Archief

“Wet ie’j wel dat Hendrik Jan al eerder verloofd ewes is? Diny komt een dagje met de tantes…tante Jo, tante Jantje en tante Gerritje naar Emmen.

Tante Jantje heeft foto’s bij zich uit het familiealnum om tussen Diny en mij te verdelen.

“Verloofd geweest?”Tante Jo vertelt: “Ja, nog voordat Coba in beeld kwam. Reintje heette ze”. Ze was een nichtje van vaders kant, maar ze zijn niet samen opgegroeid. De families gingen niet met elkaar om! Er was in het verleden iets gebeurd. Opa’s broer had gevraagd of hij borg voor hem wilde zijn bij de bank. Opa had dat in eerste instantie goed gevonden, maar de directeur van de bank had hem dat afgeraden.”Veel te riskant, man! Je hebt 10 kinderen.”

Dus broer Eggink was boos, héél boos! Pas jaren later toen Jo en HendrikJan al bijna volwassen waren vonden ze dat zo vreemd en gingen gewoon kennismaken met de hun onbekende oom en tante en nichtjes. Ze werden goed ontvangen. Iedereen blij.

“Maor laot Hendrik Jan toch verliefd wodden op Reintje en Reintje op ‘um.”

Dat ging oom en tante te ver. Toen het menens werd tussen die twee trok ze verloofd en wel bij het gezin van opa in

De oorlog kwam in zicht. Reintjes zus werd erg ziek en wilde dat Reintje bij haar kwam. Dat gebeurde en Hendrik Jan ontdekte dat oom en tante en ook Reintje NSB sympathisanten waren. De liefde hield daardoor geen stand.

Tante Jo vertelt: “O, jao net onder het dorsen, de hele buurte was t’r um te helpen, kwam eur vader Reintjes kaste weer ophalen. O,o dat was mien wat. Foi toch!

Een paar maond later kump e Coba tegen. Liefde op ’t eerste gezichte zowat en i’j konnen zo zeen…dat zat helemaol goed met die beiden. Die twee passen gewoon bi’j mekare!”

Na deze vakantie gaan Mark en Rick nog één keer mee…jazeker weer naar Oostenrijk, maar daarna kopen we een caravan en beginnen onze trektochten door heel Groot-Brittannië.

Nu kies ik ervoor om vanaf m’n allervroegste kindertijd te vertellen wat ik weet door eigen herinneringen of wat ik gehoord heb van mama, vader Hein, tante Hermien of tante Jo!

Veel plezier bij het lezen!!
 

foto: Nog één keer mee....
         De deugd in't midden?........ 

Ondertussen heb ik de draad ook weer opgepakt en ben vrijwillligster geworden bij de Alfabetisering afd. Zwartemeer en omgeving. Er zijn 2 soorten leerlingen: de redelijk intelligente, die gewoon veel ontgaan is op school en die graag de puntjes nog eens op de i willen zetten èn de ( zeer) zwak begaafde, die vroeger de juf mochten helpen met plantjes water geven en dus echt nog niets kunnen lezen of schrijven!

Tot deze laatste soort hoort Johanna!. Ik haal haar steeds  bij haar huis op en rijden samen naar Zwartemeer  naar het buurtcentrum. Hier wacht o.a. ook vriendin Annie. Met hen werk ik veel met reclamefolders en ga samen boodschappen doen. Johanna heeft geen tanden meer en haar gebit doet haar zeer, vandaar dat ze tandenloos meegaat. Ze is wel eens bij ons thuis geweest en helemaal gek van onze Laska. Zij wil ook een Schotse collie en wat ik ook zeg over ”nerveuze hond” en zo…het helpt niet. Op een dag, als ze naast me neer ploft in de auto, zegt ze : “(h) Etty, wi’j kriegt ok zon Laska!”. “Zo’j dat wel doen, Johanna?” “Jao, wi’j hebt ‘em al besteld. Hee mot alleenig nog gruujen”. Iedere week vertelt ze over de vorderingen van het hondje. Als de hond er ongeveer aan toe is om opgehaald te worden, gaat ze een beetje sip naast me zitten als ik haar ophaal en zegt: “(H)etty, ‘et (h) ontien geet ok niet deur!” "Hoe kump dat dan Johanna?” “Och”, zegt ze, “(H)arm zeg, wie’j könt better een zwien in diepvries nemmen!”

