Archief

Onze inrichting aan de Eijerdijk in 1965.

Ik mag graag naar huizenprogramma’s kijken. Nee, ik blijf er niet voor thuis maar als ik er toch ben kijk ik het liefst naar oude Engelse huizen, schuren, molens, die gerenoveerd worden en dan in oude stijl. Wat later zie je op SBS 6 Huizenjacht en dat is toch heel andere koek. Hoe vaak heb ik de kreet van de jongeren gehoord: ‘Dat is niet mijn smaak’, wanneer er een toch splinternieuwe keuken of badkamer in zit. Dan kun je nog beter een ouder huis nemen om op te knappen, maar ook die zijn prijzig.
Ons eerste onderkomen was bij juffr. van der Meulen aan de Eijerdijk in Hattem, een grote woonkamer met banken onder de ramen, een slaapkamer met planken vloer die aanvankelijk in de olie gezet werd, een keukentje dat ook de doorloop naar de tuin was. En daarin werd eigenhandig door Albert Sobering en Wim een granieten aanrechtblad geplaatst met twee kastjes eronder en een gordijntje in het midden onder de gootsteen. Wel hadden we een splinternieuw gasfornuis met een ruitje in de ovendeur waardoor je het bakproces kon volgen. Dat was op dat moment de grootste wens van Wim wat betreft de inrichting. Wanneer er gebadderd werd was dat aan het aanrecht nadat we een paar ketels water aan de kook hadden gebracht. De geiser kwam pas toen we Gerhard kregen.Verder was onze inrichting voor die tijd vrij strak te noemen en beviel me de mix van oud en nieuw.
Ons keukentje in Aalten was een standaard Bruinzeelkeuken, ook niks mis mee. Ongeveer dezelfde zelfde kregen we in Hengelo aan de Jan Voermanstraat, maar toen we eenmaal aan de Marnixstraat gingen wonen in ons eerste eigen huis gingen we zelf aan de slag. Het werd een heel lang aanrechtblad met daaronder een paar degelijke kastjes en losse apparatuur: wasmachine, droger èn een afwasmachine. We waren er heel blij mee, vooral met de afwasmachine want met opgroeiende kinderen en regelmatig invalwerk voor mij was dat een uitkomst.
En ook nu nog ben ik heel tevreden met mijn degelijke landelijke keuken met losse apparatuur en kijk toch regelmatig naar de interieurarchitecten die op de I-pad laten zien hoe een van de favoriete huizen er na een verbouwing en met een strak interieur er uit zou kunnen zien.

Rick met z'n opa.

‘Moederdag…? Da’s een uutvinding van de winkeliers’, vond pa vroeger. Nee.. hij deed er niet aan. Wat wij deden moesten we zelf weten. Bij mijn weten hebben we er thuis altijd wel iets mee gedaan toen het in de mode kwam. Het zit hem natuurlijk niet in grote cadeaus. Ik meen zelfs dat het pas begon te spelen omdat tante Hermien op moederdag voor opoe kwam, die met opa bij ons in woonde.
Toen wijzelf kinderen hadden hoefde ik alleen maar thee op bed, mag toch wel eens per jaar. Na onze eerste gezamenlijk wakker worden na onze trouwdag wilde ik graag met Wim een beschuitje eten op bed, maar hij wist me heel tactisch aan het verstand te peuteren dat het verspilde moeite was. Hij had een gruwelijke hekel aan ‘krummels in bedde’. Nou ja… eens per jaar dan, met verjaardag of moederdag. Ik moet er tegenwoordig ook nog ziek bij zijn voor me zoiets overkomt.
Het mooiste zijn de persoonlijk gemaakte frutsels van de kinderen die ze meestal met de juf hadden gemaakt. Ik heb nog ergens wat verfhandjes op een wit lapje liggen, een kleihangertje met een lachebekje en een met een figuurzaagje uitgezaagde G van Gerhard.
Judith is altijd heel creatief op gebied van verrassingen. Zo nodigde ze beide moeders eens uit op een soort brunch en vandaag ging ze met haar moeder naar de film terwijl Gerhard bij ons kwam buurten met een mooi boek èn bloemetje. Mark en Jennifer kwamen wat later langs met Eva en zo was de dag alweer rond. En Rick dan… Rick? Die lijkt wat dat betreft op z’n opa. Het is trouwens zijn weekend niet. Hij volgt een strak schema. Volgende week is het weer zover, dan komt hij deze kant weer op, eerder niet of er moet iets heel bijzonders aan de hand zijn. En als ik hem zou vragen:'Rick kom je zondag nog... het is moederdag?' Dan zou hij ad rem antwoorden:'Moederdag... wat is dat?'

Zomaar een foto uit de jeugd van mama toen ze op de Haar woonde. Ik vermoed dat het midden jaren 30 is. De zwarte kousen worden nog volop gedragen. De lage klompen met zo'n leertje over de wreef zaten wat beter dan de mannenklompen. En vaak bij een foto op De Haar is er een paard, veulen of hond in beeld. Dit moet wel een 'zinnig' ding zijn om zo los aan de hand te blijven staan voor de foto. Ik denk dat ome Sjoerd Aartsen al in beeld is met zijn vierkante boxje anders denk ik niet dat er veel foto's als deze zouden zijn.