Archief

Geen idee op welke plek dit plaatje gehangen heeft op De Haar. Toen ik vroeger uit huis ging mocht ik deze reproductie meenemen en heeft lang een plekje gehad ergens aan de muur. Op de achterkant had ik geschreven: Ter herinnering aan de Haar. Het deed me altijd denken aan de jaren dat opoe voor ons zorgde nadat vader Hendrik Jan overleed en mama zo verdrietig was.
Gisteren vond ik het terug tussen de fotoboeken. Het lijstje had het lange tijd geleden al begeven. Maar wegdoen… nee dat kan ik nog niet. Ik ga gewoon bij Het Goed eens kijken naar een passend lijstje.

I’ve no idea where this picture was hanging at De Haar. When I left home on my 19th I was allowed to take it with me and long time it got a place on my wall in several houses I lived. On the backsite I wrote: In memory of De Haar. It let me remember those years after dad Hendrik Jan died and opoe Bijenhof took care of us.
Yesterday I found it between the photo books. The frame was already gone to pieces. But I cannot put this old picture away. Too many memories. I'll go and buy an other nice frame for it. And….. It might be a reproduction of a famous painting! You never know!

Op het gemeentehuis, waarschijnlijk in Zutphen, waar ook tante Riek en oom Jaap woonden met hun gezin. Gé woonde net aan de overkant van de IJssel in de Hoven- spreek uit Høve op z'n Zuphens-.
Opoe en opa Bijenhof zitten achter oom Jaap en tante Riek naast opa Harwig, door Wim nog steeds liefdevol opa Baard genoemd. Opoe ziet er hier niet op z'n voordeligst uit met haar ogen dicht. Als je goed kijkt zie je het koppie van Hennie wat verder naar achteren met links naast haar - denk ik- broer Jaap waarvan je alleen het voorhoofd ziet.
Het is de tijd van de mantelpakjes. Wanneer je er netjes uit hoorde te zien kwam het mantelpakje uit de kast.
Dus... tante Riek keurig in haar mantelpakje met naast haar... Gé's moeder misschien?

This has to be the wedding of nephew Jan Harwig and his Gé in the townhall of Zutphen where the family lived at that time. Gé lived at the opposite site of the river IJssel in De Hoven(_ spoken as Høven-)
Opoe and opa Bijenhof are seated behind tante Riek and Ome Jaap next to opa Harwig, called opa with the beard by grandson Wim. Opoe did not look on her best with her eyes closed on this picture.
It's the time of the skirt suits. When it was important to look neatly the skirt suit came out of the wardrobe.
So tante Riek( r) is wearing it very neatly with Gé's mother next to her too( l)

Je kunt niet ontkennen dat onze opoe Bijenhof stijl heeft. Ze zorgde vroeger altijd dat haar deerns van de Haar er leuk uitzagen, maar zelf kon ze ook aardig voor de dag komen. Met deze hoed was ze bijna de koningin van de dag. Behalve de bruid Gé natuurlijk.
Kijk ook eens naar dat jongetje rechts dat nieuwsgierig, met de handen in de zak, staat te kijken naar de mooie trouwstoet.
Volgens mij lijkt hij onder de indruk van opoe's mooie hoed.

It's not to ignore that opoe Bijenhof had style. She also took care of the girls of de Haar looking good, but she also could look perfect herself. With this hat she's the queen of the day, except the bride of course.
Look at that little boy on the right...so curious with his hand in his pocket looking at the wedding procession.
I'm sure he's very impressed by opoe's beautiful hat.

Opoe Bijenhof was er niet alleen zéér bijzonder op gesteld om zèlf vernoemd te worden, maar wanneer opa vernoemd werd was dat helemaal wat. Ze heeft het gered, bij alle vier hun kinderen.
Er is een Johan Harwig, nu 70 jaar oud, die op ’s Heerenloo woont.
Er is een Hannie Bijenhof, nu van Asselt- Bijenhof, de derde dochter van oom Wim en tante Janna, getrouwd met Johan van Asselt- van de bakker uut Linde, waor noe et Praothuus zit- .
Je gaat de moed opgeven dat er nog een jongen komt hè?
Onze Johan, ie- wet wel- op De Boomgaard, heet Evert Johan. Een aantal familie leden konden tegelijk vernoemd worden. Niet alleen opa Bijenhof, maar ook tante Hanna, papa’s eerste vrouw. Ze heette Everdina Johanna Kornegoor. Dan was er nog een Evert Jan Eggink, een ongetrouwde broer van de vader van vader Hein. Totdat wij op De Boomgaard kwamen wonen woonde dit oompje bij pa op De Boomgaard. Het zou wat vol worden met opoe en opa Bijenhof en ome Jan, een sikkeneurig typje, verhuisde naar Mossel. Daar woonde ook opoe Eggink bij haar dochter Aaltje en ome Bertus Berenpas op De Prinsenhoeve. Kunnen jullie het nog volgen?
Toen dan eindelijk een zoon werd geboren bij oom Sjoerd en tante Hermien Aartsen werd het een echte Johan Berend Willem, voluit naar opa Bijenhof. En opa was er trots op!
Bij oom Wim en tante Janna werd uiteindelijk als vierde een zoon geboren. Ik heb me laten vertellen dat tante Janna nog van de hooi- of roggewagen af moest komen toen de weeën al begonnen waren. Dit werd een Gerrit Bijenhof, genoemd naar opa Bruins- van de bakker zoals ze daar in De Wildenborch genoemd werden.
Hier dan een foto van de beide Johan Berend Willems en een trotse opoe Heintje Bijenhof- Barmentloo, in de tuin van de Aartsens aan de Stationsweg.

