Archief

Hoera hoera…. Tante Heintje is 100 jaar! Gefeliciteerd!
De datum was me eerlijk gezegd ontgaan, maar voormalig buurmeisje van de Boskamp Jannie Dinkelman stuurde een mail met de link naar de Stentor die er een artikel aan gewijd heeft. En zo hoort het ook. Klik op de titel van dit stukje en je kunt het lezen. Alleen de foto die er bij stond is niet op de website te vinden. Daarom deze maar van het bezoekje aan haar een poosje terug.
Met dank aan Jannie!

Hoera, hoera ! Our tante Heintje is 100 years old. Congratulations!
Sorry I missed the date, but former neighbourgirl Jannie Dinkelman send me the mail about an article in the Stentor.
http://www.destentor.nl/regio/lochem/5552385/Opgewekt-gemoed-medicijn-voor-honderdjarige.ece?startshow=null&startSlide=null

De Stentor .

A cheerful mind, the medicin to turn a 100 years.

Laughing every day… that’s the medicin to get your 100 years. Positive in life is your guaranty to reach the 100.

In retirement home De Borkel where she celebrated her 100th birthday, Heintje Jansen- Eggink is telling about her strong family. More brothers and sisters reached a very high age.

When you are looking at her you wouldn’t guess she is 100 yet. She is talking, very clearly and can understand another when it’s not too busy around her. She is reading her books and sometimes she listens with great pleasure to a spoken book.

She had to work hard with the farm and the care of her 10 children. Before she married she worked on the castle Rhederoord in De Steeg as a chambermaid.
Her daughter Nel also mentions her positive character, while she has had times of sorrow too. Her first husband died when he was only 60. It felt like the walls of the house would fall on me. I asked my eldest daughter what to do. And she said: go swimming, So she did until she was about 75.

However she missed the company of a husband. And she did marry again. Her new husband didn’t have any children. but with her 10 he was happy too.

She also had time for her passion: travelling and so she did. During her marriage with her first husband there was no time on their farm and the care of her 10 children and he also didn’t want to go abroad. But now she went to Amerika and Australie to visit her family.

Both World Wars she saw. But that weren’t the most impressing moments. That was when the children came home and were sitting at the table telling about what has happened that day. She loved those moments… so cosy all of them together. Her ten children and 19 grandchildren and 18 grand-grandcildren now.

As she has reached that number of 100, she would like to surpass the oldest inhabitant of the Borkel. The oldest one, a woman, will be 107 next month.

Ome Jan en tante Jantje bi-j de achterdeure.

Waarschijnlijk een briefje van opa aan tante Jo aan het einde van zijn leven. Zijn AOW verdeelde hij telkens onder zijn kinderen en nu is Jo aan de beurt.

Van huis

Ik wilde tenminste deze maand de kinderen allemaal weer een geel papiertje sturen en dan Herman de volgende maand als ik dat beleef een ƒ 100 sturen.. Ik heb hem allang verwaarloosd.
En Jo nu ben je dan de laatste. Dika kwam straks nog, anders had die de laatste geweest.
De kinderen gaan zondag weer naar de kerk en dan ga ik naar Dika. Morgen is Coba jarig. Ze willen mij weer ophalen met Gerritje van de bakker.
Verlopen zondag had Jantje een gewone werkdag door al die visites. Ik weet het niet precies meer, maar minstens 12. Bartje van de Jager ook nog.
Jantje vond dat hadden ze over 4 zondagen moeten uitstrijken. Driekus en vrouw uit Beekbergen kwamen nog. Zo kregen wij verlopen zondag te veel van het goeie. En ja verder is hier geen bijzonder nieuws en stop maar.
Hoop dat het nog te lezen is.

De groeten van ons drieën

Vader

ps Met Gerritje van de bakker wordt opoe Bruins bedoeld, de opoe van de Bijenhofjes uit de Wildenborch die ook altijd bij verjaardagen op De Boomgaard opgehaald werd. Bij Bruins was vroeger ook een bakkerij ... vandaar!

About a yellow paper

Probably a note from opa to tante Jo at the end of his life. His AOW he divided among his children again and now Jo is the last one.

