Archief

De datum weet ik niet, maar het zal ergens in 1941 zijn geweest dat Coba en Hendrik Jan zich verloofden.
En er werd een foto gemaakt. En meteen zie je wat duidelijker hun gezicht.
Het bijzondere van deze foto is dat ik het pak van papa Hendrik Jan herken Wanneer opa later bij ons kwam met een verjaardag droeg hij vaak dit pak. Het kan niet missen. Ik wist dat het van Hendrik Jan was. Nu zie ik dat hij het op deze foto draagt.

Somewhere in 1941 Coba and Hendrik Jan got engaged. And a photo was taken. So their faces are more clear.
Special is it to see Hendrik Jan's suit and of course that both are wearing a tie as it was usual at that time.
I recognize it. Opa was wearing it when he came to the Boomgaard on birthdays of one of us. I knew he was wearing Hendrik Jan's suit and now I see it's this one.

Hendrik Jan en Coba op weg van het gemeentehuis, links op de foto, naar de N.H. Kerk.
Volgens tante Hermien ging mama altijd kijken als er een trouwerij was in Vorden. Nu was ze zelf aan de beurt. Je moet wel goed kijken om de familie uit elkaar te houden, maar ik zie de opoe's en een aantal tantes en de neefjes en nichtjes.
Rechts op de foto is het postkantoor te zien waar in later tijd ome Jaap Harwig zetelde als hemp, een troetelwoordje voor hoofdemployé.
En ik altijd maar denken dat het hemd was,zoals mama zei, als aanduiding dat zijn functie net onder de directeur zat. Maar ja wie zich mama's verbasteringen, als sesycar voor stationcar en de Radsasa voor een restaurant dat De Radstake heette nog herinnert, kan zich indenken dat ik veel van haar kleurrijke woordenschat overgenomen heb.

Hendrik Jan and Coba on their way from the village hall to the church.
Tante Hermien told us that mama went to every marriage in the village of Vorden to see the bride.
This time it's her turn. You have to look carefully who is to be seen. I recognize the opoe's and a few tantes and of course the nephews and nieces and even Elly, the Jewish girl.
On the right you can see the post office where oom Jaap later on had his job as hemp, the nickname for head emloyé.
I always thought it was hemd (under shirt), so mama said, because this function was just beneath the director's.
But who does remember mama's changed words, such as sesycar for a stationwagen and the Ratsasa for a restaurant, called the Radstake, will not be surprised that I used those colourful words a long time after I moved from home.

De dag van hun leven,.. daar in Vorden in september 1942.
Volgens mij zitten ze op een hoek van de kippenren. Ze mogen er wel een stoel bij gezet hebben om er op te komen . En dan voor de foto de stoel gauw weer weghalen. Of zou Hendrik Jan zijn Coba er op getild en zelf met een hup er naast gesprongen zijn. Aan de bruidsjurk zelf is geen haaltje of scheurtje te zien. Die hangt nu nog bij ons in de kast. Prachtig donkerblauw kant. Er zou een soort roze onderjurk bij gehoord hebben. Kwam vast uit de kleermakerij van oom Sjoerd Aartsen.

The day of their life,... september 1942 in Vorden. They might been sitting on the chicken run. They had to use a chair to come on that roof. And than quickly remove that chair because of this picture. Or Hendrik Jan would have lifted his Coba on it and with a hup jumped on it too. No tear or rip is to be seen on that beautiful dark blue wedding dress. Until now it's in my wardrobe. Must have been made by tailer and dress maker Sjoerd Aartsen, I'm sure!

Vrijdagmorgen.

Onder ‘t licht draaien schoot mij een gedichtje door ’t hoofd. Ik heb het steeds heel mooi gevonden. Het enigste wat er mij aan scheelt dat is dat ik er zo zelden wezenlijk in leef. En dan denk ik: kan ik dat niet of wil ik dat niet, dat is mezelf duister.
Maar hier gaat het dan:








Ik schep niet als in vroeger dagen
Mijzelf een toekomst meer,
Maar leg mijn hopen en mijn trachten
In Uwe handen, Heer.
Naar grote dingen heeft mijn ziele
Gehunkerd en gehaakt,
Maar ach, in ’t grote was geen vrede,
Gij hebt mij klein gemaakt.
O, laat mij kleiner maar steeds worden,
Maar mind’ren meer en meer,
Mijzelf vergetend, U slechts volgen,
Ik niets, Gij alles Heer!

Is dat niet mooi? Voor de dichter is het zeker levenservaring geweest.

Friday morning

While I was turning the light __ I’ve not exactly an idea what that would be. Perhaps it had to do with something what was used during the war to generate electricity— a little poem came into my mind.
It’s only that I’m not living in it most of the time. Than I’m thinking about it: Is it that I cannot live in it or is it I don’t want to live in it?

