Archief

De “grote dag”komt, ons nieuwe leven zal beginnen. Samen met Marijke, Betsy en Annie,de nieuwe bewoonster drinken we koffie in een totaal leeg huis. Mark en Rick logeren al bij André en Friedel om al naar school te kunnen. Gerhard is al naar Lochem vertrokken. De verhuisauto is al naar Emmen…… Ik kan wel janken!!

Wat hebben we een goede tijd gehad hier.We zien Bertus en Marijke nog regelmatig. Het gekke is dat er niets veranderd is. Nou ja, onze kinderen zijn volwassen, onze haren wat grijzer….

In Emmen wacht Laan van de Marel 539.

Wim heeft de trap moeten bewerken met een straaljager om de lijm met schuim van het tapijt eraf te schuren. Klaas en Sanny zijn wezen schilderen. De jongens hebben nu een eigen kamer.Het bevalt Wim prima bij Holvrieka. Een buurvrouw wijst me overal de weg.

De hele familie en vriendenkring komt over om mijn 40^e verjaardag te vieren. Diny is er al ’s morgens om 11 uur. “Foi, foi, wat woont jullie noe toch een ende vot!”

En toch…….!

Met Klaas, Sanny, Ipe, Renny en onze jongens gaan we eerst een weekje naar het Zwarte Woud. Daar kunnen we vast op gang komen met bergwandelen. Hier wordt al zingend op de maat gewandeld: De Do en de Do en de Domovla

                    Aardbeien, vanille en chocola

                    In die makkelijke pakken ( met een lange uithaal)

We hadden wel geld kunnen vragen voor die reclame.

De volgende weken in Susten is Sanny’s zus Henny ook van de party. Mijn nicht Gerke en haar Wim en dochters Nienke, Hermine en zoon Sjoerd houden daar al een paar jaar hun vakantie. En zelfs mijn oude fietsmaatje Wim Ruiterkamp met Lydia en zoon Hans is er. Wat wordt de wereld dan klein.

Met Gerke ben ik van kleins af aan opgegroeid ( zie foto’s onder Kinderboekjes) Onze moeders zijn zussen en onze vaders waren vrienden en erg trots op hun eerste dochters. Papa nam me vaak mee wanneer hij even naar oom Sjoerd en tante Hermien ging. Hij bond me dan soms aan de tafelpoot vast, omdat ik er anders vandoor ging. Toen papa eens een opmerking maakte over het slanke nekje van Gerke, gaf oom Sjoerd gelijk een opmerking terug: ”En Hetty…dee hef gien ens een nekke”.( bron: tante Hermien) Er worden weer heel wat herinneringen opgehaald.

Susten is geweldig. Wim en Klaas bestijgen de berg boven de camping. Wanneer ze bijna boven zijn is er een meertje. Ze zijn zo bezweet en hebben zo’n last van de vliegen, dat ze spiernaakt het meertje in duiken. Er is toch niemand….denken ze. Maar ze zitten er amper in of een stoet met dames trekt voorbij. Het water is ijzig koud Wanneer ze er eindelijk weer uitkomen zien ze pas hoe koud….Ha ha!

Een hele groep van ons doet mee aan de beklimming van de Bella Tola ( nee …ik niet) Eerst een stuk met een lift en dan… Rick is er ook bij. Die wil dit niet missen. Onderweg  gaan ze nog aan een touw, maar Rick klautert als een klimgeit en komt heel tevreden weer beneden.

Met Klaas en Sanny is het altijd een gezellige boel. Als we hebben afgesproken dat we gaan barbecuen, dan gaan we barbecuen! Al moet je wanneer het regent alle zeilen en parasols gebruiken die er te vinden zijn. Hun oudere kinderen Han en Herna komen ook even op de camping en dan is het familiegebeuren compleet. Wim en Sanny verzorgen minstens 1 x per vakantie een complete nassimaaltijd voor iedereen. En Wim zorgt er voor dat de pindasaus scherp genoeg is!

De jongelui vormen één grote club. Er wordt veel gepraat,gekaart gelachen en gezwommen!

Een ontspannen vakantie!

“En je huis dan”, hoor ik jullie denken.

