Archief

De hele Chr. Julianaschool in De Wildenborch in 1918.
Volgens mij zit Hendrik jan hier 3e van rechts onderste rij en Dika staat achter hem. Herman is dan al van de lagere school af.



Deze 2-klassige school is mijn eerste school in 1962 waar ik een paar weken les geef, vlak voor ik per 1 september in Hattem ga beginnen. Ik val in voor een nieuwe juf die zich vergist heeft in de vakantie en nog in het buitenland zit.
Klas 1. 2 en 3 zijn samen zo'n 21 leerlingen. De nieuwe klas 1 bestaat uit 5 kinderen, waaronder Jan Kornegoor. Erna Groot Nuelend zit dan nog in de 6e klas. Ik logeer bij oom Wim en tante Janna aan de overkant, leg voor het eerst een paar huisbezoeken af en ga na schooltijd ook een paar keer naar opa en ome Jan en tante Jantje

In 1988 ga ik voor de 10e keer terug naar Holland. Ik had gehoord van het 75-jarig bestaan van de Christelijke Juliana School in de Wildenborch die ik had bezocht nadat ik eerst drie jaar lang naar de Christelijke School in Vorden gelopen had, toch elke dag meer dan 2 uur lopen. En er was me gevraagd of ik ook over wilde komen.
Een gepensioneerd rechter nam het kasteel De Wildenborch over van zijn ouders en bouwde in 1913 die Chr. School voor deze buurtschap waarin wij ook leefden.
Zo ga ik onder lichte dwang naar Holland. Toch ben ik nog steeds dankbaar om in de USA te wonen.

Begin 1990 krijgt tante Nettie een licht herseninfarct. Ze moet geopereerd worden omdat er een bloedstolsel in een bloedvat in haar nek zit. Hierbij verliest ze haar stem en kan alleen nog maar fluisteren. In december 1990 zijn ze 60 jaar getrouwd en nu is er geen programma in elkaar geknutseld.
Tot hun verrassing komen ook nu de Voortmans en zus Jo over naar Iowa om dit mee te vieren. Berdena en Curtis halen ze van het vliegveld en daar overnachten ze ook. De volgende dag rijden ze Herman en Nettie tegemoet en ontmoetten elkaar halverwege. Terwijl ome Gert Voortman de vorige keer had opgemerkt dat hij dit nou niet die koude winter van Iowa vond, waar Herman het steeds over had, krijgt hij nu het volle pond mee. Gert verwondert zich er over dat de kalveren bij Harold in van die aparte hutjes staan en toch niet dood vriezen. Harold geeft ze drie keer per dag hun melk. En toen Harold en Luella die kerst naar hun oudste zoon Scott in Missouri gaan verzorgt Kevin de farm. Dan krijgen die kalveren niet eens 3 x per dag hun melk en worden toch niet ziek.
In maart van 1991 komen Hank en Irene op bezoek en tante Nettie die tot dan alleen maar fluisteren kan krijgt ineens haar spraak terug en dat blijft zo. Hierna begint ze weer met allerlei activiteiten voor fairs en tuin en tuinclubs. Ze krijgt hierbij nu vaak hulp van twee van de kleindochters, Charlotte en Diane.

Een paar jaar later wordt opnieuw een foto gamaakt op school. Dit lijkt me de hoogste groep, klas 4 t/m 6.
Opnieuw zit Hendrik Jan als 3e van rechts op de voorste rij, 11 jaar oud nu.Je kunt wel zien dat hij gegroeid is! Of hij zo weg was van het naar school gaan weet ik niet. Of hij goed met de leerkrachten kon opschieten ook niet, maar wel wat opoe vertelde. Hij had haar eens de klompen zien schuren, schoon schuren en dan wit maken met een soort kalk, en zei toen:"Moe, ie'j hoeft mien klumpkes niet te schoern, want mergen gao ik toch niet naor schole".
Hendrik Jan leerde hier verplicht rechts te schrijven, maar timmeren deed hij altijd links.
Ik moest er nog wel eens aan denken wanneer ik Mark zag voetballen. Die schrijft ook rechts, maar voetbalt links. Dat kwam goed van pas als links voor.