So here it is:

I do not create as before
A future any more,
But lay my hope and trying
In Your hands my Lord.
My soul has always hankered
After great things
But ach, no peace I ‘ve found in that,
You’ve made me small.
O, let me become small and smaller,
And lessen more and more,
Forget myself, only You to follow,
Nothing for me, for You it’s all.

Isn’t that wonderful? It must have been life experience for the poet.

Waarde Vriend H Jan

We hadden het even over die uitzending van 17 april. Toen zei je dat sommigen er wel anders over dachten. Maar meningen… of het nu een dominee of een schooier is hebben niet de minste waarde, maar als het gaat om geloofservaringen, daar stel ik belang in, want ervaringen spreken elkaar nooit tegen maar vullen mekaar aan.
Stuur zo iemand eens naar mij toe, dat zou ik fijn vinden, maar nog eens … meningen hebben geen waarde.

Vriend Johan


Dear Friend Hendrik Jan,
Last time we talked about that broadcasting from the 17th of April. You said that some people might think different about it. But opinions... wether from a reverent or a tramp, are of no value.
However when it is about religious experiences, I'm interested, because experiences never contradict but supply each other.
You might sent me such a person, I would be delighted, but again.... opinions are of no value.

Vriend Johan

Op deze foto zie je opoe en opa ergens eind dertiger jaren met juffrouw Ouwenaller in hun midden. Zij was directrice van de Rekkense Inrichtingen, een internaat voor jeugd met problemen. Ik heb begrepen dat een aantal van deze kinderen ook welkom zijn geweest op de Boskamp.
Opa was een “vrijdenker”, christen èn socialist en bovendien tegen alle geweld, een echte pacifist. En hierdoor kreeg hij contacten door het hele land. Behalve met juffrouw Ouwenaller onderhielden ze ook een warme vriendschap met de fam. Boeke, van de school van Kees Boeke in Baarn waar ook de prinsessen naar school gingen. Ook de familie van Drimmelen uit Den Haag kwam vaak bij opa en opoe Eggink over de vloer. Zij hadden een boekhandel en veel van de boeken van opa hadden zo’n plakkertje voorin van deze boekhandel. En zelfs ds J.J. Buskes , die in één van zijn overdenkingen over opa zelfs het canapeetje beschreef waar opa vaak zat, moet er op bezoek geweest zijn om van gedachten te wisselen.
Deze juffrouw Ouwenaller was het die gezorgd heeft dat er een bijzondere steen op het graf van Dina kwam te staan.


On this picture which has been taken end thirty’s of the 20th century you recognize opa and opoe Eggink and miss Ouwenaller is standing between them. She was the director of the Rekkense Inrichtingen, an institution for children with problems. There might have been several of those children at the Boskamp too.
Opa was a freethinker, Christian and socialist and against any form of violence, a real pacifist. By this he’s got contacts in the whole country. Except miss Ouwenaller they found friends in the family Boeke, the founder of de Werkplaats, the school in Baarn where also the princesses went. And also the fam. Van Drimmelen became close friends. They owned a bookshop in The Hague and a lot of opa’s books contained a little label with the name of that bookshop.
And even ds Buskes told in one of his books about a visit at the Boskamp where opa was sitting on his small sofa and exchanged views about faith.
This miss Ouwenaller had paid for the memorial stone on Dina’s grave.

Waar komt die uitdrukking toch vandaan: lid zijn van de blauwe knoop? In de 19e eeuw waren er al mensen die iets wilden doen aan het drankmisbruik door alle ellende die dat met zich meebracht. Ze lieten dat zien door een blauwe knoop op hun kleding te dragen.
Bovendien kwam er een eerste Drankwet in 1881. Er moest een vergunning zijn voor er sterke drank geschonken mocht worden in openbare gelegenheden.De comsumptie van sterke drank was op dat moment 10 liter per hoofd van de bevolking, nonnetjes en baby's meegerekend, in Amsterdam zelfs 15 liter! In 1914 was het gemiddelde gedaald tot 7 liter, nog veel trouwens.
Er ontstonden verschillende richtingen ter bestrijding van dat alcoholmisbruik. Ik heb geen idee of opa en Hendrik Jan officieel lid waren van één van deze bonden. De laatste is nog niet zo lang geleden opgeheven.
Opa droeg wel een speldje, maar ik heb geen idee of dat iets met de blauwe knoop te maken had. Tante Jantje weet er vast wel meer van.

