Archief

Het romantische Rijndal bij Boppard.

In 1980, nadat Irene was afgestudeerd in Ell Paso Texas, zou ze uitgezonden worden naar Worms in Duitsland naar de Amerikaanse legerbasis om vrouwelijke militairen les te gaan geven. We besloten om met haar mee te gaan omdat we als ouders van Henry die zijn 2e periode van 4 jaar in Duitsland zou gaan ingaan, goedkoop konden meereizen.
Vanwege een erg harde storm konden we niet in New York landen, maar werd het Chicago en de volgende dag konden we pas verder naar New York en dan met een directe vlucht naar Frankfort. Hank had intussen een grotere auto geleend om al onze bagage te kunnen vervoeren. We zagen wat van de omgeving, bewonderden de druivenvelden en bezochten de militaire kapel voor een kerkdienst. Er waren ook veel kinderen want veel militairen hadden hun vrouw en kinderen ook laten overkomen.
Hank liet ons ook een deel van België en Luxemburg zien en door het Rijndal gingen we weer terug naar hun appartement. Hank en Irene waren druk met hun werk en we besloten nu naar Holland te gaan om onze familie op te zoeken. Irene had zelf een auto gekocht en bracht ons naar Holland. Bij de Duits- Nederlandse grens moesten we stoppen en onze paspoorten laten zien en hier wisselden we ons geld in guldens. Bij de grens was ook een soort restaurant waar je wat kon eten en terwijl moeder en Irene al aan een tafeltje zaten en besteld hadden, ging ik ook mijn lunch bestellen. De man vroeg wat ik wilde drinken. Ik bestelde melk. Toen ik betaald had en ging zitten eten bleek de melk lauw te zijn en had een vreemd luchtje. Toen ik de man achter de toonbank vroeg waarom hij zulke lauwe melk serveerde antwoordde hij, dat je er altijd nog goede kaas van kon maken. Niemand bestelde hier melk.
Twee jaar later, terug in Duitsland, ontdekte ik dat de boeren die hun koeien in de stal molken goede koeltanks hadden, maar de boeren die in de wei molken met een kleine melkmachine deden hun melk in melkbussen die ze aan de weg zetten en de melkwagen mengde de warme melk met de andere gekoelde melk.
Ik herinnerde me dat op onze tour door Europa we de matige kwaliteit van de melk opmerkten, maar dat in Engeland goede melk enkele seconden verhit werd en houdbaar verpakt zodat het zonder koeling goed bleef. Deze melk was in verhouding te duur zodat er weinig melk gedronken werd.
Irene had maar één vrije dag en ging weer terug naar Duitsland, maar ze wist goed de weg omdat ze tijdens Henry’s eerste vier jaar vaak bij hem was en vaker naar Holland was gereden.

Herman en Nettie in 1965.

Nadat ik in 1996 de Autobiography van Uncle Heurmen had gekregen via Harold en Luella schreef ik een bedankje en gewoon een gezellige brief over ons gezin met een foto terug. Dat werd erg gewaardeerd, ook al omdat ik het in m'n beste engels had geprobeerd. Net als vroeger de brieven van Herman ging deze brief ook bij hen de familie rond.
Wat later kreeg ik een tweede boek met ontboezemingen van oom Herman, eigenlijk aanvullingen op zijn autobiography. Het werkt bij hem blijkbaar net als bij mij en waarschijnlijk veel anderen. Je herinnert je één voorval of zelfs zin… en een heel verhaal komt vanzelf naar buiten rollen. Het is net of ieder herinnering in een apart laatje zit met een stickertje er op. Je hoeft maar even op dat laatje te klikken èn het verhaal wat er achter zit komt vrij in je brein.
Ach… en ik ben toch eenmaal bezig en… ik heb deze website met mogelijkheden.
Het bijzondere van deze verhalen is dat hij veel meer over de familie en vrienden zelf vertelt. In zijn brieven en verhalen had hij het meestal over zijn farm en aan het eind van zo’n brief meldde hij steevast: en met Nettie gaat het ook goed. Mama was bijzonder gesteld op tante Nettie, helemaal nadat ze in 1975 samen met pa, tante Hermien en oom Sjoerd de grote reis naar Amerika maakte. Nettie was zo'n hartelijk warm mens en heeft er alles aan gedaan om ze zich thuis te laten voelen.
Wijzelf vonden het heel bijzonder dat ze ons huwelijk mee konden maken op 3 maart 1965—ja inderdaad morgen is dat 44 jaar geleden. Berdena en Curtis stuurden al een mail om ons ermee te feliciteren en vroegen of dat gevierd werd. Wij zijn een beetje raar stel. We doen net of we niets in de gaten hebben bij het opstaan, maar in de loop van de dag komt er meestal van Wims kant een bloemengroet en heb ik wat anders bedacht--- nee ik bunne ’t niet vergetten heur. Zo gaat dat bij ons. En morgen? We zien wel…..
Het tweede boek van Herman gaat voornamelijk over een paar bezoeken van hen aan de familie, aan Hank en Irene die dan voor hun werk in Militaire Dienst in Duitsland wonen en werken, en hun trip naar Denemarken samen met een deel van de familie.