Na 8 jaar huwelijk kregen Leroy en Colette een dochter, Sarah Linn.

Vanaf 1978 woonde onze kleinzoon Leroy bij ons en na Harold ging de 80 acre farm over op Leroy. Leroy en Harold werkten samen maar tegen melkenstijd was ieder op zichzelf. Wij waren blij dat Leroy 10 jaar bij ons woonde. Ik had zo ook gelegenheid om mee te helpen. Nettie hield wat kippen en legde soms wat wilde kalkoeneieren onder een broedse kip. We hadden ook nog steeds onze pauwen wat een echte hobby voor ons was geworden.
Toen Leroy een vriendin kreeg en wilde trouwen wist hij dat ik niet graag weg wilde en probeerde een farm een mijl zuidelijk van ons te kopen. Die farm had bijna nieuwe gebouwen, maar het werd hem te duur. Hij kocht toen onze farm en we gingen daarom in 1987 naar Sibley verhuizen waar we het huis van onze vriend Lou Bosma kochten.

Op 18 december waren we 50 jaar getrouwd. Dat vierden we in de Melvin Church waar ze een heel programma voor ons hadden opgesteld. Onze speciale gast was Rev. H. Harmelink en z’n vrouw, die we al kenden uit de 30er jaren. Deze kon Nederlands wat we belangrijk vonden omdat Gert en Hanna Voortman en ook mijn zuster Dika waren overgekomen uit Nederland. Er waren veel gasten, zelfs uit Volga, Zuid Dakota, om dit met ons mee te vieren.

In dezelfde tijd hadden we ook de jaarlijkse Farm Bureau Meeting en ik nam onze gasten uit Holland mee daar naar toe omdat ik ook nog steeds president was. Mijn zwager Gerrit Voortman die maar weinig engels sprak ontmoette een vertegenwoordiger in zaden Theo Klein. Hij was Duits van oorsprong en sprak het Duits dat lijkt op het Achterhoeks aan de andere kant van de grens. Zij hadden een geanimeerd gesprek met elkaar. Ik kende Theo Klein goed omdat we allebei maiszaad verkochten voor de Farmers Hybrid seed corn Company in Hampton, Iowa. In de herfst nam ik vaak klanten mee naar de Open Dag in Hampton, waar ze ons verschillende variëteiten van maiszaad lieten zien.
Vaak had ik mijn familie verteld dat ze ons vooral niet in de winter moesten bezoeken, want onze winters zijn zo koud en we hebben soms erge sneeuwstormen. Toen we ons bezoek weer terugbrachten naar het vliegveld van Sioux Falls was het nog steeds aardig weer na Kerst. Het vee liep nog buiten op de maïsstoppels en Voortman verklaarde:”Je vertelde ons steeds over die strenge winters, die had ik wel willen meemaken”.

Het dierenarts- en trainingscentrum Doc and Bob bij Orange City, dat al 75 jaar zijn diensten aanbiedt.

Na verloop van tijd nam ik ook weer andere bezigheden op zoals activiteiten voor het Farm Bureau, waar ik al vanaf 1938 lid was. Als plaatselijk directeur had ik heel wat jaarlijkse meetings bezocht. Nu werd ik gevraagd om president van het provinciale Farm Bureau te worden. Dit deed ik graag en was gedurende twee jaar president van het Osceola County Farm Bureau.