In deze toch wat lastige tijd om je huis te verkopen zetten we een kleine advertentie in de zaterdageditie van  Hengelo’s Dagblad. We moeten ’s morgens nog wel even met Gerhard naar de opticien, want die krijgt voor het eerst contactlenzen. Dat blijkt nog een hele klus.

Wanneer we eindelijk tegen half 2 thuiskomen heeft Rick samen met Ipe de eerste rondleiding al verricht. Die middag volgt er nog een bezichtiging. Ik hoor de man nog zeggen:”Ik vind dit een grappig huis”.

Het is ook een leuk huis . Beneden een living met keuken met daarachter sauna en douche en toilet. Boven de woonkamer, die je op deze manier heel netjes kunt houden. En dan de badkamer en de 3 slaapkamers op de 3^e verdieping. Er ligt steeds een lang dik koord met knopen onder ons bed. Die is bedoeld als vluchtweg in geval van brand. En dan de besloten tuin met een ruime garage. Ook de buurt is een aanrader. Bertus en Marijke met kinderen aan de ene en B.B. aan de andere kant. Wij hebben er een geweldige tijd gehad!

Zondags komt er een Engelsman met zijn Annie om het huis te bekijken. Die zijn helemaal verrukt van het huis. Hij tikt boven met zijn voet op het parket, glimlacht en zegt:”Shingles”. Ze bieden gelijk en het huis is verkocht.

Wim rijdt ondertussen al vanaf half april op en neer van Hengelo naar Emmen en dat bevalt hem helemaal niet! Eind augustus zullen we verhuizen naar een tijdelijke woning aan de Laan van de Marel. Ons nieuwe huis in de Rietlanden moet nog gebouwd worden.

We pakken alles in en…… ..gaan op vakantie.

Het wordt een veelbewogen jaar..1983.

In maart wordt Wim bij zijn directe chef geroepen. Die zegt: “Om maar meteen met de deur in huis te vallen: je werkzaamheden gaan veranderen. Een collega waar geen andere plek voor is, gaat de leuke dingen doen en Wim zal meer achter het bureau zitten. Dat zint hem hééélemaal niet. Wanneer hij ’s avonds met André naar de scheidsrechterscursus rijdt, zegt die:”Man wat kijk jij chagrijnig! Is er wat?””Nou als jij een baantje voor me weet”, zegt Wim. “ Ik ben nu zo flauw van de gang van zaken!”

Om een lang verhaal kort te maken: bij Holvrieka in Emmen zoeken ze toevallig net iemand om de kwaliteitsdienst onder zijn hoede te nemen. De volgende dag gaan we naar Emmen , Wim op sollicitatiebezoek. Een week later heeft hij de baan. Wim maakt z’n ontslagbrief klaar en legt die bij zijn chef op tafel met de woorden:”Om maar met de deur in huis te vallen….”Zijn chef dhr Smeitink was 5 minuten lang met stomheid geslagen.

Gerhard moet dat jaar z’n mavoexamen afleggen. Maar wat hierna…… Samen met de decaan worden alle banen die er zijn doorgelicht. Nog geen idee. Hij zou wel bij de politie willen, maar zijn ogen zijn niet goed genoeg. We gaan naar een MTS voor milieutechniek. Het enige wat hij daar interessant vindt is een apparaat dat grafieken schrijft. Dan besluit hij naar de MSvS te gaan in Zutphen. De School voor Scheepswerktuigkundigen is behoorlijk technisch. Of het een goede keuze is…….zal moeten blijken.

En hij heeft voor het eerst een vriendinnetje, Tinja. Tinja heeft veel voor hem over. Ze wurmt zich in een korte broek van Mark om maar mee te kunnen doen met voetballen, huilt tranen met tuiten dat ze meemoet op vakantie naar Friesland. Ze roeit daar zelfs het hele meer over om even Gerhard te kunnen bellen. En dan is hij ook nog niet thuis! Tja…   een veelbewogen jaar! En die is nog niet half om!