Wanneer we 14 dagen later terugkomen en bij Johan en Joke langs gaan om Laska op te halen, blijkt dat die ook de eerste dag al is weggelopen net als Bas. Gelukkig komt ze bij aardige mensen aanlopen 8 km vanaf de Boomgaard, in Hengelo Gld. Ze hebben gelijk de politie gebeld en pa heeft Laska toen vlug weer opgehaald. De rest van de tijd zit Laska dan in de paardenstal!

Met Bas is het minder gesteld. Wanneer Ben en Diny langs komen om hem op te halen is hij nog steeds niet terug. De hele familie is ontdaan. Johan en Joke hebben ook een rotgevoel. Er wordt een advertentie gezet voor de weggelopen Bas, maar geen enkele reactie.

Net op het moment dat ze aan een ander teckeltje gaan denken gaat de telefoon:”Bunt iele een teckel kwiet? Ja, d’r is t er hier ene bi’j mien zuster an kommen lopen. t Leek mien zon aardig hundjen. Ik dache, as e van niemand is nem ik ‘em wel met. Mor noe hef e mien hele deurposte verinneweerd. Toen dach ik an dee advertentie en dach…zol et dat hundjen misschien wean?

A’j mien de deurposte betaalt köj ‘em weer met kriegen”.

Ben natuurlijk in één streep er heen en betaalt een pot verf voor de” verinneweerde” deurpost

en dolgelukkig sluit de familie Bas weer in de armen.

Het jaar er op zegt Johan bijtijds:”Ie’j meugt Laska wel weer brengen, maor de geet wel gelieke in de peerdestal!
En geliek hef e!

foto: Ben met Franck --- altijd al gek op een teckel !

Met elkaar plannen we een 2-daagse tocht, een onderdeel van de Karawankenweg. Ben en Diny brengen ons weg  en zullen ’s avonds onze overnachtingsplek in een alpenboerderij bezoeken om samen te eten en gelijk Berend Jan te brengen die de 2^e dag met ons mee gaat lopen. Het is nog steiler dan ik dacht, maar we rusten op tijd. Het is die tocht waarbij we net onder het hoogste punt een pauze inlassen. Gerhard balanceert daar op een grote steen en ik denk aan de afgrond erachter. Ik roep:”Gerhard, doe niet zo eng, straks val je!” Waarop Rick ogenblikkelijk reageert met:”Dan is Gerhard in de hemel………en dan kan ik in z’n tent”. Hij vindt het maar niks om bij ons in het huisje te bivakkeren.

Dit wordt echt de tocht der tochten. We lopen van ’s morgens 7 uur tot ’s avonds half 8. Onderweg is er gelukkig nog wel een hut om wat te kunnen drinken en een verlaten boerderij waar we water kunnen tappen uit de pomp. Dan is er eindelijk onze boerderij. Ben en Diny zijn er al en we eten gezamenlijk Kaiserschmarn, allemaal stukjes pannenkoek met abrikozenjam. Ze hebben hier geen electra en het blijkt dat Berend en Mark de meeste luxe hebben .Die krijgen de kamer van de Bergwacht mèt kaarsen! We liggen vroeg in bed en horen in het donker het gegiechel van de Mädel en de donkere bromstemmen van de Knaben, die ontspanning zoeken. Het doet ons even denken aan Heisse Nächte in Tirol of gewoon aan onze eigen jongelui bij het bruggetje in de Rietlanden.

 Klaas heeft geïnformeerd of we vroeg geroepen kunnen worden, want we hebben weer een hele tocht voor de boeg. “Nicht nötig”, antwoordt de Bäuerin. “Sie werden sehen”. De andere morgen vroeg worden we inderdaad gewekt door het gebel van een kudde geiten die gemolken moeten worden. De 2^e dag wordt opnieuw een prima dag, stralend weer. Berend Jan klimt mee of hij nooit anders gedaan heeft. We lopen hier ook over de grens met Joego- Slavië. Deze dag is minder zwaar omdat we niet meer zo naar boven hoeven te klimmen, alleen dalen bij Nassfeld. En daar zijn Ben en Diny weer om ons op te halen.