Charlie’s oudste zoon Leroy was erg geïnteresseerd in de melkveehouderij en had ook een 4-H project dieren gehouden.
--Ik heb geen goed idee wat dit is . Ik zal het Harold moeten vragen, maar ik denk zoiets als het opfokken van een kalf zoals dat bij ons ook wel gebeurd.—
Hij hield ze bij Harolds kudde en toen Leroy in 1978 slaagde op de Highschool, liet Harold hem onze 8o acre farm huren die hijzelf had gehuurd toen wij in 1969 waren gestopt met boeren

De voorraadtank voor de melk die Harold van me gekocht had op de Sale was nog steeds bij onze boerderij. Harold had een nieuwe melkleiding laten installeren bij zijn eigen farm

Twila’s zieke vaars.
Tot nu toe hebben we weinig gehoord over de kinderen en kleinkinderen van Herman en Nettie behalve als het de boerderij betrof. Vanaf nu verandert er iets en heeft Herman meer tijd en/of interesse om meer over zijn familie te vertellen. Twila is een kleindochter, een dochter van Charlie en Leona.

Twila’s vaars deed het erg goed voor een 2 jarige. Maar juist toen ze zou moeten afkalven van haar tweede kalf werd ze ziek. Onze plaatselijke dierenarts waren teleurgesteld omdat ze de oorzaak maar niet konden vinden en stelden voor om Twila’s koe naar Ames te brengen naar Veeartsenij afdeling van de State of Iowa University. Toen ze een paar dagen later belden vertelden ze dat Twila’s koe had gekalfd, maar dat het kalf dood was en dat ze niets voor de zieke koe meer konden doen. De koe was verzekerd voor 1000 dollar en ze vroeg de verzekering dat bedrag uit te keren. Die weigerden echter en vroegen om te bewijzen dat de koe dood was. Ze zeiden dat ze de veearts maar moesten bellen van de State of Iowa University. Die zeiden toen dat de koe nog leefde maar niet konden genezen en haar weg zouden doen. Uiteindelijk kreeg Twila toch het verzekerde bedrag uitbetaald.

Harold had eens een koe die niet veel wilde eten nadat ze gekalfd had. De plaatselijke veearts had geen idee en verwees ook door naar de Veeartsenij- afdeling van de University van de staat Iowa. Ook die wisten het niet en Harold haalde haar zieker op dan ze erheen gegaan was.
Toen bracht hij haar naar de ziekenboeg van de dierenarts in Orange City die veel kennis van paarden en koeien had. Op dat moment was de veearts er niet en ging Harold weer naar huis. Er kwam de eerste dagen geen telefoontje van de veearts en toen ik naar Sheldon moest besloot ik langs Orange City te rijden om te kijken of de koe nog leefde. Toen ik bij de behandelboeg voor koeien kwam zag ik onze koe van het verse stro eten waar ze op lag. En ze had een behoorlijk gevuld uier. Ik ging naar het kantoor van de veearts en vroeg hem wat ze met de koe hadden gedaan nu ze er toch weer normaal uitzag. Hij vertelde dat de koe een slag in de maag had gekregen bij het afkalven. Normaal opereren ze bij een draaiing van de maag, maar daar was de koe te zwak voor. Daarom legden ze haar op de rug en liet daarop zijn helpers op de maag stampen en kregen die weer in normale positie. We kregen dus de koe weer terug en ze deed het nadien nog heel goed.
Deze veeartsenpraktijk in Orange City had niet alleen veel verstand van koeien en paarden, maar ook toonden ze een speciaal grote liefde voor Belgische paarden. Hij hield verscheidene Belgische paarden die allemaal goed getraind werden door een knecht. Hij had ook een stoeterij.
We stopten hier ook toen Hein en Coba en Sjoerd en Hermien bij ons waren en ze lieten ons toen deze perfect getrainde paarden zien.

Het dierenarts- annex trainingscentrum Doc and Bob, waar ook pa en mama zijn geweest is te vinden door op de titel van dit stukje te klikken: Allemaal beestjes. Je komt dan op de website van dit centrum.

De Belgische paarden bleken niet die dikke Belgen te zijn die wij kennen, maar hebben wat weg van het Gelderse ras dat ook bij ons vroeger voor landbouw- rijpaard werden gebruikt.

De hele Amerikaanse familie Eggink.
Waarschijnlijk is de foto gemaakt ter ere van hun 40 of 45 jarig huwelijk.