Ondertussen zit Gerhard midden in z’n Mavo tijd. Hij vindt het helemaal niks. Zo gemakkelijk als hij thuis is, zo vervelend is hij op school. Het interesseert hem van geen kant. Een talenknobbel heeft hij niet. Frans heeft hij al gelijk in de 2^e klas laten vallen en Engels vindt hij al net zo verschrikkelijk. Steeds op het allerlaatste moment moet ik hem overhoren, maar dan is het toch al te laat. Dan kan hij het toch zo gauw niet onthouden. Hij houdt gelukkig wel van lezen. En geschiedenis, met name de 2^e wereldoorlog boeit hem bijzonder. Hij kon altijd goed rekenen. Ik had gedacht dat hij wiskunde wel leuk zou vinden. Mooi niet! Hij heeft de pest aan bijna alle leraren. De ouderavonden zijn een crime. Zoals hij beschreven wordt ken ik hem niet. Met hangen en wurgen rolt hij van de ene klas in de andere.

In de 3^e klas kan hij een typediploma halen.”Doe dat nou maar adviseer ik hem . Je weet nooit hoe het nog van pas komt!” Vooruit hij doet het, maar spijbelt bij het leven. Wim is ook met z’n typediploma bezig en bloedjeserieus. Hij oefent flink.

Telkens wordt er gebeld waar Gerhard blijft. Die had weer eens geen zin. “Die rotlui…. saai…school duurt al lang genoeg…” Ik heb er voor hem een hard hoofd in, maar wat denk je? Hij slaagt!......... en Wim zakt.

Gerhard houdt wel van een patatje op z’n tijd en dan kijkt hij gelijk even of er nog vrije spelen op de gokautomaten achtergebleven zijn. Er is een cafetaria aan de Twekkelerweg. Hij is daar kind aan huis blijkt later. Wanneer we verhuizen mag hij daar nl gratis eten als afscheid.

Dus zoekt hij een baantje. Hij vindt dat als ramenwasser voor een bedrijf dat in de vakantie de scholen bij langs gaat. Hij krijgt er les in!! En moet laten zien hoe het moet….. Hij wordt aangenomen. Werken wil hij dus wel! Dat geeft de burger moed!

Vaak komen de jongens uit de buurt Robert, Eddy en soms Anton op vrijdagmiddag uit school even bij een kop thee vieren dat het weekend begint. Soms staat de tafeltennistafel uit en dan zijn ze voorlopig niet meer weg te slaan. Die blijft ook wel eens het hele weekend staan.

Mark wordt op de Marnixschool uitgedaagd om bij de besten te horen . Wouter en hij werken tegen elkaar op. Wouter is een aardige rustige jongen. Maar hij heeft ook andere vrienden Ercan bv, een Turkse jongen  net als Cengiz. Aardige jongens, maar dat ze nu zo’n goede invloed op Mark hebben kan ik niet zeggen. Samen hebben ze een hol gemaakt met matras en al boven  in een oude melkfabriek.  Ja hè, vrijbuitertje!! Het is levensgevaarlijk. Ze worden op de een of andere manier betrapt en ja…dan zoeken ze weer een nieuwe geheime plek.

Als hoofd van de school heeft Gerhard meneer de Wolf nog meegemaakt. Op een dag komt een moeder haar kinderen opgeven en stelt zich voor als mevr. de Haan. Toen schijnt hij gezegd te hebben met een heel donkere stem:”Ggggrrrrrrr. en ik ben de WOLF”. Later komt Bert Bril de scepter zwaaien en brengt Wim als voorzitter van de Oudercommissie ettelijke uurtjes met hem en de collega’s door.

Zelf val ik er vaak in èn heb daarnaast als handwerkmoeder de kinderen leren spinnen, wolverven en weven, met zoutdeeg werken enz. Ook in de pauzes ga ik wel eens buurten. Ja als je toch tegenover de school woont! We houden met ons buurtje ook toezicht en als er per ongeluk door de jongens uit de buurt een ruit sneuvelt met voetballen, belt Wim Bert Bril gelijk en die zegt dan meestal:”Haha,die jongens! Ik bel wel even voor een nieuwe!”