Dit stukje herinnering aan Herman Eggink kreeg ik toegestuurd door Ruud Eggink die ook op zoek is naar zijn familie. Hij had Leroy benaderd, omdat er eind 19e eeuw mensen uit zijn familie naar Amerika vertrokken waren. Luella mailde mij daarover en gaf zijn emailadres. Ik heb hem verteld hoe onze familie in elkaar zit. Nee dus.... wij zijn geen familie van elkaar. Deze Ruud stamt af van de Egginks uit Oolde. Hij had echter dit stukje over Herman en hoewel ik dit al wel eens gezien had vond ik het erg attent dat hij dit stuurde.

Nadat vader in 1993 het laatste stuk van dit boek geschreven heeft, is er veel gebeurd. Op 5 juni 1994 overlijdt onze moeder Nettie Van Heuvelen Eggink. Onze ouders zijn dan 62 jaar getrouwd,hebben vier kinderen, 11 kleinkinderen en 11 achterkleinkinderen. Ze is begraven op het Melvin Cemetary
Op 17 juli 1994 viert vader zijn 90e verjaardag. We gaan die morgen met z’n allen mee naar de kerk. Vader zingt die morgen een solo in de kerk. Hij zingt ”Jesus Is All The World To Me”, met een luide heldere stem. Zijn kleinkinderen verrassen hem vóór de kerk met een lied als het Eggink Family Choir.
Die middag houden we een kleine familie reünie in een park.
Tenslotte bezoekt hij in september 1994 nogmaals zijn familie in Holland, de 12e trip, en zoals hij later zegt:”Mijn paspoort is nog geldig tot 1998”.

In april 1996 zal hij nog een keer teruggaan, maar dit keer gaat Harold met hem mee.

Leroy en Harold bij de farm van Leroy en Kolette. De farm, waar ze wonen met hun dochter Sara Linn en zoon Jacob, is dichtbij Sibley, op de plek waar Herman en Nettie zolang gewoond hebben.

Quin de kleine zoon van Keith viert in september zijn derde verjaardag en Diana krijgt een dochtertje, Kelsey. We kunnen erg genieten van deze kleintjes die mooi dichtbij ons wonen in Sibley.
Ook de kleintjes van Charlotte en Richard Rollefson wonen niet ver. Amanda is op Nettie’s verjaardag op 21 september 1984 geboren.
Twila’s zoontje Drew wordt eveneens op Nettie’s verjaardag geboren op 21 september 1991 en op mijn verjaardag 17 juli1992 word de kleinzoon van Berdena en Curtis geboren: Nicholas Bjugstad. Mike en Janeen Bugstad hebben al een dochtertje Abbie, die in augustus 1990 geboren werd.
Als klein kind kan Amanda al goed zingen. Ze zingt bij ons thuis op een keer het lied dat ze op de Zondagschool geleerd heeft:
Jesus Loves Me This I Know,
For The Bible Tells Me So.
Wat later vindt ze en oude fluit en leert zichzelf het lied te spelen op die fluit.
Dan vraagt ze me of ik dat lied wil zingen terwijl zij op de fluit de melodie speelt.
Wat later nemen we het op een cassettebandje op en gebruiken we het in het Zorgcentrum. De oudste dochter van Rodney en Karla, Christina, zingt ook met de drie kinderen als ze bij ons is, maar zingt ook alleen een paar liederen. Het zingen van zulke jonge kinderen vinden de ouderen geweldig.
Toen de Voortmans hier Kerst meemaakten en een grote groep kleine kinderen tijdens de dienst zong, waren zìj echter niet erg onder de indruk.
Charlotte en Diana komen vaak om Nettie met de tuin te helpen. Meestal brengen ze de kleintjes mee. Quin wilde laatst bij me achterop de fiets, maar dat durfde ik niet aan. Toen ik een stukje fietste en terugkwam zag ik Quin niet meer. Even later zie ik dat hij een schoffel uit de schuur heeft gepakt en over de afrastering tussen de rijen groenten schoffelt.