Het was duidelijk dat ik nog niet genoeg hersteld was om terug te kunnen gaan naar Arizona om te gaan werken aan die school voor Indiaanse kinderen. Ik trok me ook terug uit andere activiteiten.
Die herfst vroeg schoonzoon Curtis wat ik van plan was om nu te gaan doen. Ik zei hem dat ik het niet wist. Hij adviseerde me om te gaan schrijven, net als mijn vader had gedaan toen hij ouder werd. Hij had de band gezien met het interview dat op de Hollandse tv uitgezonden was toen vader al 93 was. Omdat Harold zijn nieuwe melkstal klaar had en de koeien naar zijn eigen farm verhuisd waren, zou ik ook hier bij huis weinig meer te doen hebben.
Nu besloot ik om te gaan schrijven. Ik kocht een typemachine en zocht iemand die me typeles kon geven, maar die was niet te vinden. Daarom moest ik het mezelf aanleren. Een ander probleem was dat ik alleen Nederlands had leren schrijven. Mijn Engelse spelling was daarom wat zwak. Maar ik ging aan de slag met het schrijven van allemaal korte verhalen die te maken hadden met mijn leven.
Zo gauw ik echter weer voldoende hersteld was om wat werk te doen ging ik naar Harolds farm om ’s morgens de kalveren te voeren en wat lichte werkzaamheden te verrichten.

Zo schreef ik in verloop van tijd die serie korte verhalen. En in 1980 vroeg ik mevr. Meryl Stanton, die ook voor verschillende mensen en organisaties schreef, of ze mijn schrijven zou willen bundelen tot een boekje. Dat wilde ze wel. Ze corrigeerde en verzorgde zo 100 boekjes voor 2,50 dollar per stuk. Ik verkocht er wat en gaf er ook een aantal weg aan vrienden en aan diegenen die interesse toonden in het lezen van dit boek.

Toen Herman in 1996 met Harold in Nederland kwam was het voor Harold de eerste keer. De verjaardag van Tante Jo werd in grote kring gevierd in de Wildenborchse Kapel en de familie werd hierbij uitgenodigd. Hier ontmoetten we dus onze neef Harold. Het was zo apart toen we kennismaakten. Het was net of ik met een oudere broer praatte. Het boek van ome Herman kwam ter sprake. Het leek mij best interessant om te lezen wat hij allemaal in zijn leven had meegemaakt en Harold beloofde om er één op te sturen.
Ik weet nog dat het boek in de brievenbus zat en dat ik in de auto onder de kapschuur begon te lezen en dat ik een kwartier later nog in die auto zat te lezen.
Nu ben ik dan begonnen met het vertalen en beleef de Avonturen van Herman Eggink, die Achterhoekse jongen die naar Amerika wilde om boer te worden, weer opnieuw!