From home

I wanted at least this month to give all the children a yellow paper (ƒ25) and then send Herman the next month, if I'm still there, a $ 100 mail .. I've neglected him too long.
Jo and you are the last one yet. Dika just came, otherwise she would have been last. The children go to church Sunday and then I will go to Dika's place.
Tomorrow it's Coba's birthday. They will come and collect me ànd Gerritje of the baker too by car.
It seemed to be a normal day with lots of work last Sunday by all those visits. I do not quite remember, but at least 12 visitors came. Bartje of the Jager also.
Jantje thought they could better have come on 4 Sundays. Driekus and his wife from Beekbergen did come too. So we've got too much for one Sunday. And yes... there is no special news any more and stop it.
Hope you can read my handwriting.

Greetings of all the three of us.

Father

ps With Gerritje the baker is meand opoe Bruins, the grandma of the Bijenhofjes from the Wildenborch. As always they were collected on birthdays at De Boomgaard. At Bruins was formerly a bakery ... so!

In tante Jo’s album zat ook deze foto met het onderschrift: de kattekraom van tante Jantje. Tante Jantje was niet alleen gek met kinderen maar ook met haar huisdieren, een hele zooi katten en altijd een hond. Dit lijkt me dezelfde hondje Tilly van de foto bij opa. In de schuur op de achtergrond was de werkplaats van opa. Ik vond het altijd een soort van heilige plek omdat er verteld werd over die zelfgebouwde radio en de perpetuum mobile, de eeuwige beweger, die opa gebouwd had. Tot zijn grote spijt werd dat eeuwig precies een jaar en toen stond dat ding toch nog stil. Maar ja die plek….? Was voor mij iets wonderlijks.

In tante Jo’s photoalbum I found this picture with the subscription: De kattenkraom van tante Jantje—all cats stalled together--. Tante Jantje loved children as well as her animals, a lot of cats and always one dog. This one looks like that one from yesterday on that chair near opa. It maybe Tilly.
In the barn on the background was opa’s workshop. It was for me a kind of holy place because it was told about that radio opa had build and the perpetual motion which opa had build too, but , opa regretted that very much, only had moved for just one year. Tja…. that place… was both wonderful and strange to me.

Een foto waarop veel te zien  is. Er wordt waarschijnlijk een verjaardag van opa gevierd, want er wordt in de grote keuken gegeten. Volgens mij is het Nanny , de vrouw van Wim Groot Nuelend die aan de overkant zit. Nauwelijks heeft de fotograaf( Wim Gr. N.?) z’n hielen gelicht of Tilly zit op het warme plekje en hoort er helemaal bij. Op het dressoir staat een foto van onze vader Hendrik Jan.

A picture can tell a lot. It’s probably opa’s birthday, since they are sitting at the table in the large kitchen, as we called so. I think it’s Nanny, Wim Groot Nuelends wife who is seated over there. Hardly our photographer left his seat… Tilly jumped on that nice and warm place nearby opa. He’s a part of the family. On that sideboard is that picture to be seen of our dad Hendrik Jan.

Wanneer ik dit hoedje zie…. Aan wie moet ik dan toch steeds denken?
Natuurlijk.... aan Corrie van Gorp als typetje samen met André van Duin.

Hier is het tante Hanna die afscheid neemt van broer Herman die weer naar Iowa vertrekt.
In het album van tante Jo staan een stel foto’s van dat afscheid op Schiphol in 1965.
Een zo ànder Schiphol dan nu. Hìer liep je nog gewoon naar het vliegtuig.
Tante Nettie neemt een foto vanaf het vliegveld beneden van de uitzwaaiers. Kan ook!

When I have a look at this picture and I see that hat…. Of whom I have to think? Corrie van Gorp of course as a type at the theatre together with our own comic André van Duin.
But here it’s Hanna who said good bye to Herman before he and Nettie flew back home
In tante Jo’s album I found a few pictures of that fare well in 1965.
A different airport Schiphol than nowadays. You had to walk to the staircase of the plane.
Tante Nettie also took a picture from beneath of the family.

Zo kon je nog uitzwaaien in die tijd. Opa met hoed en heeft de verrekijker niet voor niets meegenomen.

This way it happened at that time. Opa with hat and he is happy to use his binoculars.

Winter 1965

De winter waarin wij getrouwd zijn op 3 maart. En… Herman en Nettie waren er bij.
Hier helpt Herman Jantje met afdrogen. Er is een foto van gemaakt. Ik neem aan dat dit thuis niet vaak voorkwam.