In de 4^e klas krijgt Mark een jonge meester, meneer Groenwold. Na de oudere dames uit de onderbouw is dit toch even wat anders. Mark kan geweldig met hem opschieten. En gelijk dat jaar wordt het feest, want meneer Groenwold gaat trouwen en nog wel in Emmen. Ik heb de eer om een paar dagen in te vallen en op ”de grote DAG” gaan we met de klas met de trein naar Emmen. Er wordt een dienst gehouden in het Baptistenkerkje aan de Prinsenlaan en daarna gaat het naar de dierentuin voor het feest. De klas gedraagt zich echt voorbeeldig en hebben gezongen en voorgedragen. Wat we dan natuurlijk nog niet weten is dat we er 4 jaar later zelf zullen wonen!

Het leven zit vol verrassingen!

“Wie gaat er weer mee naar Italië?” “Jaaaaaaaaa”, klinkt het eenstemmig. We kiezen iets uit de Neckerman gids: Peschiera aan het Gardameer.

Nu rijden we dus via Oostenrijk. Ik ben helemaal onder de indruk van de fraaie Alpen. Dit had ik m’n hele leven nog niet gezien. En daar rijden we  floep…doorheen. Het is daar nog heel koud . We zijn de grens nog niet over of een enorme hitte overvalt ons. In één dag van 0º tot tegen de 40º. Airco hebben we dan nog nooit van gehoord, hooguit in een Amerikaans romannetje. Dan blijkt ook nog dat onze huisjes niet beschikbaar zijn. “Oooh….Neckerman!”, wordt daar gezucht. Maar we krijgen vervangende appartementjes die prima zijn. En……jongens….een heerlijk zwembad. Peschiera ligt eigenlijk in een dal en het heetste plekje van het Gardameer. Heb ik weer. We zitten ’s avonds om half 12 nog in bikini te puffen. Ik dan, want de rest schijnt er weinig last van te hebben. Maar het went.

Deze vakantie wordt er fanatiek gevist. Alleen krijgen de jongens van die kleine roofvisjes aan hun haak. Met één hap zit de haak zo’n beetje in de ingewanden. Krijg zo’n visje maar eens levend van de haak! Bloederig dus!

Maar er zijn mooie markten, we zien wedstrijden met boten waarin staande geroeid wordt, we bezoeken Verona. Die avond is de opera afgelast en hoeven we ook niet te beslissen of we er wel of niet heen gaan. Ook een dagje Venetië staat op het programma. We zijn te laat voor de vismarkt, het museum zit dicht, maar de entourage ,de gondels en het plein en de brug der Zuchten ,waar Dick behoorlijk aanschouwelijk over weet te vertellen, maakt alles goed.

Er wordt wel van alles georganiseerd op ons vakantiepark! Assistente B loopt heel gewichtig te doen. Bij de zwemwedstrijden doen behalve Gerhard ook Mark en Ernst mee, allebei fanatiek. Maar op het uno..due…tres duikt Mark 2x bij tres  in het water. Pas bij het geweerschot mocht je vertrekken. Ernst wint de race… Tja, je kunt niet alles hebben, Mark. Stefan doet waarempel mee met hardlopen. Terwijl iedereen op de volwassenen let en wie van hun het snelst is heeft volgens onze telling Stefan gewonnen. Breng die Italianen dat maar eens aan hun verstand.

Ik ben nogal onder de indruk van de Italiaanse slager die heel zwierig een lapje kalfsvlees voor me inpakt alsof het een cadeautje is, ook nog met een takje rozemarijn erop. Als er betaald moet worden ben ik opnieuw onder de indruk….3x zo duur als in Nederland!!

Op de terugweg maken we voor het eerst kennis met de beruchte files bij München. We hangen zo’n beetje met de benen uit het raam,…….zo heet. Bij Pommersfelden is een kasteel/hotel waar Anda’s tante placht te overnachten en Anda verzekert:”Als die het o.k. vindt dan is het o.k. èn niet te duur. Het blijkt een gouden greep. Lekker eten, goede bedden, zwembadje erbij. We eten kip en Ernst heeft blijkbaar nog niet vaak een kippenpoot mogen kluiven en ,kijkend naar de spieren en pezen, vraagt enigszins verbijsterd:”Zijn dat z’n darmen?” Stefan heeft ondertussen zo’n spierpijn van de hardloopwedstrijd dat hij niet meer gewoon kan lopen, maar ik heb hem niet echt horen klagen. Er is nog een stukje film van! We hebben het met elkaar geweldig gehad, maar of het volgend jaar weer Italië wordt?