It wasn’t only special for opa Bijenhof that he’d got grandchildren with his name Johan. But I think it seemed more important for opoe. And she got it.
There is a Johan Harwig, 70 years old who lives on ’s Heerenloo, an institution for handicapped people. And there is Hannie Bijenhof, the third daughter of oom Wim Bijenhof and tante Janna.
Then our Johan as you know at The Boomgaard. He’s called Evert Johan and is named after a lot of family. Two opa’s Johan, pa Hein’s first wife was called Everdina Johanna and also a bachelor uncle of pa Hein: Evert Jan. He lived with dad Hein on the Boomgaard before we went to live there. It would be too much, since opa and opoe Bijenhof would come to live there too. That uncle Jan, a bit querulous person went to Mossel to live on The Prinsenhoeve with opoe Eggink and her daughter Aaltje and husband Bertus Berenpas. Are you able to understand all the family relations yet?
And after 4 daughters at last a son was born for oom Sjoerd and tante Hermien Aartsen. That became the real Johan Berend Willem like opa Bijenhof. Opa was very proud and opoe too.
Also in the family of oom Willem Bijenhof and tante Janna a son was born too. It’s been told that tante Janna was helping with hauling the hay was at the top of a load hay when the labour pains came. This boy is called Gerrit after his opa Bruins.
Here on this picture the both Johan Berend Willem’s are to be seen ànd a proud opoe Heintje Bijenhof- Barmentloo.

Hans en Harrie.

Het is maar goed dat het vroeger buurmeisje van de Boskamp, Jannie Klein Ikkink-Dinkelman, meekijkt met de foto’s en verhaaltjes wat betreft de Egginks family. Hier had ik toch echt gedacht er Harry en Peeuw te herkennen, maar zoals je uit haar reactie kunt lezen waren er meer kinderen rondom de familie die graag op De Boskamp waren. Bedankt Jannie!

Hallo Hetty,

Even een reactie op de foto van gisteren. Die twee jongens zijn niet Harry en Peeuw van Tante Mies maar Hans Rothman en mijn broer Harrie. In de zomervakantie kwam Hans altijd bij Tante Jantje logeren, vaak de hele vakantie. De fam. Rothman woonde in Brabant in die tijd. Wij waren dan ook vaak bij Tante Jantje en Ome Jan te vinden. Hans is wat ouder dan Harrie en die mocht van Ome Jan al maaien met de motormaaier. De foto is van eind jaren 60, mijn broer is in 1960 geboren. We hebben deze foto zelf ook.
Hans is de zoon van Tante Jantjes zus Marie. Wij trokken meer op met de neefjes en nichtjes van Tante Jantje omdat die van onze leeftijd waren. Eén neefje van Tante Jantje is zelfs nog familie geworden, hij is met mijn nicht getrouwd. En aangezien ik maar één nicht heb (mijn vader had geen broers of zussen en mijn moeder maar één zus) zie ik die nog regelmatig.

Groeten Jannie.

Ha, I'm so sorry. On this picture are not to be seen our nephews Harry and Peeuw but Hans on the left, a son from tante Jantje's sister, and neighbour boy Harrie Dinkelman. His sister Jannie knew this picture and gave this information.
As you see lots of children were welcome at ome Jan and tante Jantje's home.
Thanks to Jannie!