Het heeft toch wel wat om af en toe je grenzen te verleggen!

De bergen vervelen ons nog niet en Klaas en Sanny zeker niet. In 1985 wordt het Reisach, ook Karintië. Gerhard gaat per trein samen met Renny en vriendin Ilse. Ipe met vriendin Monique rijden met Klaas en Sanny mee.

Eerst gaan we naar ”de Boomgaard”, naar Johan en Joke om Laska te brengen.”Wi’j hebt gien beste ervaring met logeerhunde”, zegt Johan. “De eersten is al vot elopen”. Bas, de hush-puppie-teckel van Ben en Diny was gelijk de eerste dag al weg. Ik moet er wel even bij vertellen dat Johan en Joke na Sacha overgegaan zijn op Duitse Herders. Ze hebben nu Jansen. Er is geen kat meer te vinden op de hele boerderij. Hij heeft een grote kop en als je aan komt rijden, loopt hij blaffend naast de auto met je mee. Zijn kop op gelijke hoogte met jouw/mijn hoofd.

Geen vertegenwoordiger of old iezer keerl die de auto uit durft te komen.

Dus Bas is al weg en de politie gewaarschuwd. Ik zeg:” Johan, as e weglöp lig et niet an oew. Het is onze verantwoording.”

In Reisach huren we een chaletje op een camping. Rick en Mark slapen bij ons in het huisje. Dat is vooral bij Rick een doorn in het oog! Gerhard zit nl met de andere jongelui in het jeugdtentenkamp. De vriend van onze campingbazin is een Zuid-Duitser en wordt al gauw Herr Pünktlich genoemd. Wat een zeurpiet! Bij de Mittagruhe wordt een slapende Ilse op luchtbed uit het water geplukt en een rustig spelende Jaapje uit het pierebadje.

Ja, Ben en Diny hebben hun droomplekje gevonden in Eefde. Hoewel ze nog druk aan het verbouwen zijn, moeten ze toch even de bergen zien. Terwijl Diny en ik in het zwembad liggen, zeggen we heel tevreden:”Laot de keerls mor ösen (zich in ’t zweet lopen)

foto: Rex...Jansen had toch een veel grotere kop! 

Ook nu na een drukke periode wordt de vakantie weer….Badenhard, met Laska dit keer en zonder Gerhard. Die zal naar een jeugdkamp gaan in de buurt van Giethoorn. Daar heeft hij opnieuw het vrouwelijk schoon ontdekt. ’t Is zo jammer dat ze zo ver weg woont en zo bloedt ook deze prille liefde dood.

Na de vakantie zal hij naar de MSvS gaan in Zwolle en hij mag bij oma van der Kolk wonen, in zijn geboorteplaats Hattem. Hij wil er op de fiets heen, tas achterop en als ik me goed herinner ook nog een cassetterecorder. Het geld dat hij uitspaart voor de trein mag hij dan houden!

De fietstocht valt ietwat tegen. In de buurt van Dedemsvaart knapt een stangetje van de babagedrager. Ik meen me te herinneren dat hij daar toen een touw aan geknoopt heeft en de rest van de weg heeft vastgehouden. Wel een doorzetter, die Gerhard!

Ik geloof dat hij het in Hattem wel gezellig vindt en trekt ook veel op met nichtje Gera, die nu boerin/ brandweervrouw/ambulance/moeder en echtgenote in Canada is. De MSvS is toch niet voor hem wat hij had gehoopt. Teleurgesteld bezint hij zich op de toekomst. Hij moet toch nog in militaire dienst en meldt zich aan bij de Marine! Hij wil en zal varen!

Intussen vindt hij tijdelijk werk bij Fine Food en heeft daar veel plezier! Hij is blij dat hij daar geld kan verdienen, is gezellig en fleurt weer helemaal op.