Eenmaal thuis vond ik dat de pauwen wel weer los konden lopen na de lange winter in de kippenren. Harold en Luella hadden ze goed verzorgd. Ze molken nog steeds op onze farm. Het bouwen van hun nieuwe melkstal op onze gezamenlijke farm begon op te schieten. Ik had weinig interesse om nog langer partner te zijn en toen Harold genoeg geld kon lenen bood hij aan om me uit te kopen. We vonden dat een goed idee, want we hadden ook nog steeds onze eigen farm die Harold van ons huurde.
Nadat ik de kippen en de pauwen vrij had laten lopen gingen de kippen ’s nachts naar hun kippenhok, maar de pauwen gingen ’s nachts boven in de boom of op een gebouw zitten . Een paar dagen nadat ik ze los had gelaten kwamen er een paar honden bij ons rondstruinen en viel de pauwen aan.
De pauwenhen ontsnapte door boven op de open silo te vliegen en viel er in. De volgende morgen vonden we haar ongedeerd, maar de pauwenhaan was een mijl zuidelijk gevlogen naar een buurman. Met z’n lange staart kan hij een behoorlijk stuk vliegen, wat de hen met haar korte staart niet kan. Onze buurman Billie Stein belde om te zeggen dat de pauwenhaan bij hen was en met hulp van de kleinkinderen konden we hem weer vangen en mee naar huis nemen.
Toch was de haan niet in orde en ik nam hem mee naar de dierenarts. Die ontdekte dat hij wat ribben gebroken had. Hij ging dood , maar was hij eerder behandeld dan had hij nog een kans gehad met medicijnen.
Een paar jaar later kwam er opnieuw een hond van een buurman langs die een pauwenhen op haar nest met eieren ontdekte en aanviel. De hen wilde haar eieren beschermen en overleefde het niet. Nu wist ik wiens hond het was. Ik ging naar die buurman en vertelde hem over de ellende die zijn hond veroorzaakt had. Hij vertelde dat het een verzekeringskwestie was en vroeg hoeveel de schade was. Ik wilde redelijk zijn en vroeg 40 dollar, maar ik voegde er aan toe wanneer die hond nog eens op mijn erf kwam dat ik hem af zou schieten. Al snel na deze gebeurtenis kwam de hond weer op ons erf en ik vroeg Harold om de hond af te schieten. Harold probeerde dat, maar schoot hem in de achterpoot en de hond rende naar huis op drie poten. Buurmans dochter kwam klagen, maar Nettie vertelde haar dat haar vader gewaarschuwd was. Onze buurman kreeg de 40 dollar van de verzekering maar weigerde die aan ons te geven nadat wij op zijn hond hadden geschoten. Ik rapporteerde het bij het Courthouse en zij stuurden hem een aangetekende brief waarin ze hem sommeerden de 40 dollar naar het Courthouse te brengen en zij zouden het aan mij geven. Nu moest hij ook nog die extra onkosten betalen.
De pauwen die we als hobby hielden hadden zomers veel aandacht nodig wanneer de haan die mooie lange gekleurde staart verloor, maar in het voorjaar zou hij weer met een mooie gespreide staart staan. Hij stond vaak dicht bij de weg en veel mensen stopten even om onze pauw met die mooie staart te bewonderen. We zijn er eens mee naar een show geweest en werden gevraagd voor het jaar er op maar toen kostte het veel moeite de haan te vangen. Toen Charlie kwam vroegen we hem om de haan te vangen, maar de haan schrok zich een ongeluk van Charlie en vloog naar buurman Stein.

Deze winter gingen we toch weer naar Tempe, Arizona om samen met andere gepensioneerden te werken bij de school voor Indiaanse kinderen. Netty hielp in de keuken met eten klaar maken voor de leerlingen en de werkers. De Indiaanse dame die de leiding had in de keuken moest zich terugtrekken vanwege problemen met haar benen. Toen nam Netty die taak op zich. Ik werkte meestal met studenten die één dag per week mee mochten werken om wat geld te verdienen. Omdat de Indiaanse jongeren vreemd tegenover ons blanken staan werd er weinig gepraat, maar bleven wel vriendelijk. De studenten kwamen uit verschillende stammen en hadden moeite om zich op hun gemak te voelen. Hun begeleider rev. Harry van Dam is getrouwd met Netty’s nicht Tressa van Heuvelen. Hij is een dominee die alleen met Indianen werkt.

Er moest een nieuw gebouw gebouwd worden om meer ruimte te krijgen om studenten privé te kunnen helpen met hun problemen. Omdat ik niet goed ben in timmeren deed ik vooral de opruimklussen samen met hulp van de studenten, bv het wegbrengen en legen van de vuilniscontainers op de gemeentelijke plek daarvoor.
Een 17 jarige jongen die familie was van de voorman in de werkplaats reed meestal, maar hij was een roekeloze chauffeur. Hij was al vaak containers verloren wanneer hij te snel door een bocht ging.
Nadat de timmerlui de zaagtafel niet meer nodig hadden in de nieuwgebouwde ruimte moest die met de pick up weer teruggebracht worden naar de werkplaats . De opzichter vroeg me op die zaagtafel vast te houden terwijl die 17jarige knul terugreed naar de werkplaats en dat deed hij opnieuw zo fors dat hij de zaagtafel èn mij verloor.