The winter of 1965

This winter Wim and I got married. And…. Herman and Nettie were in Hattem with all of us. We’ll never forget it.
Here is Herman helping in the kitchen. It must have been very special. I doubt it if he took that tea towel at home to do the same job.

"Dat is de auto van Herman", zei tante Jantje. Maor wie daorbi-j steet? 'Kon Nettie's vader wel wean.... van Heuvelen". Ik weet het ook niet, misschien iemand anders?

"That's Hermans car", tante Jantje said. But who that is on this picture? It might be Nettie's father... van Heuvelen".
I don't know either. Somebody else perhaps?

Zondag 11 uur-- Een paar uur bij buurman gepraat, een Fries, en nu weer thuis en schrijf nog even verder. Ik weet wel geen nieuw nieuws, maar als je aan je kinderen schrijft kun je makkelijk schrijven zonder nieuws. Ik denk net aan Hanna, daar ben je nog wel dichtbij. En nu schrijf ik er iets bij aan voor Hanna. Ik was verleden week ook blij met uw brief hoor en met die kiekjes die zo mooi uitgevallen zijn. Geloof maar vrij, ik denk alle dagen aan jullie, van Hanna tot Bram toe. Ik zou hier al ben ik 54 jaar nog wel wennen, maar dan moest mijn hele huishouding van Holland hier ook wezen en dat kan niet. En al kon het, dan zou ik het jullie nog afraden. Je moet hier, naar ik ondervind, hier eerst minstens een jaar als vrijgezel hebben gewerkt als knecht of arbeider, want je moet hier zowat alles leren. En als je dan die Amerikaanse gewoonten van leven ook al weer leest, dan schiet je er niet ver mee op. De Amerikanen willen niet zuinig wezen, nog met geen stok. Het doet ook geen voordeel dat de regering op de hand van de boeren is als het zich dan vastloopt, ze mogen je dit niet verkopen en dat niet en dat niet zodat je nadat je zogenaamd van de boel af kunt nog door kunt boeren ook. Zo is ’t leven hier.
Is het bij u op “Welna ook al 85º in de schaduw? Zeker nog niet, wel?
Tot nu toe kan ik er best tegen en het maakt je hier ook niet zo benauwd als in Holland.
Er komen hier nog gemiddeld 15º bij op. Een vreemd land. Het vriest hard als ’t vriest. Het waait hard als ’t waait. Het kan hier harder regenen en het is hier soms veel warmer. En ondertussen redden ze zich net zo goed als in Holland. Ja zus, het papiertje raakt vol. Ik was blij dat ik toch maandags nog even bij u geweest ben. Nu mijn kinderen, Hanna en Jootje, de hartelijke groeten van uw vader die jullie niet vergeet.

Sunday 11 oclock.-- Was a few hours at the neighbour’s, a Friesian, and I’m home again and going on with my letter to you. There is no news any more, but when you are writing your children you easy can write without news. I’m just thinking that Hanna is living and working near you. So I will write to Hanna too.

--For Hanna-- I was very happy with your letter last week and those lovely pictures. Believe me I’m thinking of all of you every day, from Hanna to Bram. With my 54 years I would be able to get used to live here, but I have to bring all of you with me and that’s not possible. And even when it could be I won’t advise you to do so. You have to live and work here for at least one year as a bachelor to work as a farmhand, for you have to learn everything. And when you read about all those American customs it will not help you much. The Americans cannot be saving ( live economical… oei!). It’s not well that the gouvernment is helping the farmers. When they are reaching a deadlock, they might not sell you this and that and that. So when you are finished…. you are able to go on with farming( I don’t understand opa here) So is life here.
Is it with you on “Welna” also 85º in shadow. I’m sure it’s not.
Until now I’m doing fine in this weather, it’s not as sultry as it can be in Holland. It will be 15º more. Strange country. It’s freezing hard when it’s freezing. It’s blowing very hard when it blows.. It’s raining much harder and it is much warmer. And in between they are doing as well as in Holland. Yes zus, the paper is getting full. I’m glad I ‘ve been with you that Monday before I left. So my children, Hanna and Jootje, hearty greetings from your father, who will never forget you.