Een klein verhaaltje uit die tijd uit het propaganda materiaal tegen drankmisbruik:
Een vrouw kwam in een herberg en liep kalm naar haar man die met drie vrienden zat te drinken. Ze zette een overdekte schaal op tafel en zei:”Je zult het wel te druk hebben om thuis te komen eten, Jan. Daarom breng ik het maar hier. Toen ging de vrouw weg.
De man was er werkelijk een beetje verslagen van. Hij lichtte de deksel op en vond een lege schaal! Er lag een papiertje bij met de woorden: Ik hoop dat je eten goed zal smaken. Je vrouw en kinderen eten thuis hetzelfde.

Why do we say: being a member of the blue button? In the 19th century already people wanted to do something against that drinking problem because of all that misery caused by alcohol and they went on to set up a temperance society. They showed it by wearing a blue button on their clothes. I have no idea if opa , Hendrik Jan or Herman ever have been official members of such a society. The last one of those temperance society's is abolished a few years ago.
Opa was wearing a little badge, but I don’t know that had to do with a membership of that blue button.
I’m sure tante Jantje will know more about it.

A little story from the time of making propaganda against this alcohol abuse:
A woman went to the inn and walked calm to her husband who was sitting there drinking with three friends. She put a covered dish on the table and said:”I’m sure you are very busy… so I bring you your dinner over here”. The man looked a bit crushed. He removed the cover of the dish and found an empty dish with a piece of paper in it with the following words:
I hope you will enjoy your meal. Your wife and children will have the same at home”.

Deze foto is uit 1946. Zo te zien zijn ze met de buurt van De Boskamp aan het dorsen geweest en drinken ze er een op na het werk. Ikzelf herken niemand, maar wie weet.... iemand anders?

Het verbaast me dat er bij opa Eggink bier gedronken zou zijn. Opa was immers “van de blauwe knoop”? Ook onze vader Hendrik Jan was een tegenstander van alle soorten alcoholische dranken omdat er zoveel ellende van te zien is. Ik meen ook dat ome Herman er fel op tegen was. Hier zie ik toch flesjes die lijken bier te bevatten.
Het kan ook dorsen bij een buurman geweest zijn natuurlijk.

1946- After treshing at the Boskamp the neighbours are very thirsty and have a drink together. I don't know anybody on this picture, but you never know who does.

It ’s a surprise to see the bottles. It looks like beer is in it and…. Opa was a serious opponent of all kinds of alcoholic drinks, just like our father Hendrik Jan and uncle Herman, because of all misery it causes. So I really see such bottles. It might be at a neighbours farm.

Ach weer zo'n foto waarbij je bijna heimwee krijgt naar de geur van de deel en de koeien.
Zo te zien is het een zondag, want ome Jan heeft te nette kleren aan voor een door de weekse dag. Maar ook op zondag moeten de koeien gevoerd.
Vaak kregen de koeien 's winters na het melken nog een soort koek. Daar waren ze gek op!
Ik vraag me alleen af wat dat voor groen spul is midden op de deel. Geen hooi of persvoer in elk geval. Het zouden knollen kunnen zijn. Ik voel meteen m'n handen koud worden. Die knollen werden eind oktober, begin november geplukt. Ja gewoon met de hand. Je nam een vierkant van bv 10x 10 m en begon ze uit de grond te trekken en in het midden op een hoop te gooien. Soms vroor het al en met handschoenen aan kon je niet plukken. Pa had de methode ontdekt om geen tè koude handen te krijgen door de armen eerst wijd te doen en dan met een flinke klap een keer of 6 om je eigen lichaam te slaan zodat het bloed goed naar je handen stroomde. Ach....

Again a picture at the Boskamp. You almost get nostalgia to smell the "deel", barn, with the cows.
I think it has to be a sunday evening, because of Ome Jan's clothes, to nice for a weekly day. But... also on a Sunday the cows need their food.
In winter the cows get their extra cooky after milking time. They were very fond of it.
I'm just wondering what kind of food it is in the middle of the deel. No hay or silage I'm sure. It might be a kind of tubers(?)
And I'm feeling my cold hands again. About the end of Oktober at de Boomgaard we had to take the tubers from a part of 10 x 10 m and pull them out and throw them on a pile. You couldn't do that with gloves and sometimes it was freezing already. Ach....

In het album van tante Jo vond ik deze foto van tante Heintje, waarschijnlijk uit haar tijd als kamermeisje op Rhederoord in De Steeg.
Ze draagt hier nog keurige zwarte kousen. Een paar van onze tantes, in elk geval was Dina en Mies, gingen over op vleeskleurige. Dat veroorzaakte nogal wat gemor. Ome Gerrit Voortman heeft er nog erg tegen geageerd.

In tanta Jo's photo album I 've found this picture , probably at the time she worked at Rhederoord in De Steeg.
She is wearing decent black stockings. A few of the sisters, Dina and Mies, started wearing nude stockings. That caused a lot of murmuring and letters by ome Gerrit Voortman