Later is me verteld dat ik 3 of 4 dagen bewusteloos ben geweest. Harold Charlie en Berdena vlogen naar Arizona om me te bezoeken, maar daar weet ik niets meer van. Ik werd naar een ander ziekenhuis gebracht om beter te kunnen worden geopereerd. Ik herinner me daar alleen van dat ik een gesprek opving van Netty die de dokter vroeg waarom ze me niet wilden opereren. Die dokter antwoordde dat een operatie fataal kon zijn en dat er een 50/50 kans was op herstel. Ik kan me niet herinneren dat ik ze gezien heb, maar wel wat ik hoorde.

Na 7 weken in verschillende ziekenhuizen te hebben doorgebracht, werd ik ontslagen. Maar ik kon nog niet werken. Het was warm in die maand april en ik was meest op mijn kamer. Toen ik weer voor het eerst op school kwam wachtte me een grote verrassing. Alle Indiaanse jongens kwamen me om mijn hand te schudden. Dat betekende dat ik hun vriend was. Dit handen schudden betekende meer voor me dan een hele hoop geld.

Ik had het warm en wilde het liefst naar huis, hoewel Netty nog tot het eind van het schoolseizoen eind mei zou moeten blijven. Omdat de dokter me niet met de auto die reis wilde laten maken kreeg ik toestemming om met het vliegtuig te gaan. In Sioux Falls werd ik opgewacht door Leona. Die bracht me weer thuis. Leona en Luella zorgden heel goed voor me en ik was heel blij weer thuis te zijn in een koelere omgeving. Zondags namen Charlie en Leona me mee naar de kerk in Melvin, hoewel ik nog een stok nodig had, maar het was goed om weer bij vrienden terug te zijn.
Mijn hoofd was nog niet helemaal helder en ik kon me nog niet goed herinneren wie me allemaal kaarten hadden gestuurd. Hank die gestationeerd was in El Paso bracht Netty met de auto eind mei weer thuis. Hij had zelf nog geen vakantie en vloog weer terug naar El Paso, Texas.

Deze zomer kwamen Gerit Voortman en Hanna met mijn zuster Heintje naar ons toe, ik denk vooral vanwege het nare ongeluk dat ik in februari gehad had. Op een warme dag gingen Gerrit en Heintje Harold helpen met het weg schoffelen van de mais tussen de sojabonen. Toen ze weer terug waren tussen de middag was Gerrit zó warm en rood in z’n gezicht. Hij moest eerst een koude douche nemen, maar erna tijdens het eten bleef het zweet maar stromen. Ik denk dat hij oververhit is geweest.

Toen opa een jaar of 93 was was er een uitgebreid interview met hem op de tv. Het programma Een ander mens waarin steeds een gesprek met bijzondere mensen te zien was, werd dit keer aan Johan Eggink gewijd. Bijzonder om te zien hoe hij helemaal zichzelf was.

Opa, al schrijvend, op zijn favoriete plekje in de keuken.