Nog één keer Harry en Peeuw, zoals Peder al heel snel genoemd werd, nu op de Boskamp. Zie je de mooie bloementuin hier voor het huis. In de verte de boerderij van Dinkelman. Ze zijn hier regelmatig met moeder Mies gaan kamperen met tent. Gijs kon zich moeilijk losrukken van z’n jachtvelden. Hij zei:”Ze ruiken het gewoon wanneer ik wegga. Dan komen er altijd stropers”.
Er was nog een probleem is me verteld toen Gijs z’n tweede zoon wilde opgeven bij de Burgerlijke Stand. De naam Peder was onbekend en werd niet geaccepteerd. Maar Peder was de held in een Zweeds boek en Gijs heeft moeten bewijzen dat die naam bestond. Toch werd het later Peeuw. Misschien dat hij nu weer de oorspronkelijke naam heeft. Geen idee.
Ze kregen nog een derde zoontje Siefertje. Verdrietig genoeg is hij vrij plotseling, aan ik meen hersenvliesontsteking, overleden. Ik herinner me nog dat pa en mama zo verdrietig thuiskwamen na de begrafenis, ergens begin jaren 50.
Gijs en Mies waren in hun opvoeding heel onconventioneel. Het was in die tijd ondenkbaar om je ouders gewoon bij de naam te noemen. Meestal was het toch papa en mama, pap en mam, vader en moeder, va en moe, maar hier werden Gijs en Mies gewoon bij hun voornaam genoemd. “Och”, zeiden de tantes daarover: ”Mies hè”!
En nu…? Er is een tijd geweest dat Robin me oma Het noemde, een eretitel. Toen kwam Eva er bij en werd er vaak Wim en Hetty gezegd. En op dit moment is het weer opa en oma en: opa Wim en oma Hetty om onderscheid te kunnen maken met de andere opa en oma. Opa Bieënhof zol zeggen: “As ‘t beesjen maor een name hef”.

Just once again Harry and Peeuw, as Peder is called soon, at the Boskamp. Do you remark the beautiful flower garden in front of the house? And the farm of neighbour Dinkelman is to be seen.
They regularly went there with Mies and slept in a tent. Gijs didn’t go away often from his animals in the woods. He said: ”It looks like they smell it when I’m leaving. The poachers will come immediately”.
There also has been a problem when Gijs went to the village hall to give notice of the birth of his second son Peder. This name was unknown and unusual and was not accepted until Gijs could prove it was a name, that existed. Peder happened to be the hero in a Swedish book.
Later on it became Peeuw. You never know… he might use his original name again.
They’ve got a third son Siefertje, but unfortunately the little boy died after an infection. I remember pa and mama coming home from the funeral, so sad!- early 50th-
Gijs and Mies were unconventional in their bringing up. At that time it was not done to call your parents at their surname. Mostly papa and mama was used or pap and mam, va and moe, but in this family all were equal: Gijs , Mies, Harry and Peeuw. “Och”, the tante’s said about it, “That’s Mies hè”!
And yet?... There was a time Robin called me : Oma Het. I felt honoured. Then Eva came and often was said Wim and Hetty. No problem for us. Nowadays it is oma and opa again and for clearness sake: opa Wim and oma Hetty. Our opa Bijenhof would say: When the little animal just has a name. Or what you might say:--- What’s in the name?

Nog een foto van Mies en Gijs met de jongens.

Deze foto van Gijs en Mies met hun jongens is niet meer van deze tijd. Kinderen zijn vaak geobsedeerd door een sigaret of sigaartje dat aangestoken wordt en ja hoor Harry kreeg het voor elkaar en het werd een grappige foto.
Mijn eerste kennismaking met vader Hein werd mede door dezelfde nieuwsgierigheid van mijn kant een succes. Toen hij voor het eerst bij ons kwam en in het gezellige keukentje op de Haar zijn sigaretje aanstak waren Diny en ik meteen in de ban. Ik wilde ook een trekje en die kreeg ik. Diny wilde ook en ja hoor. Zij mocht ook. Het bleef bij die ene keer. Tja wat wil je… als je bij je nieuwe dochters in de smaak wilt vallen.
Op de Haar werd door opa Bijenhof niet gerookt. Hij zei altijd:”Als het noe de bedoeling van onzen Leeven Heer was dat wie-j zollen roken… had e ons wel een schosteentjen met egeven.”
Die sigaretten werden door vader Hein later afgeschaft en er kwam de bolknak voor in de plaats… gewoon voor bij een vergadering of visite. Er stond op De Boomgaard altijd een doos Willem 2 op de schoorsteenmantel in de voorkamer en voor pa naar zo’n vergadering van de Boerenleenbank, de Botterfabriek, Kerkeraod of de Huusholdschole ging, stak hij er één in het bovenste zakje van zijn colbert. De vergaderruimtes en woonkamers waren bij zulke gelegenheden vaak blauw van de rook. Alleen de vrouwen klaagden er over…. Ie-j kriegt ‘r zukke smerige gedienen van…. ! Nu ik er aan denk… ruik ik het weer. Nee ik vond het geen nare lucht, maar misschien is het de nostalgie die toeslaat.