slot volgt

Diny, Harold en Berdena bij het bezoek van Ben en Diny aan Amerika, oktober 2006

Het laatste stuk van de Autobiographie van Ome Herman bestaat uit een verkorte versie van z’n eerste jaren in Amerika, z’n staatsburgerschap, z’n huwelijk met Nettie. Hij had hoofdpijn gehad en had verkeerde medicijnen gekregen. Nu is hij het geheel aan het afronden en brengt nog een 11e bezoek aan de familie in Holland. Ik denk dat hij toen ook een dagboekje heeft bijgehouden want dat beschrijft hij bijna dag voor dag. Ik wilde het eerst weglaten zoals ik veel meer weg wilde laten, maar ik kon het toch niet over m’n hart verkrijgen en heb het alleen hier en daar wat ingekort.

Hermans 11e bezoek aan Holland.
Tante Jo, Jopie en oom Bram en ome Gerrit Voortman halen Herman van Schiphol, maar het duurt wel even voor ze elkaar gevonden hebben. Herman is op het nieuwe gedeelte aangekomen en de familie wacht op hem in het oude gedeelte. Hij is erg te spreken over de KLM vlucht van 6 uur Chicago- Amsterdam en de verzorging onderweg. Hij brengt eerst een paar dagen door bij de Voortmans, bezoekt dan een 60 jarig huwelijk van een schoolvriend in een groot hotel in Barchem. Iedereen moet daar ƒ10 betalen, vindt hij wat vreemd. De volgende dag is het Hemelvaart en veel mensen gaan er op uit met hun auto’s. Gerrit Voortman brengt hem naar Gijs Veldhuizen in De Steeg. Nettie heeft voor iedereen wat meegegeven met een lijstje met namen, maar die van Femmy de vriendin van Gijs staat er niet bij. (Hij noemt haar de housekeeper). Wel een Mary, die we dus niet kenden. Toen heb ik er maar Femmy van gemaakt, zegt hij. De volgende dag bezoekt hij zus Heintje, bewondert haar tuin en zoekt dan andere bekenden op. Zaterdags brengt zwager Gerrit hem naar Jo. Hij vertelt over de bloementuin daar, de jongens van Erna en Bennie , de tandpijn van kleine Rutger en het scheren van de schapen.
Zondags vindt hij het erg koud in de kerk, de banken zijn hard en hij merkt op dat er evenveel vrouwen als mannen in de kerkenraad zitten. Zondagsmiddags komt Jantje en hij had 20 dollar meegekregen van Clarence van Diepen om Jantje mee uit eten te nemen. Hij had het eerst niet willen aanpakken omdat, zo had hij gezegd, de mensen in Holland zijn niet arm. Maar Clarence zag het als bedankje omdat Jan hem indertijd op een lampje had gewezen tijdens het planten van de mais die aangaf dat één rij niet goed geplant werd. Gerrit Voortman had in de krant gelezen dat alle vliegtuigen 2 uur moesten wachten omdat het haar van president Clinton nog geknipt moest worden voor hij Californie verliet.
Dit keer vertelt Herman van alles over de verschillende families die hij bezoekt inclusief de gezinnen van Diny en mij. Hij schrijft regelmatig brieven naar Nettie en de kinderen. Geert, één van de kinderen van Reinie Groot Nuelend zal deze zomer stage lopen op het bedrijf van Harold en Leroy. Herman geniet enorm van alle aandacht die er voor hem is.
Terug op het vliegveld van Minneapolis wacht Berdena met Twila en haar kleine jongen hem op en brengt hem dwars door een hevig onweer naar Mankato zoals ze dat vaker doen. Daar wachten Nettie en Leona op hem. Wanneer ze thuiskomen is er net een tornado over Sibley geraasd en er is veel schade,gelukkig niet bij hen.

