op. Ik zie hem nog zitten met tranen in z’n oogjes en een groot verband om z’n hoofd bij opoe op schoot. Ik loop ook het liefst weg bij dat soort ellende.
Wim niet. Die pakt gelijk aan….doet wat gedaan moet worden. Gerhard ook.
Toen we in Hengelo aan de Marnixstraat woonden was ik in de ban van wol spinnen en verven met natuurlijke materialen. Ik leerde hele klassen spinnen met de spintollen die Wim voor me gemaakt had.
Van Johan en Joke kreeg ik een hele zak met bladeren van de walnotenboom. Daarmee kreeg de wol een hele mooie bruine kleur. Die bladeren moesten eigenlijk eerst gedroogd worden, want ze waren nat en dan zou de boel gaan schimmelen. Dat deed ik dus in de oven van het gasfornuis op een heel lage stand.
Even later keek ik even. Daar vloog toen gelijk de boel in brand. Ik gilde: ”……O..o…. brand…de bladeren”. Gerhard was toen denk ik 11 jaar. Hij liep naar het fornuis …deed de ovendeur dicht en draaide het gas uit! Wat was ik blij met hem!