November 1974 overleed mijn vader. Deze winter zouden we niet naar Arizona gaan omdat we met Kerst nu thuis wilden zijn.
We kregen zaterdags een telefoontje dat vader overleden was en de begrafenis zou pas op donderdag zijn. Ik kon het redden om er toch bij te zijn. Via Minneapolis, Boston en Londen kwam ik … nee niet in Amsterdam, maar in Straatsburg aan. Vanwege de mist op Schiphol kon er geen vliegtuigen landen. Met veel moeite werd er een gepensioneerde buschauffeur gevonden om ons naar Amsterdam te brengen. Ik reisde samen met een Amerikaans echtpaar die die middag al op een legerbasis hadden moeten zijn en het was al 11 uur ’s avonds. Ze voelden zich compleet verloren omdat ze de taal niet spraken. Bij de informatie balie legde ik alles voor ze uit en er bleek een buschauffeur beschikbaar om ze naar die Amerikaase basis te brengen.
Ik had mijn broer Bram al een paar keer gebeld vanaf het vliegveld, maar kreeg geen antwoord, toen ik plotseling een hand op mijn schouder voelde. Het was Bram die al voor de derde keer op Schiphol was. Hij bracht me naar Jo en Hendrik Jan Groot Nuelend. Het was ondertussen half 4 in de morgen. Bram ging terug naar Amsterdam en ik ging nog even wat slaap inhalen.
Die middag werd de afscheidsdienst gehouden in de kerk in Barchem.
Ds Barnard, tevens een goede vriendin van opa, leidde de dienst hoewel hij geen lid meer was van de NH kerk. Hij kon zich daar niet meer in vinden omdat hij vond dat de houding van de kerk tijdens de oorlog niet genoeg anti -Duits was geweest.
Voor de dienst werd gevraagd wie een dankwoord wilde uitspreken na de begrafenis op het kerkhof en een dankgebed voor en na de broodmaaltijd. Iemand deed de suggestie dat de oudste- ik dus- dat het beste kon doen. Ik deed het, maar had er grote moeite mee.
Tijdens de dienst was alleen het hoofd van mijn vader te zien achter glas. Je kon zien dat zijn lichaam niet gebalsemd was.
Ik bleef nog een paar dagen bij de familie en toen ik naar huis ging kreeg ik een tape mee met een interview op tv waarin mijn vader als 95 jarige als een bijzonder mens en schrijver te horen was.

We waren nu in Leeuwarden, de hoofdstad van Friesland het eind van de Dairy Trip, aangekomen waar ons door de Friese Holstein Association een etentje was beloofd. Eenmaal aangekomen in het hotel moest de voorzitter ons vertellen dat het etentje niet door kon gaan, want het hotel zat vol met Spaanse stierenkopers. Die moesten ze zien bezig te houden. Die waren van plan om de volgende dag naar een grote Bull Show te gaan. Wij begrepen hun redenen, maar zij leken erg teleurgesteld dat we geen interesse hadden voor die Bull Show. Wij wilden liever naar een melkveehouderij, maar omdat al die boeren naar de Bull Show zouden gaan ware we wel verplicht om onze laatste dag ook hieraan te besteden.
Die andere dag werden de Spaanse stierenkopers uitgebreid welkom geheten en een paar woordjes werden ook aan ons besteed. Ze vertelden dat het alleen voor fotografen foto’s mochten maken, maar omdat John Kemp dat niet verstaan had en er bijzonder professioneel uitzag met twee toestellen om z’n nek, maakte hij heel wat foto’s. Eén van de bezoekers, een Holstein koeienhouder sprak Engels en toen hij hoorde dat we teleurgesteld waren omdat we vanwege die show geen Holsteiners meer zouden zien, nodigde hij ons uit om na de lunch achter hem aan te rijden naar zijn boerderij. We belden een stel taxi’s en we reden zo achter hem aan. Nadat we zijn kudde bewonderd hadden wilde hij ons zijn voedersilo ook nog laten zien, dus reden we met de taxi’s weer achter hem aan naar zijn boerderij. De taxi’s lieten hun motoren steeds draaien en toen ik de farmer vroeg waarom ze dat deden gaf hij ten antwoord:””Dat is omdat ze betaald worden voor de tijd die ze rijden voor die rijke Amerikanen”. De silo’s waren dezelfde als die wij in Amerika hebben en toen we weer terug waren bij het hotel bleek dit een kostbaar tripje te zijn geweest.
Netty deed opnieuw goed werk toen ze bij het shoppen alles kon vragen voor haar medereizigster
Onze stagiair uit 1955 Talsma was ook op deze laatste avond. De volgende morgen vertrok de groep naar Schiphol en bedankten ons uitgebreid voor onze hulp bij de gesprekken overal onderweg. Netty en ik stapten even later op de trein naar Zutphen waar zwager Gerrit Voortman al op ons stond te wachten. We zouden nog een maand in Holland blijven om familie en vrienden te kunnen bezoeken.