This picture of Gijs and Mies is not done nowadays. Children often are obsessed when a cigar or cigaret has been lighted and yes Harry got it and it became a funny picture.
My first acquaintance with father Hein has been a success out of my own curiosity. When we saw him that first time in that cosy kitchen at De Haar he was smoking a cigarette. Diny was 4 and I was 6 years old. We were put on his knee and saw the smoke coming and we also wanted to do so. He agreed, but only that first time.
At our home De Haar opa Bijenhof did not smoke. I remember his explanation: “When it was meant by our Lord we would be smokers he would have given us a little chimney.”
Later on the cigarettes has been changed in cigars , just only for meetings and visits. I remember the box with Willem 2 cigars on the mantel piece in the front room at De Boomgaard. When he left in the evening for a meeting of the farmers bank, the dairy factory, the church or the domestic science school, he always took one of his favourite cigars and put it in his chest pocket . Those meeting- and living rooms often were full of smoke, but only the women complained… my curtains… I have to wash them again..
However it’s strange… when I remember those evenings with all the family ànd smell it’s just like I smell it again. No not an nasty smell, but that might be nostalgic feeling.

Mies en Gijs met de twee jongens, Harry en Peder.


Ik heb het al eens eerder genoemd, maar ik vind het hier bij passen om het te vertellen. Gerald, je weet wel onze “tuinadviseur”, vertelde over het slimme en felle Jack Russelltje van Mies en Gijs, Het was ooit door een wild varken te pakken genomen en z’n hele buik lag los. Gijs had toen in het bos die wond provisorisch weer genaaid. Het hondje overleefde de ingreep en was een perfecte hond wat betreft het opsporen van wild.
Op een keer waren prins Bernard en consorten er om op wilde varkens te gaan jagen. Meestal werd vóór de jachtpartij de beer gevangen en apart gezet. Die was aangekocht en vrij kostbaar. Dan zou het beginnen. Gijs kon dit keer niet mee maar Gerald had z’n hondje wel meegenomen. Bernard had z’n eigen honden bij zich en het eerste wat hij zei was:”Weg met die hond”. Gerald hield het hondje achter z’n jas en beloofde dat ze er geen last van zouden hebben. De honden van prins Bernard bakten er deze dag niets van. Geen varken kregen ze in het vizier. “Zal dit hondje het eens proberen”, stelde Gerald toen voor. Bernard zag er niets in, maar hij mocht het proberen met die kleine Jack Russell. In korte tijd kregen ze 10 varkens te zien en schoten er vier.
Bernard was onder de indruk en bood ƒ1500 voor de hond. Maar het was de hond van Gijs. Alle medewerkers, inclusief de hond, kregen de gebruikelijke ƒ7,50 mee als vergoeding. Toen Gerald de hond plus de ƒ7,50 terug bracht bij Gijs en Mies vertelde hij van het aanbod van de prins. Hoewel het lang geen vetpot was bij jachtopzieners in die tijd, keek Gijs Mies eens aan en wees het aanbod af:”Deze week heeft die kleine opdonder ons nog wakker gemaakt bij een beginnende brand. Hij blafte net zo lang tot we wakker waren. Die hond gaat hier nooit weg”.

Gerald, as you might know our garden adviser, told about that smart and sharp Jack Russell of Gijs and Mies. Once a wild boar had wounded that little dog and in the woods Gijs had sewed that large wound provisional. The dog survived that trauma and was a perfect dog to hunt up the wild boars.
One time Prince Bernard and his friends came hunting. Gijs could not come this day and Gerald had to go. He took Gijs dog with him and kept him in his jacket. Prince Bernard had his own hunting dogs with him and said: That dog has to go. But Gerald promised him to keep that dog under his jacket. He wouldn’t cause any trouble. So the hunting dogs didn’t do their job well. No wild boar was to be seen. Than Gerald offered to do a try with Gijs’ dog. Prins Bernard agreed and in no time 10 boars were to be seen and they shoot four of them.
Prins Bernard was very impressed and offered Gerald ƒ 1500 for that smart doggie. Gerald promised to ask Gijs. So all the men ànd the dog went home with ƒ7,50 each for their service.
When Gerald came to the house of Gijs and Mies he told about the good work of his dog and the offer of Bernard to buy the dog for ƒ1500. A forest ranger did not earn much money, but Gijs looked at Mies and shaked his head. “No no. Last week he saved us. He was barking until we waked up at night, because there was a begin of a fire in the house. We’ll never let him go”!