Berdena met het poezie album waarin opa en opoe Eggink een gedichtje schreven.

In 1992 worden Herman en Nettie uitgenodigd voor het 40 jarig huwelijksfeest van neef Bernard en zijn vrouw Riek Eggink, die in Granger, Indiana wonen. Herman was zijn sponsor toen hij in 1948 naar de USA kwam. Ze willen met de trein gaan, want 600 mijl autorijden… daar zien ze tegen op. Vanaf Minneapolis is er een goede treinverbinding en dit kunnen ze combineren met de doop van hun achterkleinkind, kleinkind van Charlie en Leona en de baby van Rodney en Karla. Herman begint nu wat meer te vertellen over de klein-en achterkleinkinderen, al is het meestal in combinatie met een koeienproject of om de pauwen te vangen of om in de tuin te werken. Via Twila en Kevin Heemstra worden ze naar Berdena en Curtis gebracht. De volgende morgen haalt Charlie ze op voor de doop terwijl Diane en Keith die peter en meter zullen zijn diezelfde dag vanuit Sibley aankomen. ’s Avonds moeten ze weer teruggaan i.v.m. het werk van Keith in de fabriek waar ook Charlie werkt- meer dan 300 km-
Ze werken in drie ploegen van 8 uur. Charlie heeft er een leidinggevende baan en werkt van 4 uur ’s middags tot 12 uur’s nachts . In de winter wanneer het erg koud is weigeren er nog wel eens auto’s bij het weggaan en Charlie blijft altijd tot iedereen vertrokken is van zijn groep. Hij heeft ze zelfs wel eens mee naar huis genomen.
De volgende morgen, nog steeds bij Berdena en Curtis, is Nettie niet in orde en i.p.v. op de trein te stappen nam Berdena haar mee naar de dokter. Janeen is haar dochtertje net komen brengen en Pam, die nog thuis woont, zal op haar passen. De dokter wil Nettie naar het ziekenhuis hebben voor onderzoek, maar het lijkt Berdena beter haar naar haar eigen huisarts te laten gaan. De dokter is het daarmee eens wanneer ze maar meteen naar hem toe gaan. Dat gebeurt. Curtis en Berdena brengen ze halfweg tot aan Mankato waar ze door Leona en Luella weer opgehaald worden na schooltijd en brengen ze weer thuis. Nettie gaat naar haar dokter in Sioux Falls die haar de vorige keer geopereerd heeft. Hij ontdekt dat ze opnieuw een licht herseninfarct heeft gehad en dat veroorzaakt de pijn in haar rechterbeen en voet. De bloedcirculatie is niet meer optimaal. Wanneer Bernard en Riek Eggink die zomer bij hen op bezoek komen brengen ze een elektrisch kussen en deken mee voor Nettie’s koude been en voet. Daar heeft ze zoveel plezier van, overdag wanneer ze in haar gemakkelijke stoel zit en ‘s nachts gaat die zelfs mee naar bed.

We blijven bezig. Nettie met haar plaatselijke fair en Worthington Fair, Garden Club en de Ladies Aid Organisation. En beiden bezoeken we de Club 60+ van de kerk. Eens per week ga ik naar een zorgcentrum The County View Manor en in de schoolvakanties vragen ze me om de achterkleinkinderen mee te brengen om te zingen. Dat wordt bijzonder gewaardeerd. Charlotte, onze oudste kleindochter speelt dan op de piano.
In september gaan we naar de Spencer Fair waar Harold en Leroy een hele mooie plek hebben met hun vee bij de ingang van de Holstein Show ruimte. Bij hun mooi versierde kramen en productie records is er ook een bord met een opschrift dat de Eggink family al 37 jaar met Holstein vee op de Fair aanwezig is. Dit zorgt voor veel bezoekers.